Like ons!
Column: De mooiste tranen van 2019 zijn nu al van Mathieu van der Poel

IDL-producties

Column: De mooiste tranen van 2019 zijn nu al van Mathieu van der Poel

‘Sportoverwinningen zijn zo mooi. En deze is de allermooiste die ik in mijn leven gezien heb.’ Het waren de gevleugelde woorden van F1-commentator Olav Mol, toen Max Verstappen in 2016 zijn allereerste Grand Prix won in Spanje. Dit weekend zagen we ook een prachtige sportoverwinning, en heel misschien was deze voor mij wel de allermooiste.

Het maakte niet uit waar Mathieu van der Poel de afgelopen twaalf maanden reed, liep, zat of stond, hij kreeg telkens die twee letters naar zijn hoofd geslingerd: WK. Eerst over het WK in Valkenburg, waar het zo teleurstellend misging, met niet te vergeten de WK’s van Bieles en Zolder, waar het nóg gruwelijker verkeerd liep, in de kantlijn. Hij moet er gek van zijn geworden. Knettergek. Maar desondanks bleef hij gewoon zijn ding doen. Stoïcijns. Eten, trainen, slapen, koersen, winnen en dat dan op repeat.

Naarmate het jaar vorderde bleven de WK’s van de afgelopen jaren hem achtervolgen en het werd alleen maar erger: hoe meer hij won, hoe groter de druk van het WK in Bogense op hem werd. Alsof hij onder een hydraulische pers lag, die elke dag een beetje zwaarder werd gezet. Een niet te tillen gewicht voor een normaal mens. Gelukkig is d’n Mathieu geen gewone.

De druk bleef in de laatste weken en dagen stijgen, door de fans, de pers en het stemmetje in het achterhoofd van Van der Poel. Tot overmaat van ramp kwam Toon Aerts zich gedurende het seizoen ook nog melden als titelkandidaat. De druk was voelbaar, proefbaar, overal. Toen NOS-verslaggever Han Kock tijdens de wedstrijd iets vroeg aan de altijd vriendelijke Adrie van der Poel, dacht ik heel even dat hij een tel later de microfoon achter zijn huig zou hebben. Ook Adrie had het niet meer en bezweek bijna onder de druk. Het móést gebeuren.

En ondanks alle druk bleef de pas 24-jarige Van der Poel ijzig kalm. Eén schuivertje maakte hij ergens in de beginfase. Wat daarna volgde was een tactisch én technisch perfecte race. Hij had het vooraf al uitgedacht: op de schuine kant moet het gebeuren. De eerste poging in de tweestrijd met Wout van Aert was meteen raak: versnellen op het talud en de turbo-dijen spraken duidelijker dan ooit op de schuine kant. Hij bedwong het stukje waar de beste veldrijders ter wereld in alle categorieën meermaals een schuiver maakten met de snelheid van het licht. Tactisch perfect uitgekiend, technisch perfect uitgevoerd.

Wat volgde was een zenuwslopende, maar schitterende koers richting de finish. Het heeft de lage landen flink wat nagels en angstzweet gekost. Door mensenmassa’s, over een lastig parcours en vooral diep in het rood. De koppen van de gladiatoren, het schuim op de mond, het sprak boekdelen. De veldslag van zeventig minuten liet zijn sporen na. Het was een uitputtende zegetocht voor Van der Poel, die in de laatste ronde wat ontspande.

Een handje naar het publiek. Het opdraaien van het laatste stuk. Nog eens omkijken. Niks. Het besef slaat in als een bom. Bij Mathieu en in de huiskamer. Hij slaat zich op de borst, stapt af, heft de fiets ten hemel en schreeuwt alle tonnen druk, frustratie, pijn en vermoeidheid van zich af. Zó verdiend, zó zwaar bevochten, zó zoet. De tranen vloeiden rijkelijk. Ik kon ze net bedwingen, maar het kippenvel stond centimeters dik en de brok zat heel hoog in mijn keel. Het waren nu al de mooiste tranen van 2019, die van wereldkampioen Mathieu van der Poel. (foto: screenshot Sporza)

Door: Marijn van den Berge (E-mail: marijn@indeleiderstrui.nl / Twitter: @Marijnvdberge97 )

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven