Like ons!

Opinie

Column: Wees niet te hard voor onze Oranje-helden, vallen is het lot van iedere wielrenner

Als Nederlander val je de laatste jaren met je neus in de boter als het om wielrennen gaat. Bijna iedereen besteedde al wel aandacht aan de ongekende generatie waar we momenteel van mogen genieten. We winnen veel, steeds grotere wedstrijden, maar man, wat vallen we ook vaak.

Het is geen nieuws dat de eerste weken van het nieuwe wielerseizoen wervelend verliepen op sprint-gebied met zeges voor Dylan Groenewegen en Danny van Poppel. Wout Poels toonde daarnaast vorm met een zege in de Ruta del Sol en Niki Terpstra is dik in orde, liet hij zien in Le Samyn. Bauke Mollema werd vierde in de Ronde van de Algarve, Dylan van Baarle fietste snoeihard op zijn tijdritfiets en Timo Roosen is als sprint-aantrekker de rots in de branding van Groenewegen. Wilco Kelderman werd ondertussen doodleuk tweede in de sterk bezette Abu Dhabi Tour.

En toch heerst bij veel mensen wat teleurstelling, merk je meteen als je op social media of op websites een beetje rond surft. Want naast de nu al vele successen in 2018 waren er de dramatische weken van Tom Dumoulin, die met materiaalpech, een verkoudheid en een harde smak in de Tirreno nog geen moment kon genieten van een nieuw wielerjaar. Mollema zakte na de Algarve wat door het ijs in Parijs-Nice, half wielrennend Nederland stapte ziek af in diezelfde Parijs-Nice en in de Tirreno kwam daar nog eens een sleutelbeenbreuk voor Kelderman bij. Dat Poels een historische eindzege in een kletsnat Frankrijk aan zijn neus voorbij zag gaan, kon er ook nog wel bij.

We hebben al veel kunnen juichen en treuren, het is net hoe je het bekijkt. Bijna geen enkele Nederlander rijdt anoniem rond, dus zijn al die comments na een valpartij voor Dumoulin of Kelderman wel terecht? "Hij ligt er altijd bij", "Waarom vallen altijd de Nederlanders?", "Ja hoor, Wilco weer" of een sarcastisch "Verrassend"; het is een kleine greep uit reacties na de tegenslag van afgelopen week. Kennelijk is er iets ontstaan in wielergek Nederland dat we voorbij overwinningen kijken en vooral denken dat onze landgenoten op hun gat liggen als het om de knikkers gaat.

Dat dat gezien de erelijst van deze generatie niet terecht is, is wel duidelijk. In de laatste jaren alleen al wonnen "we" de Giro, Luik-Bastenaken-Luik, Tour-etappes, etappes in de Giro en Vuelta en meerdaagse koersen zoals de BinckBank Tour. Wie in de eerste of tweede week naar klassementen in de grote rondes kijkt, ziet bijna altijd één of twee Nederlanders meedoen en de tijden dat we de sprint-uitslagen alleen via Teletekst bekeken, is na de opkomst van Groenewegen allang verleden tijd.

Maar we lagen er inderdaad ook vaak bij. Steven Kruijswijk in een sneeuwmuur, Mollema op podiumkoers in een natte bocht in de Tour, Dumoulin een paar jaar geleden langs een Franse weg in een greppel, Gesink in de vorm van zijn leven op de stoeprand in de Tour van 2017, opnieuw Kruijswijk tegen een paaltje in de Vuelta, Kelderman samen met Geraint Thomas tegen een motor in de Giro van vorig jaar en nu dus die vreselijke week in Parijs-Nice en de Tirreno, met ziekte en crashes van Dumoulin, Kelderman en Poels. Ja, we lagen er inderdaad vaak bij.

We zijn alleen niet de enige. Ik heb er geen wiskundige formule op losgelaten, maar wie naar wielrennen kijkt, ziet valpartijen, soms wel vijf op een dag. Aan het einde van iedere ronde rijdt misschien zestig procent níet gebutst rond, met wonden op armen, benen of gezicht. Dat er bij de Nederlanders zo de focus op ligt, komt volgens mij vooral omdat we als Nederlanders, zoals gezegd, zo verdomd goed fietsen. Vaak ligt er een Nederlander op de grond die goed presteert of goed staat in het klassement, omdat we nu eenmaal altijd enkele renners hebben die goed presteren of goed staan in het klassement. Als Kruijswijk in de Giro was gevallen als hij zesde stond, was het dan in het NOS Nieuws gekomen?

Wie presteert, wekt verwachtingen en wie verwachtingen wekt, stuit op teleurstelling. Jarenlang waren er geen verwachtingen en schreeuwden we het hoogstens uit als Johnny Hoogerland in het prikkeldraad werd gereden of Laurens ten Dam onherkenbaar van het bloed en verband aan de finish kwam. Tegenwoordig is een overgroot gedeelte van onze renners kanshebber op een rit of een eindzege en als we er dan bij liggen, krijg je het "nee, niet weer-gevoel".

Wees niet te hard voor onze Oranje-helden, want vallen is het lot van iedere wielrenner. Wens de gevallen helden beterschap en geniet als ze een paar weken later voor de zoveelste keer weer een topprestatie leveren. En voor wie nu nog steeds denkt dat wij als Nederlanders vaker dan de rest tegen de grond gaan: Zeg dat maar eens tegen een Geraint Thomas, Tejay van Garderen, Richie Porte en ook Chris Froome, Alberto Contador, Romain Bardet... Ze kwamen ook regelmatig met wonden over de finish of gaven op. Uiteindelijk worden ze echter herinnerd om wat ze hebben gepresteerd. Tijd voor ons Nederlanders om dat, in een voor ons ongewone tijd met veel te veel goede renners, in onze oren te knopen.

Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: redactie@indeleiderstrui.nl

Populair

Naar boven