Like ons!

Opinie

Column: Stop met dat opleuken van koersen, de klassieke massasprint is fantastisch

Wachten, wachten, wachten, met aan het eind een echte testosteronuitbarsting. Het slaat niet echt meer aan, de klassieke massasprint. Koersen waar sprinters ooit kans hadden, moeten nu worden opgeleukt, met Parijs-Tours als meest recente voorbeeld. Wat mij betreft, geen goede ontwikkeling!

In Parijs-Tours zagen we opeens onverharde stroken opduiken, die het koersverloop natuurlijk beïnvloedden. Vanuit de organisatie gezien logisch: de oude Parijs-Tours bleek niet echt meer in trek en veel topploegen deden dan ook niet mee in de najaarsklassieker. Wat doe je dan? Je wedstrijd spectaculairder maken natuurlijk. Ook de Tour de France worstelt met hetzelfde probleem. Zijn vlakke etappes de moeite nog wel waard? Er is immers veel geklaag over de eerste week van de Tour, want er gebeurt zo weinig. Inderdaad, die dagen dat er niemand in de aanval wil, zijn soms niet leuk om naar te kijken. Hier moet de wielersport ook over nadenken: waarom wil niemand meer aanvallen? Toch kan de uiteindelijke ontknoping zo mooi zijn.

Als wielerliefhebber kan ik enorm genieten van de grote finale in zo’n vlakke rit. De treintjes, het positioneren, de chaos, de lead-out en het uiteindelijke duel. Het is toch fantastisch om de groten der aarde zo hard mogelijk te zien fietsen. Daarom vind ik het onnodig dat koersen als Parijs-Tours zwaarder gemaakt worden, en ik ben niet de enige. Oliver Naesen bijvoorbeeld sprak zich tegenover Het Nieuwsblad uit over de onverharde stroken: ‘Voor mij was dit een beetje overdreven. Dit was al een mooi parcours, een schone koers waar ofwel de sprinters hun kans konden gaan of aanvallers.’ Het kat-en-muisspel tussen aanvallers en sprinters is inderdaad erg mooi, zeker als soms de vluchters winnen en soms de sprinters. Dan blijft het extra spannend.

Die spanning is er helaas af in de Tour. Ik heb het al even aangestipt: waarom wil niemand meer aanvallen in een vlakke etappe? Mogelijke oorzaken zijn de grote ploegen die makkelijk controleren, angst om krachten te verspelen in een grote ronde of het oortjesgebruik waardoor het peloton vluchters lang kan laten spartelen. In ieder geval, het gebrek aan aanvallen zorgt, hoe ironisch ook, voor het einde van de massasprints. De sprintwedstrijden worden door het gebrek aan aanvallen minder gewaardeerd, waardoor we zulke races minder zien en de sprinters dus minder kansen krijgen. Vluchters die winnen, zijn dus noodzakelijk om massasprints te blijven zien.  

Hoe dan ook, we moeten in de wielersport buitengewoon veel respect hebben voor de sprinters. Er wordt soms wat op neergekeken, want ja 'echt koersen' kunnen ze over het algemeen niet. Toch zijn het juist de sprinttrainingen die indrukwekkend zijn om te zien. Heel vaak tot het uiterste gaatje gaan, tot kotsen toe. Ook de topsnelheden van een sprinter spreken tot de verbeelding, soms zelfs richting de tachtig kilometer per uur. Sprinten is topsport pur sang. Niet elke koers moet volgestouwd worden met onverharde stroken. De klassieke massasprint blijft een mooi onderdeel van onze sport.

Laat de koninklijke massasprint geen klassieke tragedie worden.

Jasper den Boon (E-mail: jasper@indeleiderstrui.nl / Twitter: @jasperdenboon)

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven