Like ons!
IDL Retro | De ongewone vlucht van Bobridge: van toptalent naar drugsdealer

IDL-producties

IDL Retro | De ongewone vlucht van Bobridge: van toptalent naar drugsdealer

In de rubriek IDL Retro kijken we terug naar koersen of renners uit het verleden. Af en toe zal er een directe aanleiding voor zijn, soms ook niet. Vandaag is die er met de aanstaande Tour Down Under, waar voormalig Belkin-renner Jack Bobridge een van zijn mooiste zeges boekte.

Sommige wielerfans speculeren halverwege januari liever over de mogelijkheden van een Elfstedentocht dan dat ze al met wielrennen bezig zijn. Ergens tussen de weersvoorspellingen voor komende week en of Mathieu van der Poel vannacht op zijn linker- of rechterzij heeft geslapen, leest men vluchtig wie er aan de andere kant van de wereld won in de Tour Down Under. Enkele archaïsche koerskijkers mompelen daarbij: ‘Het is nog lang, tot de Omloop.’ Want met de Omloop, die ook nog altijd de Omloop het Volk heet, begint nou eenmaal het seizoen. Zoals is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn.

De Nieuwe Wielerwereld
Op de dag dat Omloop verreden wordt zijn er inclusief etappes al 77 koersen van .1-niveau of hoger geweest. Dat zijn meer koersdagen dan de Giro, Tour en Vuelta bij elkaar. De Omloop als bevalling van het seizoen schijnt de romantiek van de koers te zijn. Romantiek wordt verward met verjaarde hardnekkigheid, de Omloop is een idee-fixe. Wielrennen is avontuur, heroïek, afwisselende decors en Carlos Betancur. Oeverloos demarreren over graten van wegen in Afrika, door uitzinnige menigten klimmen in Colombia en koersen met 41 graden langs verveelde kangoeroes. Evengoed wielrennen. Misschien wel meer dan anderhalf dozijn hoekige kinderkoppen-stampers die slechts even komen kijken hoe hun volledig plat gedraaide straatjes er bij liggen.

De spookvroege eerste WT-koers van het jaar in Australië blijft vooralsnog een ondergeschoven kindje. Weggedrukt aan andere kant van de sferoïde, tussen de winterslaap en het Europese seizoen in. En dat met een prima startlijst, vlekkeloze organisatie, jaarlijks secondenspel en met Willunga Hill een nieuwe, klassieke wielerklim. Jack Bobridge was negen jaar oud toen de eerste editie werd verreden. O’Grady won voor Skibby en Bäckstedt, het had de uitslag van een Parijs-Roubaix kunnen zijn. Bobridge groeide op aan het parcours en zal zich vanaf jongs af aan hebben vereenzelvigd met de koers.  
 
Een superster in wording
‘Waar Bobridge ook op een fiets springt, daar wint hij. Winnaar op de Commonwealth Games, wereldkampioen op de baan en vandaag won hij de kampioenschapstrui op de weg. Een geweldige prestatie van een superster in wording.’ De woorden van een verslaggever op de Australische tv in 2011, nadat Bobridge vanuit de vroege vlucht met een solo nationaal kampioen is geworden. In de jaren ervoor wordt hij tevens vierde op de Spelen (ploegenachtervolging), wereldkampioen tijdrijden bij de beloften en wint hij een rit in de Eneco Tour. Zijn tot dan toe indrukwekkendste prestatie komt een maand later.

Het wereldrecord op de 4000 meter individuele achtervolging staat in 2011 al vijftien jaar op naam van Chris Boardman en geldt als onbreekbaar. Temeer daar Boardman het in zijn -sindsdien verboden- superman-houding reed. Namen als Geraint Thomas en Bradley Wiggins blijven in die jaren ver verwijderd van het record. Op het nationaal baankampioenschap ziet Bobridge hoe leeftijdsgenoot Rohan Dennis het record van Boardman tot op 2 seconden benaderd. Het drijft hem tot het uiterste en hij rijdt Boardman uit de boeken met meer dan een halve seconde. Bobridge is 21 jaar oud.

De beste jaren van Bobridge moeten nog komen. Zouden nog hebben moeten komen. Niemand weet dan nog dat ‘Bobby’ een jaar eerder is gediagnosticeerd met reumatoïde artritus. In 2012 wordt het Australische wonderkind samen met Michael Hepburn beboet voor rijden onder invloed, maar pakt hij met de ploeg wel zilver op de Spelen van Londen. Waar zijn tekortkomingen hem tot dan toe hooguit wat wisselvallig maakte, presteert hij de jaren erna weinig meer. Enkel op de baan zijn er kleine successen, op de weg is uitrijden vaak teveel gevraagd. Hij mislukt zowel bij Orica (Mitchelton) als Belkin (Jumbo). De deur naar het einde van de carrière van de nog altijd maar 25-jarige staat plots wagenwijd open.

Terugschakelen
Bobridge heeft altijd een wat gewrongen gelaat en gedrongen postuur gehad. Alsof hij nooit helemaal is ontvouwd nadat hij -zoals alle baby’s- verfrommeld ter wereld is gekomen. Als hij zich op een fiets smijt lijkt hij meer op een aaneenschakeling rimpels en aderen dan een mens. Op slechte dagen is hij niet 25, maar 41 jaar.

Bobridge probeert zichzelf opnieuw uit te vinden en tekent voor 2015 bij een kleine Australische ploeg. Door een sterk AK mag hij met het nationale team mee naar de Tour Down Under. Voordat het startsein van de eerste rit goed en wel gegeven is, ligt hij al een peloton voor op de rest. Luke Durbridge, Lieuwe Westra en Maxim Belkov sluiten aan. De huiskamervraag is wie de enige van deze vier renners is, die –tot op heden- een rit in een grote ronde won. Allen werden ze eens tijdritkampioen van hun land: een niet zomaar te versmaden kwartet.

Het is geen evidente dag voor de rekenmeesters achter hen. In de finale zitten wat klimmetjes en een lange, langs een rivier meanderende afdaling waar je constant uit zicht bent. Ze ervoor terugpakken zal tot nieuwe aanvallen leiden, veel later is ook niet wenselijk. In de Australische hitte begeven de calculators het en men komt te laat. De vier lopen de laatste kilometers zelfs nog uit en kunnen gaan pokeren. Een paar honderd meter voor de streep durft Bobridge niet meer te wachten. Hij sprint jaren frustratie en pijn er uit. Het zuur spat van zijn kuiten op de toeschouwers. De anderen staan niet op de foto.

Negentig kilometer solo naar de crystal meth
De rest van het jaar is hij (weer eens) een kromme spaak in het wiel van het peloton. Desondanks tekent hij in 2016 bij Trek. Voor die ploeg heeft hij nog een keer zo’n wonderlijke Bobridge-dag op het Australisch kampioenschap. Na een solo van negentig, ja negentig, kilometer wint hij met drie minuten voorsprong. Vijftien renners halen de streep. Een paar maanden later haalt hij nog eens zilver op de Spelen met de achtervolgingsploeg. In de Bretagne Classic stapt hij anoniem af. Het zal zijn laatste koers blijken, het wielrennen is niet meer met zijn ziekte, reuma, te combineren.

Van zo'n renner als Bobridge had je evengoed nooit meer iets kunnen horen. Hij lijkt niet van zinnen in de sport te blijven hangen of in een zwart gat te vallen en opent een fitnesscentrum en gym genaamd Bobridge Cycle. In de zomer van vorig jaar blijkt die ondernemingsgeest snel een vlucht te hebben genomen. Bobby wordt gearresteerd voor dealen in drugssoorten als MDMA, crystal meth en cocaïne. Hoe het er nu voor hem uit ziet is niet bekend. Bobridge heeft onbreekbare records gebroken, ontelbare baanmedailles gewonnen, in Spanje torretje lam rond gereden, vroege ontsnappingen wonderschoon afgerond, was even een fitnessmagnaat en is tegenwoordig drugsdealer. En Bobridge is nog geen 30. 

Wordt ongetwijfeld vervolgd. 

Mathijs Stel (email: mathijs@indeleiderstrui.nl )

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven