Like ons!

Opinie

Column: Hopen dat Fabio Aru kijkt naar het relativeringsvermogen van Tom Dumoulin

Het was een treurig gezicht; Fabio Aru die er na dagenlang ploeteren in het zicht van de camera de brui aan gaf. Het kon niet meer en het lukte niet meer. Het lijden was te groot, de teleurstelling nam het over. Aru had graag op zijn allerbest willen zijn in zijn Giro, mede door de druk van de natie. In plaats daarvan donderde hij zondag zwaar geëmotioneerd uit het klassement. 

Italië is geweldig en ze zijn dol op fietsen. Maar bovenal zijn ze dol op hun helden, die als helden worden behandeld als ze presteren. Vincenzo Nibali kan even niet meer stuk na zijn zege in Milaan-Sanremo. Maar hij doet niet mee aan de Giro, dus hadden de tifosi een nieuwe held nodig. Niet zo moelijk; Aru verwierf ook al een status.

De klimgeit was piepjong toen hij snel kwam en in korte tijd etappes won in de Giro en de Vuelta. Hij won zelfs al de Ronde van Spanje en was afgelopen jaar in de Tour ook succesvol met een rit. Maar de Italianen droegen Aru vooral op handen omdat hij de nationale trui won. Na een solo, voor de overleden Michele Scarponi, dan kun je niet meer kapot.

En toch ging Aru stuk. Waar de hele natie rekende op de roze trui in Rome, daar was het vanaf dag 1 tegenvallend. De slechte proloog was slecht omdat hij geen risico nam, het tijdverlies op de punchy aankomsten was logisch omdat die aankomsten hem niet liggen en die minuut verlies op de Gran Sasso was geen drama, want we zaten nog maar in de eerste week. Aru had lang overal een antwoord op of in ieder geval; dat dacht hij te hebben.

Van binnen broeide het al. Het zal toch niet dat ik hiet slecht ben? In de enige ronde waar ik goed wilde zijn? In de ronde die ik vorig jaar door een knieblessure moest missen, dat kon toch niet? Hoe dat angstige elastiekje brak, zagen we al deels op de Zoncolan, maar helemaal op zondag, op 35 kilometer van de meet. Aru stuurde weg, stond stil en zwaaide de witte vlag. Hij had de natie teleurgesteld.

Ik vind het prachtig dat een renner zo kapot kan zitten van zijn eigen vorm. Ik vind het ergens wel wat hebben dat je na dagen ploeteren denkt: Dit ben ik niet, zo wil ik mezelf niet tonen. Ik wil hier niet meer zijn, ik ben de trots van de natie, niet deze sul. Ik ben een renner voor het podium, niet iemand die bij de minste versnelling al naar adem hapt. Aru wilde afstappen, zwaaide beschaamd de camera-motoren weg en moest door de ploegleiding van UAE en ploegmaat Ulissi worden begeleid om niet af te stappen en zichzelf onder de grond te stoppen.

Het is een manier om om te gaan met teleurstelling, zoals er honderd manieren zijn. Aru trok en trekt zich zijn falen heel erg aan, zoals Alberto Contador dat deed in de Tour van vorig jaar. Niet verrassend ook een man met grinta. Hij draaide het om door in de Vuelta van 2017 terug te komen en de volledige ronde te kleuren. De vraag is of Aru deze Giro bijvoorbeeld nog een rit kan winnen. Of anders misschien in de Tour goed zijn? Of in de Vuelta?

Het is fascinerend om te zien en een nieuw bewijs dat wielrennen fysiek, maar ook mentaal keihard is. Niemand kan zich verstoppen, de benen doen het of ze doen het niet. En hoe ga je daar mee om als ze het niet doen? Hoe ga je ermee om als je de druk van een volledig land op je schouders hebt en je presteert niet volgens de mensen? La Gazzetta dello Sport schreef na vijf dagen al dat Aru zich moest richten op de Tour, want dit werd toch niks? Ook dat is het lot van een held; je wordt keihard afgemaakt als het niet lukt.

En dus heb ik onwijs veel respect voor Tom Dumoulin, onze held, de held van de Nederlandse natie. De held die net als Aru veel won en dus verwachtingen wekt. Ook Tom moet dealen met die ongelofelijke verwachtingen, die alleen maar groter werden na zijn Girowinst van vorig jaar en zijn proloog in Israël. Dumoulin maakt de andere kant van de medaille mee. Hij is wél in orde en dus worden de verwachtingen nóg hoger. Zijn tijdrit voor dinsdag wordt zo opgehemeld, zelfs zes minuten moet hij volgens velen kunnen dichtrijden. 

Tom hoort het aan en laat het ogenschijnlijk van zich afglijden. Ook hij zat in Aru's situatie begin dit jaar; een situatie met hoge verwachtingen die allemaal in de soep liepen. Frustratie, emotie en vliegende fietsen, we hebben het allemaal gezien. Tot nu, want Tom is er ogenschijnlijk realistischer door geworden. Hij rijdt zo hard mogelijk, iedere dag weer, en is tevreden met wat ermee bereikt is. Vragen over Yates slaat hij af, de hoop in Nederland relativeert hij. Ja het kan, maar misschien ook niet. Het is misschien wel de beste manier om je te profileren.

Laten we dat vooral in ons opnemen en die druk van de natie minderen waar mogelijk. Laten we privé tegen elkaar zeggen hoe graag we willen dat Tom wint, om vervolgens in de praktijk ook tevreden te zijn met een ijzersterke rit áchter een ontketende Yates. Laten we er niet voor zorgen dat Dumoulin straks of over enkele jaren ook emotioneel zijn fiets aan de kant zet, zoals begin dit jaar. Tom kan winnen als hij goed is, maar in de wielersport kan je ook verliezen. Laten we dat in onze oren knopen als we de slotweek in gaan. Roze zou prachtig zijn, maar een podiumplek is ook bizar knap. En vijfde worden is ook geen schande.

We willen geen renners die het verwachtingspatroon zo hoog hebben gezet of hebben laten zetten dat ze willen afstappen als het niet lukt. Ook dan hoort er steun te zijn. Laten we daarom hopen dat Aru kijkt naar het relativeringsvermogen van zijn concurrent Dumoulin, die dagelijks lachend antwoord geeft op vragen over Yates en het roze. Hij ziet het wel. Knoop het in je oren, Fabio, zodat ook jij straks de druk van de natie kan hendelen en kan uitblinken zoals je deze Giro zo graag al gedaan had. (foto: Team Sunweb)

Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: redactie@indeleiderstrui.nl

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven