Renner van de Maand mei: Bevroren rasklimmer, halve mummie en roze sprookje IDL-producties

Renner van de Maand mei: Bevroren rasklimmer, halve mummie en roze sprookje

Door Marijn van den Berge 05 June 2019 08:06


Een wielerseizoen is lang en er gebeuren veel dingen. Prachtige zeges, dramatische verliezen, samenzwering, vetes en vooral heel veel hoofdrolspelers. In de Leiderstrui kiest elke maand een renner die in de ogen van de redactie de titel ‘Renner van de Maand’ verdient. Daarvoor moet diegene in eerste instantie uitmuntend presteren, maar niet minder belangrijk zijn de omstandigheden en het verhaal erachter.

De maand mei stond natuurlijk in het teken van de Giro d’Italia en we kunnen dan ook vast verklappen dat alle drie de uitgelichte renners hun topprestaties in de Ronde van Italië hebben gereden. Want er is toch geen hoger niveau dan een grote ronde? Wie daar kan schitteren verdient de schijnwerpers.

3. Giulio Ciccone

Wie het wielrennen al langer volgt weet wat deze Italiaan in zijn mars heeft. Het is een rasklimmer, die nooit onderschat mag worden. Hij is pas 24 jaar en nog volop in ontwikkeling. Hij was echter pas 21 jaar, toen hij zich al op het allerhoogste niveau onderscheidde. In de Giro van 2016 won hij een schitterende bergetappe. Hij reed bij Bardiani en er stond geen maat op. De toen florerende Darwin Atapuma en Andrey Amador, de oude, maar steengoede Damiano Cunego en klasbakken als Alejandro Valverde, Jakob Fuglsang, Steven Kruijswijk en al die andere klassementsmannen. Ze eindigden allemaal pas minuten achter Ciccone. Alleen ene Ivan Rovny steeg boven zichzelf uit en eindigde op 42 seconden.

In de Giro’s daarna hoorden we niet al te veel meer van Ciccone, op een mooie vierde plaats in de 20e etappe van de editie van 2018 na. Bijna vier minuten achter Mikel Nieve en meer dan tweeënhalve minuut achter Robert Gesink kwam hij binnen. En het is ook niet voor niets dat we minder van Ciccone hoorden. Hij kampte met gezondheidsproblemen en moest een hartoperatie ondergaan. Toch dwong hij eind 2018 een overstap naar Trek-Segafredo af.

Het vertrouwen van de ploeg betaalde hij dubbel en dwars terug. In zijn allereerste grote ronde voor Trek-Segafredo fladderde Ciccone elke berg op. Hij at elke ochtend bij het ontbijt een potje Aanval, waar hij de rest van de dag op teerde. Want dat deed Ciccone. Als de weg ergens opliep, reed er altijd wel een blauwe trui vooruit. Want die veroverde hij al in etappe 1 en gaf hij enkel een dagje weg aan ploeggenoot Gianluca Brambilla. De kroon op zijn blauwe trui zette hij in etappe 16. In die barre, boze etappe over de Mortirolo schitterde Ciccone als nooit tevoren. Bevroren was-ie, na de koude en natte afdaling van de Mortirolo. Medevluchter Jan Hirt werkte niet mee op streng bevel van Vino. En toch won hij, grandioos, emotioneel en dik verdiend. Giulio Ciccone is er één voor de toekomst.

2. Pascal Ackermann

‘Ik verdien die Giro, zonder twijfel.’ Het waren de woorden van Sam Bennett, nadat hij te horen kreeg dat niet hij, maar Pascal Ackermann naar de Giro ging om voor BORA-hansgrohe te sprinten. De Ier was er verbolgen over en velen met hem. Bennett reed een dijk van een voorjaar en werd niet geselecteerd. Een schande was het. Toch bleef Bennett in zijn commentaar loyaal richting Ackermann en blijkt hij familie van Jomanda: ‘Ackermann gaat zeker etappes winnen in de Giro en hij verdient die plaats.’

Dat hij die plaats verdiend heeft, bewees Der Pascal dubbel en dwars. Al in zijn allereerste sprint schoot de goedlachse Duits kampioen raak. Fucecchio zal voor altijd de plaats zijn waar Ackermann zijn eerste etappe in een grote ronde won. En hoé. Thuisfavoriet Elia Viviani moest nog aan zijn sprint beginnen toen Ackermann al mocht juichen. Oké, dat is wat overdreven, maar de Duitser toonde zich oppermachtig en kon al ruim voor de streep recht gaan zitten.

In de regensprint van etappe 5 herhaalde Ackermann het kunstje. In zijn eentje reed hij het gat dat Fernando Gaviria trok met zijn vroeg begonnen sprint dicht, hij kwam er overheen en was net een half wiel eerder binnen. De rest stond niet eens op de foto. Opvallend is verder dat hij altijd in de top drie sprintte, op etappe 10 na toen hij gruwelijk hard onderuit ging en hij de volgende dag als half mens, half mummie aan de streep stond. Hij werd echter gewoon derde. En zelfs in de heuvelrit naar Frascati, gewonnen door Richard Carapaz, werd Ackermann vierde.

Door de valpartij verloor hij de paarse trui, maar zeker niet de moed. Arnaud Démare dacht het paars te gaan winnen, tot hij een verschrikkelijke sprint reed in etappe 18. En als we heel eerlijk zijn, is er ook maar één man die dat ding verdiende: de ijzersterke en nooit teleurstellende Pascal Ackermann.

1. Richard Carapaz

‘Elke dag eerst de koei’n melk’n’ had het antwoord kunnen wezen van Bauke Mollema op de vraag wat hij als dertienjarig jochie deed, maar het is toch echt Richard Carapaz die op zijn 13e om 4.00 uur naast zijn krakende bed stond om aan de slag te gaan op de boerderij van zijn ouders. Een langdurig zieke moeder was daar mede de oorzaak van. Daarna moest hij nog naar school, had hij even tijd om te fietsen en kon hij ’s avonds nog eens aan de bak op de boerderij in Ecuador.

Het is een prachtig verhaal van ’s werelds nieuwste grote ronde-winnaar. ‘Richie’ voor vrienden, familie en Landa, stond op geen enkele favorietenlijst voor deze Ronde van Italië. Mikel Landa moest gaan winnen met Carapaz als meesterknecht. Tot hij opeens als een bliksemschicht de Lago Serru opreed en een dag later de ruimte kreeg in Courmayeur. Opeens had hij een roze trui aan. De kleur roze kende hij alleen van die dingen van koei’n waar hij elke ochtend melk uit stond te trekken. Misschien had hij dé roze trui wel eens op een krakkemikkige televisie gezien. Maar hij had ‘m nu gewoon aan.

Nooit gaf Carapaz, hoogstpersoonlijk opgepikt door Movistar-baas Eusebio Unzue, die trui meer af. Sommigen zeggen dat hij hem cadeau heeft gekregen van Vincenzo Nibali en Primoz Roglic. Maar het feit is en blijft dat de pas 26-jarige Ecuadoraan geen moment in zijn roze trui in de problemen is geweest. Staat-ie dan, in een arena waar meer liters bloed vergoten zijn dan hij melk uit een koe heeft gehaald, voor een hoop gekke Italianen. Een verlegen, onwennige, bijna schattige glimlach. Hij lijkt nog steeds op een jongetje van dertien. Maar ondertussen is hij de nieuwe superster van het wielrennen. En Renner van de Maand mei. (Foto: Sirotti)

Marijn van den Berge (E-mail: marijn@indeleiderstrui.nl / Twitter: @Marijnvdberge97 )


Tags:

Meer nieuws


rikske
5 Jun 2019 om 12:31

Toch even deze bemerkingen: In Giro 2017 en 2018 waren er in de Giro 12 sprintetappes. Sam Bennett was nooit uit de top 3 en dit zonder leadout. En dit tegen een Viviani die wel een leadout had. Schande dat Sam er niet bij was in de Giro. Maar ja, het is dan ook een Duits team.

Reageren

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!