Like ons!
Column: Waarom de Giro d'Italia door vier mannen de ronde der Jannen werd

IDL-producties

Column: Waarom de Giro d'Italia door vier mannen de ronde der Jannen werd

Al voor de Giro vatte ik het idee op om in de gaten te gaan houden welke naam deze Giro zou typeren. Ik was op zoek naar één voornaam die de meeste facetten van de hele ronde samen zou kunnen vatten. Zouden Davide Formolo, Cimolai en Villella het meest tekenend zijn? Misschien Marco Frapporti, Marcato, Canola en Haller? Uiteindelijk viel de keuze op de bijna oer-Hollandse naam ‘Jan’.

Jan Bakelants moet verder met een onthoofde ploeg

De vierde etappe van deze Ronde van Italië moet een verschrikkelijke zijn geweest voor Jan Bakelants. Zijn kopman Tom Dumoulin viel en verloor veel tijd. Het was direct duidelijk dat zijn klassement voorbij was en een dag later bleek dat dat voor zijn gehele Giro gold. Jan moest verder met zijn onthoofde ploeg. Door deze gebeurtenis, en de afzegging van Egan Bernal, zal deze Giro toch de geschiedenisboeken in gaan als een lichte anticlimax, waar een van de sterkste deelnemersvelden ooit werd verwacht.

We blijven even bij onze Belgische Jan. Hij vormde namelijk ook een deel van het bewijs voor het feit dat de stilte voor de storm dit jaar on-Italiaans lang duurde. Veel vlakke ritten, veel lange ritten. De Sunweb-ploeg moest het in de elfde etappe, de tweede na de rustdag, leuk voor zichzelf maken. Ze deden onderling een wedstrijdje: wie kan er op dit biljartlaken de laagste gemiddelde hartslag overleggen. Bakelants ging er met de eer vandoor, met een gemiddelde hartslag van 85.

Een hartslag van 85 is extreem laag. Als je hart gemiddeld 85 keer per minuut klopt in rust, zal de dokter je vertellen dat je niks hebt om je zorgen over te maken. Jan Bakelants deed het terwijl hij op zijn fiets 221 kilometer overbrugde door het Italiaanse landschap. Voor Pascal Ackermann en Arnaud Démare was het fijn dat ze in alle rust hun strijd mochten voortzetten, maar voor een aanzienlijk deel van het peloton en het wielerpubliek waren deze etappes verre van fijn.

Jan Polanc laat zien hoe sterk een leiderstrui kan zijn

De dag daarna werd de dag van onze tweede Jan. UAE Team Emirates had de roze trui inmiddels een paar dagen in haar bezit, via Valerio Conti. Vandaag moesten ze wat nieuws verzinnen om te voorkomen dat Primoz Roglic hem weer over zou nemen. Dat nieuwe plan, Jan Polanc, bleek een schot in de roos. Roglic stond na deze etappe 44 seconden voor op Conti, maar ruim vier minuten achter op onze Sloveense Jan.

Het was tekenend voor de mate waarin kopgroepen deze Giro de ruimte kregen. Waar de klassementsmannen normaal eerzuchtig genoeg zijn om de kopgroepen alleen ijdele hoop te gunnen, waren er dit jaar maar liefst negen kopgroepen die een winnaar leverde. Daarnaast liet Polanc ons ook maar weer eens zien wat de kracht van de leiderstrui is. De dag na zijn verovering steeg hij namelijk boven zichzelf uit om het podium nog een keer te mogen bestijgen. Richard Carapaz mocht de dag erna het roze aantrekken. Misschien was het wel díe kracht, de kracht die Polanc eerder hielp, die zorgde dat Carapaz het tot Verona volhield.

Jan Boven moet plassen en tekent de eenzaamheid van Roglic

Etappe vijftien werd een belangrijke voor het klassement. De eerdergenoemde Carapaz had laten zien goed te zijn bergop, maar hij had nog zeker wat tijd nodig op zijn concurrenten Roglic en Vincenzo Nibali. Helaas voor de Jumbo-renner was het vandaag onze derde Jan die een hoofdrol opeiste. Jan Boven, onze Nederlandse Jan, ging plassen op een cruciaal moment en Roglic moest het alleen doen. Zoals hij het deze Giro constant alleen moest doen. De Jumbo-Visma ploeg werkte verschrikkelijk hard om hem te helpen, maar zonder Gesink en De Plus schoten ze tekort.

Jan Hirt moet het afleggen tegen de onklopbare in het blauw

In die vijftiende etappe ging de winst naar Dario Cataldo, een van de knechten van Astana. Eerder wist zijn ploeggenoot Pello Bilbao al de zevende etappe te winnen. Na de rustdag, in de rit over de Mortirolo, was het de beurt aan onze vierde Jan. Jan Hirt was deze dag beresterk, en even leek hij de kracht van zijn ploeg dit seizoen nog maar weer eens aan te stippen. Hij moest het echter afleggen tegen een man op wiens succes deze weken geen maat leek te staan: Giulio Ciccone. Die bekroonde zijn Blauwe Giro met een etappezege, en liet onze Tjechische Jan op een tweede plaats achter.

Wordt het de Tour der Tommen?

In de zeventiende etappe wilde onze eerste Jan, Jan Bakelants, het toch nog een keer proberen. De Belg ging samen met zijn ploegmaat Chris Hamilton in de aanval. Samen vormden zij de helft van de overgebleven ploeg. Waar Chad Haga er in de laatste etappe een mooi einde aan zou breien, was het op dit moment toch vooral nog de wanhoop die regeerde. Onze Belgische Jan kleurde de koers. Hamilton liet weten dat hij goede benen had, dus Bakelants viel ver voor de streep aan. Het bleek tevergeefs, Nans Peters ging er met de winst vandoor. Hamilton werd slechts negende.

Zo kwam er een einde aan de Giro der Jannen. Alle vier waren ze aanwezig en hebben ze Verona gehaald. De Belg, de Sloveen, de Nederlander en de Tjech, allen met dezelfde naam, hebben ons de verhalen gegeven die bij een grote ronde horen, mooi en minder mooi. Nu is het afwachten tot de Tour, die ons ook weer verhalen gaat geven. Hopelijk kan Tom Dumoulin drie anderen met dezelfde naam vinden en van deze Tour de France de Tour der Tommen maken. (Foto: Sirotti)

Ward Hilhorst

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven