Like ons!
Column: Bohemian Rhapsody en Tom Dumoulin, totale misfits aan de absolute top

IDL-producties

Column: Bohemian Rhapsody en Tom Dumoulin, totale misfits aan de absolute top

Onlangs was ik in de bioscoop. Als fervent muziekliefhebber kon ik de bioscoophit Bohemian Rhapsody, een dramabiografie over Queen, natuurlijk niet laten schieten. Ik weet niet waarom, maar terwijl het verhaal van Brian May, Roger Taylor, John Deacon en natuurlijk Freddie Mercury zich met een lach, een traan en veel spektakel ontvouwde, moest ik plots denken aan Tom Dumoulin.

Mercury hoorde er niet bij. Hij vluchtte voor het geweld in Zanzibar, was dus een asielzoeker, had ‘lelijke’ tanden en zijn excentrieke gedrag en kledingstijl verraadden al vrij snel zijn geaardheid, al bleef dat nog lang een publiek geheim. Freddie was een totale misfit in de maatschappij van die tijd en zou het ook in de huidige maatschappij moeilijk genoeg hebben. Hij wist maar al te goed welk stempel hij had en kondigde de nummers van Queen bij de platenmaatschappijen dan ook aan als ‘muziek van misfits vóór misfits.’

Het was niet voor niks dat Mercury het meesterbrein was achter het bekendste nummer van de band: Bohemian Rhapsody. Als er één plaat gedoemd was om te mislukken, was het Bohemian Rhapsody wel. Het heeft geen refrein, is geen lekkere meezinger of meedeiner. Daarnaast duurt hij ook nog eens zes minuten, waardoor hij never nooit niet op de radio gedraaid zou worden. En tot overmaat van ramp zit er een stuk opera in, terwijl ook het album ‘A Night at the Opera’ genoemd werd. De platenmaatschappijen lachten zich kapot: met opera ga je de hitlijsten écht niet bestormen!

Waarom ik aan Tom Dumoulin moest denken? Hij was ook een misfit. Nee, hij woonde gewoon zijn hele leven in de buurt van Limburg, was het knapste jongetje van de klas en is voor zover we weten gelukkig getrouwd met zijn vrouw Thanee. Maar op wielergebied klopte het niet. Als jonge renner reed hij vrij doelloos rond. Hij had geen idee wat hij kon, hij was een Bourgondiër. Hij had daarnaast geen koersinzicht. ‘Als hij in een kopgroep van vier zat, werd hij vierde’, zei zijn jeugdtrainer eens. Klimmen kon hij redelijk, maar niet genoeg om te winnen, want daar was hij te grof voor gebouwd. In het voorjaar kon hij wel eens top tien rijden, met een beetje mazzel. Sprinten deed hij als een strijkijzer. Dumoulin was een bij elkaar geraapt hoopje wielrenner, zoals ook Bohemian Rhapsody een in elkaar geflanst stukje muziek is. Het enige dat Dumoulin écht goed kon was hard fietsen. Zodoende ontdekte hij zichzelf in het tijdrijden. Maar ach, wie boeide dat saaie, stomme tijdrijden nou.

Freddie kon met zijn saaie, stomme opera nergens anders terecht, dan bij een bevriende radiomaker. Onder enige dwang draaide deze Bohemian Rhapsody veertien keer in twee dagen. De rest is geschiedenis. Queen werd grootser dan groots. Bohemian Rhapsody stond op één in bijna alle hitlijsten en is wereldwijd de meest gestreamde track uit de twintigste eeuw. En in Nederland kennen we de geschiedenis ook: dit jaar staat het nummer voor de zestiende keer sinds de milleniumwisseling op één in de Top 2000, volgens de muziekgekkies de lijst der lijsten. Niemand had gedacht dat zo’n misfitnummer ooit aan de absolute top zou staan, behalve Freddie zelf waarschijnlijk.

Alsof Dumoulin al niet genoeg buiten de boot viel, moest hij ook nog weg bij Rabo Development. Geen goede mentaliteit, vertelde Erik Dekker recentelijk. Ze zitten bij die ploeg in hetzelfde schuitje als de platenmaatschappijen die Queen schaterlachend de deur wezen. Dumoulin ging naar de voorloper van Sunweb, kreeg de juiste begeleiding, ging voor zijn sport leven en begon zich opeens als een gek te ontwikkelen. De beste tijdrijder van de wereld, één van de allerbeste klimmers en op het klassiekerparcours in Innsbruck won hij ook nog bijna. In 2017 stond die misfit opeens op 1 in de Top 40 van het wielrennen; iets wat nooit iemand voor mogelijk had gehouden. Maar we mogen toch de verwachting koesteren dat hij ooit op 1 staat in de Top 2000 van deze sport.

De laatste klanken van het We Are The Champions galmen berustend weg. De oudere man die voor mij zit loopt snel de zaal uit om zijn tranen voor het overige publiek te verbergen. Terwijl de lichten aangaan denk ik aan de woorden van zojuist. Brian, Roger, John, Freddie en Tom: Champions of the World. (Foto: Team Sunweb / Cor Vos)

Marijn van den Berge (E-mail: marijn@indeleiderstrui.nl / Twitter: @Marijnvdberge97 )

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven