Like ons!

IDL-producties

Column: Niet alle dromen zijn bedrog, toch Mathieu?

Beste Mathieu,

Ik heb over je gedroomd vannacht. Maandag zei je dat je klassiekers ging rijden volgend jaar. Misschien zelfs wel Parijs-Roubaix. Dat maakte me best wel heel veel beetjes blij. Dat veldrijden weten we nou wel. Zand, modder, gras, asfalt, heuvelop, heuvelaf, je wint toch wel. Het is met volle teugen genieten om jou te zien schitteren, om jou de concurrentie op minuten te zien rijden, maar het wakkert het verlangen naar méér alleen maar meer aan.

Ik zie het al voor me, Mathieu, jij in Parijs-Roubaix. De Koningin der Klassiekers. De Hel van het Noorden. Dat het dan een grijze, druilerige dag is in het noorden van Frankrijk. Dat jij dan relaxed tussen 200 gespannen koppies aan je bidon staat te lurken alsof je straks een lekker trainingsritje gaat maken. Je krijgt een glazige blik van een renner met regenboogstreepjes op zijn mouwen. Zijn lange haren wapperen uit zijn helm. ‘Wie is deze snotneus?’, denkt hij.

Dat het startschot dan gegeven wordt en jij in je rood-wit-blauwe trui je even verschuilt in de buik van het peloton. Aanvallen heb je nog geen zin in. Je hebt nog ruim 200 kilometer voor de boeg, een afstand waar je stiekem toch wel een beetje naar opkijkt. Het tempo wordt langzaam maar zeker opgevoerd om als eerste op de kasseien te zijn. Jij voelt het al: de benen zijn goed vandaag. Je haalt nog eens diep adem en schuift op.

Je hebt al vijftien kasseistroken overleefd. Dat ene lekke bandje kon gebeuren. Een renner van Movistar die vlak voor je op de stenen kletterde kon je makkelijk ontwijken. In het veld heb je lastigere balkjes gehad. De kilometers beginnen zich op te stapelen in je benen, maar moe ben je nog lang niet. Met nog 65 kilometer op de teller begin je je te vervelen, tijd voor actie! Je zet aan, pakt één, twee, drie, vijftien lengtes, half over schots en scheve kasseien, half door de berm. Niemand volgt.

Inmiddels komt de regen met bakken uit de lucht. Maar je voelt het niet. Je rood-wit-blauwe trui is allang niet rood-wit-blauw meer. Maar het kan je niets schelen. Je baant je een weg over spekgladde kasseien en door modderige gootjes, terwijl je verkleumd bent tot op je door elkaar gerammelde botten. Het deert je niks. Dit is jouw terrein. Eén man is nog aan komen sluiten. Kop over kop gaat het richting de wielerbaan. Je voelt het: dit is jouw dag.

De bel van de laatste ronde klinkt. Kopwerk heb je allang niet meer gedaan. Dat er een woeste Nederlander van een Franse ploeg in aantocht is boeit je niet. De man voor je, die met die regenboogmouwtjes en dat lange haar, kijkt je recht in je gezicht aan met een blik van intense vermoeidheid en gaat de spurt aan. Je brengt je modderpoten op gang en perst het laatste restje energie uit je doorweekte en uitgemergelde lichaam. De renner met de regenboogmouwtjes ziet je komen. Honderd meter… Vijftig..

Als je de modder uit je oren pulkt en je overweegt een carrière op de baan te beginnen, slaat die renner met die regenboogmouwtjes zijn stuur doormidden. Nee, Peter Sagan zal jouw naam nooit van zijn leven meer vergeten. Je bent vereeuwigd in de erelijsten van La Reine. Terwijl jij je kassei in ontvangst neemt, zoekt Andrea Tafi achter de bezemwagen zijn losgerammelde kunstgebit. Sagan staat naast je op het podium en kijkt je met diezelfde glazige blik als bij de start aan: ‘Wie is deze snotneus?’ Het is Mathieu van der Poel, winnaar van Parijs-Roubaix 2019.

Niet alle dromen zijn bedrog, toch Mathieu?

Marijn van den Berge (E-mail: marijn@indeleiderstrui.nl / Twitter: @Marijnvdberge97 )

(Foto: Joren Ooms / In de Leiderstrui)

De leukste wielercadeaus voor Sinterklaas en Kerst!

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven