Like ons!

Nederlanders

Tankink geniet van laatste jaar na zware periode: 'Durf nu te zeggen: ja, je mag er zijn, Bram'

De wielerwereld kent Bram Tankink als een vrolijke, gezellige gast, die nooit chagrijnig is. Toch heeft de man die aan zijn laatste wielerjaar bezig is ook een andere, zwartere bladzijde. In gesprek met De Volkskrant spreekt de renner van LottoNL-Jumbo over zware periodes in zijn leven.

Het begon allemaal in zijn jeugd. Zus Annemiek is spastisch en kan niet zelf lopen, praten en eten. ‘De zorg voor haar was zwaar voor mijn ouders. Daarom ben ik ook niet gestimuleerd om wielrenner te worden. Daar hadden ze geen tijd voor. Het was lastig, maar het heeft me gevormd. Ik denk dat ik daarom nooit moeite had met knechten. Ik was al gewend mezelf weg te cijferen.’ De fiets was een uitvlucht, maar zorgde ook voor schuldgevoel: ‘Waarom zit mijn zusje in een rolstoel en kan ik lopen en fietsen?’

Drie weken na zijn eerste profcontract bij Domo-Farm Frites overleed zijn vader aan een hartaanval. Uit therapie bleek later dat de dood van zijn vader nooit goed verwerkt is. Daar hielp de wielerwereld aan mee. ‘Op koers was je wielrenner, je thuissituatie was jouw probleem. Door mijn jeugd heb ik het wielrennen altijd enorm kunnen relativeren. Ik ben wel misschien nooit verder gekomen dan knecht, maar heb het wel achttien jaar met plezier gedaan. Ik kwam een keer afgepierd het hotel binnen en bestelde een biertje. Werd Robert Gesink boos: ‘Het leven is wel makkelijk als je Bram Tankink bent he?’, vertelt de man uit Haaksbergen. ‘Ik antwoordde: Robert, jij hebt voor een leven met al die beperking gekozen in de drang de beste te zijn.’

Twee jaar geleden ging het echter even mis met de goedlachse Tankink. Een constante piep in zijn oor door gehoorbeschadiging. opgelopen in 2007, hielp er niet bij. ‘Ik werd er gek van.’ Daarbij kwamen ook nog eens moeilijke contractonderhandelingen met LottoNL-Jumbo. ‘Ik was altijd van huis, voelde me tekortgedaan door de aanbieding van Lotto en de piep in mijn oren werd steeds erger. Ik ging met iemand praten. Die vrouw zei: je hebt jezelf altijd weggecijferd, maar vind je dat je er zelf mag zijn, Bram?’

‘Ik dacht: wat een kutvraag. Het heeft me maanden bezig gehouden. Maar ik ben me toen bewust geworden van de dood van mijn vader, de handicap van mijn zusje en het schuldgevoel richting mijn gezin. De piep in mijn oren is door die gesprekken met tachtig procent verminderd. Ik geniet van het wielrennen en durf nu te zeggen: ja, je mag er zijn, Bram. Ik heb niet veel gewonnen in mijn carrière, maar die vaststelling is misschien wel de grootste overwinning geweest’, besluit Tankink.

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven