IDL Retro | Contador en de 'positieve impact' van een hersenbloeding IDL-producties

IDL Retro | Contador en de 'positieve impact' van een hersenbloeding

Door Tom van der Salm 09 februari 2020 | 20:53


Daar lag hij dan, in één keer. Trillend, bevend, schokkend en met artsen erbij; de beelden hieronder van Alberto Contador uit de Ronde van Asturië van 2004 doen het ergste vrezen. De primitieve handelingen die de dokter wist te verrichten, waren echter cruciaal voor de loopbaan van de Spanjaard. Het redde zijn leven en de gebeurtenis bleef het restant van zijn loopbaan een stimulans. IDL Retro neemt u mee in de loopbaan van 'een simpele man uit Pinto'. 

Lees verder onder het filmpje.

Na de horrorcrash in de lente van 2004 kwam Contador terecht in het ziekenhuis van Oviedo, waar hij wonderbaarlijk snel herstelde. Té snel, zou later blijken, want de Madrileen zakte een paar dagen later weer ineen. Daar kwam het echte kwaad pas aan het licht, een opgerold bloedvaatje in de hersenen had tot twee maal toe voor een hersenbloeding gezorgd. Een geboren afwijking zorgde ineens voor onzekerheid.

De artsen stelden de jonge klimmer van Liberty Seguros voor een hels dilemma. Of hij zou het restant van zijn leven niet meer alleen mogen zijn omwille van het risico op herhaling (het zou het einde van zijn wielerloopbaan betekenen) óf hij moest een risicovolle operatie ondergaan, waarbij zijn hele hersenen open kwamen te liggen. Alberto koos zonder denktijd voor het tweede, wat hem zeventig (!) hechtingen en een litteken over de gehele breedte van zijn schedel opleverde. 'Waar een wil is, is een weg', vertelde Contador zijn moeder vanaf zijn operatiebed. 'Als je wil dat een operatie lukt, dan lukt die. En als je weer coureur wil worden, lukt dat ook.'

Moeder Contador: 'Het leven wordt bepaald door details'

Contador was niet de eerste in zijn familie die te maken kreeg met problemen in de hersenen. Zijn broer Raúl is geboren met een hersenverlamming. Het heeft de later succesvolle wielrenner ongelofelijk veel realiteitszin meegegeven. Hij bracht zijn broer vroeger fietsend naar school, en zijn moeder hamert op het feit dat niet alles in het leven vanzelfsprekend is. 'Raúl is je broer, in hetzelfde dorp geboren. Maar terwijl jij als wielrenner de wereld verovert, weet hij niet wat de wereld is.'

Zijn val in 2004 en de bijbehorende operatie betekenden een half jaar revalideren, maar in 2005 kwam Contador - nog altijd pas 22 - terug in het peloton. Dit gebeurde in de Tour Down Under, waar de Madrileen samen met ploegmaat Luis León Sánchez ontsnapte in de koninginnenrit naar Willunga. De sympathieke Sánchez begreep van hoe ver zijn ploegmaat was gekomen en gunde hem de ritzege, de finish passerend met de vingers wijzend richting Contador. Het zou niet de laatste keer zijn dat Sánchez zijn vingers op iemand anders richtte, daar zijn broer León later dat jaar overleed bij een quad-ongeluk. Vanaf dat moment wijst de huidige Astana-renner bij elke zege richting de hemel, naar zijn broer.

Contador tijdens zijn eerste Tour, in 2005

Op de erelijst van Contador prijken vele grote koersen en meerdere grote rondes, maar nog altijd noemt hij die etappe in de Tour Down Under 'de belangrijkste zege uit zijn loopbaan'. Zijn eerste Tour betwistte El Pistolero in 2005, terwijl hij het jaar daarna op het laatste moment van de startlijst werd gehaald door de deelname van veel renners van Liberty Seguros bij Operacion Puerto. Contador trad op als kroongetuige, en dokter Fuentés verklaarde niet met de klimmer te hebben gewerkt.

Tour 2007: Strijd tussen Contador en Rasmussen

In 2007 verscheen Contador voor het eerst op de radar van het bredere wielerpubliek. Dat voorjaar schreef hij Parijs-Nice, maar de echte klapper moest nog komen in Londen-Parijs, oftewel het routeschema van de Tour de France van dat jaar. De Madrileen raakte verwikkeld in een heftige tweestrijd om de gele trui met Michael Rasmussen van Rabobank. Contador won de veertiende etappe met aankomst bergop en droeg deze zege op aan zijn broer Raúl. Het thuisfront vergeten deed hij immers nooit.

Hét beeld van de Tour van 2007. Contador juichend, het hoofd van Rasmussen gebogen.

In de zestiende rit met aankomst op de Col d'Aubisque leek Rasmussen de genadeklap uit te delen. Na een beklijvend gevecht met demarrages over en weer zette de Deen zijn Spaanse concurrent op meer dan drie minuten in het algemeen klassement. Echter, die avond kwam de Tour op zijn kop te staan. 'De leugens van Rasmussen' kwamen door toedoen van Davide Cassani op straat te liggen en Rabobank besloot de Deen uit koers te halen. Contador droeg plotsklaps het geel, en stond dit niet meer af tot in Parijs. Hij hield nummer twee Cadel Evans op 23 seconden. Na zijn winst in de Ronde van Frankrijk kwam hij opeens als wereldster naar Pinto, zijn Pinto. 'Maar geld verandert hem niet, hoor. Het liefst gaat hij met het hele dorp naar de bioscoop', verzekerden enkele jeugdvrienden Het Nieuwsblad

Contador groeit uit tot de favoriet van velen

De trein uit Pinto was vertrokken na de Ronde van Frankrijk van 2007. De Giro en Vuelta volgden al snel, deze grote rondes staan meerdere malen op de ellenlange erelijst van El Pistolero. Evenals vele rittenkoersen van één week. Maar uiteindelijk draait het in het wielrennen vooral om één koers, de Tour. Deze wist Contador nog te winnen in 2009 en 2010, maar hij was vooral jarenlang aanwezig als animator van de wielerfans. Aanvallen, aanvallen en nog eens aanvallen; op de gekste momenten, met dat kleine verzetje was de en danseuse-stijl, befaamd onder de fans en berucht onder de concurrentie. Zelfs de aanwezigheid van Lance Armstrong bij Astana deerde Contador niet, de zevenvoudig winnaar moest het maar met een treetje lager doen in Parijs. Het contrast tussen Armstrong en Contador is sowieso groot. Waar de Texaan overal op de voorgrond trad met de rentree na zijn levensbedreigende ziekte, praat Contador het liefst zo min mogelijk over zijn voorval in 2004. 

De smet op de loopbaan van de gevleugelde klimmer was de bekende clenbuterol-affaire in 2010 en 2011, wat hem uiteindelijk ook de Tourzege van 2010 kostte. Cero, cero, cero... je hoort het hem bijna nog zeggen. Ook de vele aanrakingen met het asfalt bleven Contador niet bespaard in zijn carrière. Er was natuurlijk die val in 2004, maar tien jaar later voerde hij nog een kunststukje op. Bij een crash in de Tour brak hij zijn scheenbeen, om daar vervolgens nog een stuk mee verder te fietsen voordat de definitieve Abandon Alberto Contador op tv verscheen. Een beenbreuk vergt doorgaans heel wat revalidatietijd, maar vijf (!) weken later verscheen Contador aan de start van de Vuelta, om deze ook daadwerkelijk te winnen. Op 14 juli 2014 brak Contador zijn been en op 14 september 2014 stond hij bovenaan het eindpodium van de Vuelta. Over wilskracht gesproken.

In de gekende stijl tijdens het laatste kunststukje, op de Angliru.

De laatste jaren van zijn loopbaan stond Contador eigenlijk onwelwillend symbool voor het opboksen tegen de oppermachtige Skybots. Hij was de man die de uitgekiende vermagerde mannen en plannen uit Groot-Brittanië een hak wilde zetten. De onzichtbare renner voorop in de protestmars, het sprankeltje hoop voor de nostalgische wielerliefhebber. Koersen op gevoel, dat was waar Alberto van hield. En wat hij deed, ook in zijn laatste Vuelta in 2017. De kroon op zijn loopbaan was de voorlaatste wedstrijddag in zijn laatste grote thuisronde. De etappe naar de Angliru, het geitenpad der geitenpaden. Contador won, en El Pistolero schoot bij wijze van spreken de geit bovenop het pad voor een laatste maal neer. De cirkel was rond voor de Koning van de Spaanse bergen. 'Waar een wil is, is een weg.' (foto's: Sirotti)


Tags:

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst, wees de eerste!

Reageer


Meer nieuws