Like ons!
Renner van de Maand juli: De ultieme middelvinger, gele TGV en beste val ooit

IDL-producties

Renner van de Maand juli: De ultieme middelvinger, gele TGV en beste val ooit

Een wielerseizoen is lang en er gebeuren veel dingen. Prachtige zeges, dramatische verliezen, samenzwering, vetes en vooral heel veel hoofdrolspelers. In de Leiderstrui kiest elke maand een renner die in de ogen van de redactie de titel ‘Renner van de Maand’ verdient. Daarvoor moet diegene in eerste instantie uitmuntend presteren, maar niet minder belangrijk zijn de omstandigheden en het verhaal erachter.

De maand juli stond maar in het teken van één koers. De Tour de France. Herstel: Dé Tour de France. De koers zonder genade. Waar dromen uitkomen. Waar dromen breken. Waar historie wordt geschreven of geschrapt. Waar mannen zich onderscheiden van jongetjes en waar jongetjes grote meneren worden. Dit zijn de drie beste renners van de juli:

3. Caleb Ewan

Het ging deze Tour de France grotendeels maar om drie sprinters: Dylan Groenewegen was de te kloppen man, nadat hij al het hele jaar ongenadig hard huishield. Elia Viviani kende geen al te beste Giro, maar heeft een reputatie van hier tot Tokio. En Peter Sagan natuurlijk, need I say more? Caleb Ewan stond niet in de schaduw, maar ook zeker niet in de spotlights van dit trio. En dat is niet zo gek ook, want de kleine Australiër kan lang het palmares van de rest nog niet bijbenen.

Hij was met drie Giro-ritten en een Vuelta-rit al aan de weg aan het timmeren, maar deze wielrenner ter grote van Wesley Sneijder deed het nog nooit in de Tour de France. Sterker nog: hij had nog nooit de Tour de France gereden. En meteen bij zijn debuutjaar liet hij zien waarom hij wél bij de elitesprinters behoort. Waarom hij wél met Groenewegen en Viviani kan wedijveren. Ewan won geen onthoofde sprints. Nee, twee keer was hij Groenewegen te snel af en één keer Viviani met Groenewegen in de buurt. Geen mazzeltjes dus.

Maar het zijn niet zomaar drie ritzeges in een debuut-Tour, maar ook de perfecte revanche richting zijn oude ploeg Mitchelton-Scott. Ze stelden hem nooit op in de Tour de France, hoe hard hij ook sprintte. Oké, hij kreeg zijn kansen in de Giro, maar dat is niet het walhalla voor een sprinter. Echter, gezien zijn ontwikkeling zou Ewan in 2018 zeker zijn debuut gaan maken. Daar was iedereen van overtuigd. Niet dus. Adam Yates moest de Tour gaan winnen en daar werd vol op ingezet. Helaas werd hij 29e.

Dat Ewan er kapot van was is een understatement. ‘Ik was op weg om klaar te zijn voor mijn Tour-debuut. Ik heb er zoveel hard werk in gestopt, net als mijn sprinttrein’, Twitterde hij verbolgen. Nu, een dik jaar later heeft hij de ploeg mooi tuk. Dat had hij al lichtelijk in de Giro, maar drie etappezeges in dé Tour de France, terwijl Mitchelton-Scott het opnieuw van Simon Yates moet hebben, is niets minder dan een ultieme middelvinger naar zijn oude werkgever. Je zou hem bijna een eigen Arc de Triomphe geven.

2. Julian Alaphilippe

Al jaren zit het Franse klassementswielrennen in een slop. Romain Bardet kwam nog het dichtste bij, maar heeft altijd wel ergens een dag waarop het fout gaat. Thibaut Pinot eigenlijk idem. En dus nestelt Frankrijk zich elke zomer smachtend voor de televisie. Gele hesjes zagen ze genoeg in hun hoofdstad, maar een gele trui om de schouders van een renner die groot is gebracht met baguettes, paturain en escargots zou het land pas echt doen ontploffen. Het leek te gaan gebeuren. De Fransen hoopten en hoopten, maar stiekem wisten ze ook dat de kans op ijdele hoop groot was.

Julian Alaphilippe begon de Tour zoals hij elke wedstrijd begint: onbevangen, vrij van stress, aanvallend koersen als een vrolijke Frans. Pun intended. Het leverde hem al in etappe 3 een prachtige etappezege op na een mooie solo in een heuvelrit. En het geel. Dat mooie geel, die alleen in zijn dromen voorbij zweefde. Niemand die dacht aan Parijs. Drie dagen lang hield Juju dat geel, tot Giulio Ciccone hem afpakte op La Planche des Belles Filles.

Hij hoefde maar een paar dagen zonder zijn geliefde geel. In etappe 8 was Alaphilippe weer zichtbaar in een aanvallende rol en veroverde hij dat geel. Hij zou hem tot etappe 13 houden, want de klassementsmannen hijgden in zijn nek. Toch? Alaphilippe is nog verrassender dan de Kruidvat. Hij klopte de klassementsmannen niet met een gelukje, maar zette specialist Geraint Thomas himself op veertien seconden als een TGV in het NS-geel. Frankrijk veerde op en geloofde.

Zou de Tourmalet Alaphilippe dan breken? Na de inspanning van ‘gisteren’ moest hij wel inleveren. ‘Echt niet’, dacht Alaphilippe, die inmiddels een slechter slaappatroon had ontwikkeld dan een puber met een telefoonverslaving. De aanval van Thibaut Pinot was toch écht te machtig, maar Loulou klampte aan en sprintte in de laatste meters nog weg. Tweede, werd hij. De gele droom werd met de dag intenser.

Toch plofte de bom. De Duracell-batterij ging toch leeg. Terwijl de modderstromen hem om de oren vlogen, kraakte zelfs Julian Alaphilippe. Op de flanken van de Col de l’Iseran was het echt gedaan. De dag ervoor wist hij zijn Galibier-verlies nog goed te maken in de afdaling, in etappe 19 was het gedaan. Weg geel, weg droom. Frankrijk ademde weer, maar nu met nieuwe hoop voor de toekomst. De wereld keek toe hoe een andere springveer geel veroverde om nooit meer af te geven. Het pure wielerhart rouwde met Alaphilippe mee. Maar hij had alle harten veroverd en was dé smaakmaker van de Tour de France. Chapeau, Juju, Chapeau!

1. Egan Bernal

Was Julian Alaphilippe de smaakmaker van de Tour de France, we kunnen toch echt niet om deze man heen. Wat deed jij toen je 22 was? Het is maar beter dat we het niet weten waarschijnlijk, maar de meesten wonnen de plaatselijke wielerronde nog niet eens. En dat is logisch, want renners komen pas rond hun dertigste in volle bloei. Het is beangstigend als je gaat denken dat er nog rek op Egan Bernal zit. Tenminste, daar gaan we van uit, al hebben Colombianen de reputatie om vroeg te pieken en geen tweede versnelling meer te vinden.

Bernal werd al jaren gehypet als de nieuwe superster. Menig renner van 18, 19 jaar worden op die manier gepusht. Slechts een nihil aantal maakt het waar. Des te knapper is het van Egan Bernal dat hij het wel doet, zeker wegens bakken met onvoorziene omstandigheden. De grote meneren van INEOS hadden hem als Giro-kopman en Tourknecht in gedachten. Het lot besliste anders. Bernal maakte de meest fantastische valpartij van zijn leven op een gladde rotonde. Hij brak zijn sleutelbeen en miste de Giro. Maar dat bracht hem wel naar de Tour.

Zijn status was door die gebeurtenis al opgeschaald naar schaduwkopman, totdat het in de Dauphiné gruwelijk misging voor Chris Froome. Een vreselijk lot voor Froome, maar het balletje rolde wel richting het Colombiaantje. Kopman, naast Geraint Thomas, de winnaar van vorig jaar. Deze was de beste klassementsman op La Planche en de beste klassementsman in de tijdrit. De wind waaide eens niet richting Bernal. Tot de Prat d’Albis. ‘Ga maar’, had Thomas gezegd. Bernal ging. Hard, snoeihard. Hij deelde voor het eerst serieuze tikken uit.

Op de Galibier deed Bernal het nog eens een keer. Als een bezetene. Hij pakte Pinot, Kruijswijk én… Thomas in het klassement. De rollen waren omgedraaid. Nu moest Thomas blijven zitten als Bernal ging, en deze bleef maar gaan. In de beruchte negentiende etappe naar Tignes deed de Colombiaan het opnieuw op de Col de l’Iseran. Een spetterende aanval, met als enige intentie om iedereen het licht uit de ogen te fietsen. Hij pakte 20, 30 een minuut op de concurrentie, het geel. En toen ging het regenen…

De rest is historie. Misschien waren de weergoden de overige klassementsmannen wel genadig, werden Kruijswijk en co.  gespaard voor een absolute vernedering. Bernal leek de stijging wel niet te voelen, misschien dankzij zijn bizarre VO2 Max. In de laatste rit hoefde hij niet meer aan te gaan, maar pakte hij alsnog wat tellen op de concurrentie. En stiekem was de batterij misschien wel helemaal niet leeg. Het status van wonderkind waarmaken is lastig. De Pipo de Clown-schoenen van Chris Froome opvullen al helemaal. Maar het duveltje uit Zipaquira, Colombia heeft het gedaan. 22 jaar, superster, Tourwinnaar en Renner van de Maand juli.

Eervolle vermelding

Soms is het onmogelijk om het bij drie renners te houden in deze rubriek. Daarom vanaf deze plaats een eervolle vermelding voor Steven Kruijswijk en zijn mooie prestatie van een derde plaats. Maar ook Mike Teunissen, Wout van Aert, Dylan Groenewegen en de rest van de Jumbo-Visma-ploeg die een schitterende Tour reden. Als er een Ploeg van de Maand was, waren zij het zeker geworden.

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven