Like ons!

Opinie

Column: De UCI wil de mooiste discipline van het wielrennen de das om doen

De dominantie van TI-Raleigh, de crash van gele trui David Zabriskie, het minieme tijdsverschil tussen Orica-GreenEdge en Omega Pharma-Quick Step. De ploegentijdrit heeft in het verleden al voor meerdere heroïsche gevechten gezorgd en dit jaar maakt de discipline zijn rentree in de Tour de France. Gelukkig maar. Want de UCI lijkt de mooiste discipline van het wielrennen de das om te willen doen.

Ploegentijdrit de mooiste discipline. Ja, je leest het goed. Een ploegentijdrit goed uitgevoerd zien worden is tijdritporno in het kwadraat. Niet één renner moet zichzelf zo aerodynamisch mogelijk weten te posteren, maar een compleet team. Daarbij is het discipline die ongenadig hard en eerlijk kan zijn. Als de eerste een putdeksel moet ontwijken, kan dat voor de laatste voelen als een halve rotonde die moet worden overwonnen. Een keer verkeerd je af laten zakken en je ligt er zonder pardon af. The devil is in the detail.

Zowel in het Critérium du Dauphiné als in de Ronde van Zwitserland konden we er de voorbije week van genieten. Over een paar weken in de Tour de France is het ook raak, terwijl in 2020 de Vuelta ook zeer waarschijnlijk met een ploegentijdrit in Utrecht gaat beginnen. Toch wil de UCI er vanaf. Het weigert in ieder geval nog langer een WK ploegentijdrit te organiseren met teams. En de kans dat dat ooit met landenteams gaat gebeuren? Die lijkt klein en bovendien is het de vraag of dat wel het gewenste effect oplevert. ‘Dat zorgt alleen maar voor problemen. Je moet trainen op de discipline en je hebt allemaal verschillende materialen. Voor mij zou dat nergens op slaan om het met landenteams te doen’, zei ene Tom Dumoulin onlangs al.

Maar had de UCI niet gewoon iets meer moeite in dit kindje moeten steken? Had het WK ploegentijdrit verplicht gemaakt voor de WorldTour-ploegen (afgelopen editie deden er maar elf van de achttien mee). Was met grote rondes om de tafel gaan zitten om te kijken of je een ploegentijdrit verplicht kon stellen, waardoor het voor kleinere etappekoersen ook aantrekkelijker wordt om er één te organiseren. Want de grote ploegen willen dan daar komen oefenen.

In plaats daarvan laat de UCI het onderdeel aan zijn lot over. Het onderdeel dat volgens de overlevering de mooiste ontstaansgeschiedenis van alle wielerfacetten kent. Tour-oprichter Henri Desgrange was de saaie wandeletappes in de jaren ’20 meer dan zat en besloot in 1927 nagenoeg alle vlakke ritten in lijn te vervangen door een soort verkapte ploegentijdritten, waardoor de renners gedwongen waren om elke etappe voluit te gaan. Zestien van de 24 etappes werden in ploegvorm afgewerkt. Het resultaat was dat Nicolas Frantz de ronde won met een voorsprong van bijna twee uur. Natuurlijk werd het bizarre concept snel weer over boord gegooid, maar een nieuw onderdeel was geboren.

Alleen al deze historie bevat zoveel nostalgische aspecten, dat het hart van de wielerliefhebber automatisch sneller gaat kloppen. Behalve die van de beleidsbepalers in Aigle. (foto: BORA-hansgrohe)

Kasper Hermans

Populair

Naar boven