Renner van de Maand september: Pokke-eind van Annemiek en Viking met babyvet IDL-producties

Renner van de Maand september: Pokke-eind van Annemiek en Viking met babyvet

Door Marijn van den Berge 04 October 2019 08:10


Een wielerseizoen is lang en er gebeuren veel dingen. Prachtige zeges, dramatische verliezen, samenzwering, vetes en vooral heel veel hoofdrolspelers. In de Leiderstrui kiest elke maand een renner die in de ogen van de redactie de titel ‘Renner van de Maand’ verdient. Daarvoor moet diegene in eerste instantie uitmuntend presteren, maar niet minder belangrijk zijn de omstandigheden en het verhaal erachter.

De zomer sterft langzaam af en wordt verdreven door een oneindig wolkendek dat onophoudelijk haar water uitstort. De herfst doet haar intrede en bomen beginnen hun bladeren te verwisselen, wanneer mensen hun T-shirt omruilen voor een dikke trui. De herfst staat voor verandering en dat is in het wielrennen niet anders. Dit zijn de drie beste renners van de maand september:

3. Primoz Roglic

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar in werkelijkheid is het slechts tweeënhalve week. Jumbo-Visma maakte de hashtag #samenwinnen voor het eerst in een grote ronde waar. Dat deed het oppermachtig. Dat deed het INEOS-machtig, ware het niet dat INEOS als een natte krant reed. Zonder Chris Froome, Geraint Thomas en Egan Bernal waren ze verstrooid als de Sahara na een zandstorm of als Movistar dat een tactiek probeert uit te voeren. Maar er was wel degelijk zekerheid in de Vuelta a Espana van 2019: Primoz Roglic.

Calpe? Primoz Roglic. Mas de la Costa? Primoz Roglic. Cortals d’Encamp? Primoz Roglic. Tijdrit in Pau? Primoz Roglic. Los Machucos? Primoz Roglic. Becerril de la Sierra? Primoz Roglic. Plataforma de Gredos? Primoz Roglic. Van dit rijtje won Primoz Roglic slechts één etappe, de tijdrit in Pau, maar hij reed in elk van deze etappes top drie en op het Plataforma de Gredos top vijf. Het tekent de akelige constantheid van de Sloveen. Was het spectaculair? Misschien niet altijd. Maar oppermachtig was het zeker.

Roglic kende maar twee momenten van onzekerheid: de waaieretappe in etappe 17 en zijn val in etappe 19, waarbij Movistar besloot vol door te rijden. Maar waren het momenten van zwakte? Dat niet. De Sloveen is wel wat gewend na in zijn vorige carrière meermaals op een schans te zijn gekwakt als een lappenpop van tien hoog. Hij bleef koel. IJzig koel. Net als de uitermate sterke Jumbo-Visma-ploeg om hem heen. De wielerwereld kreeg een nieuwe groterondewinnaar, maar voor Roglic is het zeker niet de laatste.

2. Annemiek van Vleuten

Arme Annemiek. Ze wilde zo graag haar tijdrittitel verdedigen. Zij was de topfavoriete. Ze kreeg een prachtig parcours, maar ze had een iets mindere dag. En dat niet alleen, ze werd op bijna twee (!) minuten gereden door een Amerikaanse raket, die zelfs de NASA van verbazing achterover deed slaan. Van Vleutens versie van ‘Houston, we have a problem’ heet Chloe Dygert. De reden dat ze onbekend is in Europa is omdat ze alleen in Amerika fietst, maar deze Dygert zou de komende jaren weleens de grootste bedreiging kunnen worden voor het Nederlandse wielrennen.

Arme Annemiek. Ze viel zo hard in Innsbruck op wat ze dacht dat haar laatste kans op een wereldtitel op de weg zou zijn. Maar integendeel. Het ontbolsterde het beest dat onder het onschuldige gelaat van de vrouw uit Wageningen zit. Ze werd zevende met een gebroken knie, maar knokte voor haar herstel. Wonder boven wonder keerde ze in maart al terug in koers.

Zeven dagen later won ze Strade Bianche met een wonderbaarlijke solo. Ze reed kort in de Ronde van Vlaanderen, de Amstel Gold Race en de Waalse Pijls en won nog maar eens in Luik-Bastenaken-Luik. Ze won het NK tijdrijden met Dygert-achtige proporties en won de Giro met een voorsprong van 3.45 minuten op nummer twee Anna van der Breggen. De val op de knie had een soort beastmode geactiveerd, en dat op 36-jarige leeftijd. Wielerbejaard, heet dat. Maar Alejandro Valverde deed het ook, dus waarom ‘The Alien’, zoals Elisa Longo Borghini haar in de Giro Rosa noemde, niet?

Maar net toen we dachten dat het wielerjaar van Van Vleuten al buitenaards was, kwam het WK. Er was 45 kilometer gekoerst, toen ze het op haar heupen kreeg. Ze viel aan in de hoop dat ze rensters mee zou krijgen en zo een hoop ballast kwijt zou raken. Maar ze reed te hard. Haar concurrentie probeerde het wiel te houden, maar niemand kon volgen met een uiterste krachtsinspanning. 105 kilometer. Dat is hemelsbreed van Eindhoven naar Den Haag of van Tilburg naar Zaanstad. Kortom: een pokke-eind. Maar Van Vleuten deed het. Alleen en in beastmode, meer dan twee minuten van de concurrentie. Ze stak haar duim omhoog, wees naar de oorbellen van haar overleden vader en lachte de mooiste glimlach van haar leven. Historie.

1. Mads Pedersen

Aan wie je het ook vroeg, het antwoord was altijd hetzelfde. ‘Wie er wereldkampioen wordt? Mathieu van der Poel.’ Het kon niet mis, totdat de herfst ook haar intrede in Yorkshire deed. Het parcours zelf was loodzwaar, maar de weergoden besloten dat ze meer spektakel wilden en stortten de hele dag lang plasregens op het peloton. Dat maakte het één van de zwaarste WK’s ooit. Dat maakte dat de onbreekbare Van der Poel brak en zijn muntjes op veertien kilometer van de streep in de parkeermeter gooide en dat Matteo Trentin de slechtste sprint van zijn leven reed op wat het mooiste moment van zijn leven kon worden.

Er was er maar één die achteraf zijn schouders op haalde en zei: ‘Regende het? Niks van gemerkt.’ In zijn gezicht nog maar een jongetje, in zijn lijf een angstaanjagende Viking. Niet kapot te krijgen, voor de duvel niet bang en nog rap ook. Jasper Stuyven waarschuwde al tijdens de koers: hij is niet langzaam, zeker niet in de regen. Hij viel aan, kwam in de juiste kopgroep terecht, sloeg af en toe zijn kopbeurt over en zag bij jeugdvriend Van der Poel het licht uitgaan. Maar hij ging maximaal zilver halen, want Matteo Trentin zat in zijn wiel. Toch?

Mads Pedersen, uitspraak ‘Mès Pildaursen’ is 23 jaar en gaat nooit kapot. Trentin deed een sprint van drie trappen en moest gaan zitten. Bevroren, leeg, uitgemergeld. Iets rood en wits kwam over hem heen: de jonge Viking, die nog niet eens de trots van Denemarken was. Het babyvet nog op zijn wangen, maar als het regent wordt de Rambo in hem ontwaakt. Het 23-jarige ventje volgt een 38-jarige veteraan, die talloze oorlogen voerde, op en is daarmee hét symbool van de wielerwereld. Renners met babyvet kunnen klassiekers en grote rondes winnen en nu ook wereldkampioen worden. In september wisselde de generatie definitief samen met het jaargetij, want the World’s gone Mads.

Eervolle vermelding

Soms is in deze rubriek niet genoeg ruimte om alle opvallende renners te noemen. Naast een uitmuntende Mathieu van der Poel viel ook een andere jongeling op. Tadej Pogacar is inmiddels 21 jaar, maar won op twintigjarige leeftijd drie (!) etappes in de Vuelta a Espana en werd ook nog eens derde in het eindklassement. Dat hij een harde bikkel is, bewees hij door achttiende te worden op het WK. Totaal onverwacht wierp zich een nieuwe jongeling op in de wielerwereld, terwijl we al zo verwend waren. Ook Pogacar is zo’n jongeling om naar uit te kijken voor het komende decennium. (Foto: Sirotti)


Tags:

Meer nieuws


Reageren

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!