Like ons!
Column: Sorry, Danny, vanaf nu zal ik altijd in je geloven

IDL-producties

Column: Sorry, Danny, vanaf nu zal ik altijd in je geloven

Het peloton is eindelijk weer in Vlaanderen en dus zat ik dit weekend voor de buis om te kijken naar de openingsklassiekers. We zagen twee prachtige wedstrijden met twee prachtige winnaars, maar de man van het weekend was voor mij toch iemand anders.

Jumbo-Visma liet zich afgelopen weekend goed zien. Voor het eerst stond het met een sterk voorjaarsblok aan de start. Wout van Aert, Taco van der Hoorn, Mike Teunissen, Timo Roosen, Danny van Poppel; namen waar je klassiekers mee zou kunnen winnen. De resultaten waren misschien niet wat de ploeg ervan verwachtte, maar toch maakte de formatie indruk op me. Eén man in het bijzonder.

Ja, óók Van der Hoorn, die overigens op Michael Boogerd lijkt als hij hard tegen de wind in moet fietsen, maar vooral Danny van Poppel. De winnaar van een Vuelta-etappe, maar toch heb ik om eerlijk te zijn nooit een hoge pet van hem op gehad. Nooit heb ik echt gedacht dat Van Poppel een grote rit kon winnen. Overal waar hij sprintte eindigde hij ergens tussen plaats twee en vijf, in het gunstigste geval. Nooit heb ik ooit een sprankje hoop gehad dat hij eens een flinke slag zou slaan.

Ook niet toen hij in de Vuelta na een zware heuvelrit achter Alejandro Valverde en Peter Sagan finishte. Daar stonden namelijk een paar dramatisch getimede sprints tegenover in diezelfde Vuelta. Zijn ietwat schuchtere uitstraling en zijn steenkolenengels helpen ook niet mee aan het imago van een onverslaanbaar sprintkanon. En ook niet dat Dylan Groenewegen alles wat los en vast zit won. De vergelijking is onterecht, maar dat deed mijn laatste geloof in Van Poppel helemaal verdwijnen. Ik dacht zelfs even dat het voor Jumbo-Visma maar beter was om afscheid van hem te nemen.

Maar dit weekend gingen mijn ogen open. Gelukkig koos Jumbo niet voor een afscheid, maar voor een andere boeg. Misschien is Poppeltje wel helemaal niet geboren om een topsprinter te worden, zoals zijn vader. Hij liet het al zien in de eerder benoemde Vuelta-rit, heuvels deren hem niks. En sinds het openingsweekend is mijn geloof in Van Poppel in volle glorie terug. Voor mijn gevoel heeft hij de hele Omloop op kop gereden, maar misschien komt dat omdat hij op de Molenberg zó verschrikkelijk huishield. Hij reed hoogstpersoonlijk het hele peloton in duizend stukjes, bij iedereen die zijn wiel probeerde te houden doofde het licht in de ogen, terwijl ze jammerden of hij alsjeblieft op wilde houden. Van Poppel was ongenaakbaar en tooide en plooide de koers.

Jumbo-Visma wist dat beulswerk niet af te maken, maar Van Poppel liet een dag later gewoon wéér zien dat hij echt niet de middelmatige renner is die ik dacht dat hij was. Jumbo, Mitchelton-Scott, BORA-hansgrohe, iedereen reed zich kapot-dood op de machtige powerpoten van Bob Jungels. Eén man wist in zijn eentje nog een flinke hap van de tijd af te doen: ‘sprinter’ Danny van Poppel. Ik viel bijna van mijn stoel van verbazing. Maar hij is meer dan een sprinter. Hij is een toekomstig klassiekerwinnaar, een winnaar van zware heuvelritten in grote rondes en bovendien een multifunctionele toprenner die goud waard is.

Van Poppel heeft mijn opinie dit weekend aan diggelen gestoempt. Sorry, Danny, vanaf nu zal ik altijd in je geloven. (Foto: BORA-hansgrohe / Bettini Photo)

Marijn van den Berge (E-mail: marijn@indeleiderstrui.nl / Twitter: @Marijnvdberge97 )

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven