Puck Pieterse had in Hulst ander besef van publiek: 'Normaal zie je dat pas op het podium'

Puck Pieterse eindigde zondag opnieuw knap derde op het WK veldrijden. De Nederlandse klopte zichzelf bij het passeren van de finish op op het hoofd, nadat ze door een val haar winstkansen in rook zag opgaan. Op de persconferentie in Hulst, bijna één uur na de wedstrijd, was ze echter alweer de grote animator.

Pieterse werkte zich de afgelopen weken op tot wellicht dé topfavoriete voor het WK in Hulst, maar wist op voorhand ook wel dat het sowieso een lastig karwei ging worden tegen de andere Nederlandse (en buitenlandse) dames als Lucinda Brand en Ceylin del Carmen Alvarado. In de eerste rondes leek het daadwerkelijk tot een oranje driestrijd te komen, maar de val van Pieterse veranderde daar alles aan.

Ze verloor daar een halve minuut en direct ook het uitzicht op goud, realiseerde ze zich. 'De tijdsverschillen zijn hier gewoon zo klein; tien seconden zijn al een te groot gat om te overbruggen. Ik had ook wel het gevoel dat ik niet snel zou terugkeren, tenzij ze echt naar elkaar zouden kijken', klonk het eerlijk.

Vanaf dat moment ging de focus op brons. 'Ik heb er denk ik het maximale uitgesleept. Lucinda en Ceylin stonden natuurlijk niet stil. Ze hebben zo hard gereden en ook gezien hun seizoen was het dik verdiend

Puck, allereerst: wat gebeurde er precies bij die val?
'Dat weet ik niet, ik moet het nog terugzien. Je gaat die afdaling in met gevoel voor risico en snelheid, maar ik denk dat mijn voorwiel wegschoof. Ik viel vrij hard op mijn hoofd en wist dat Lucinda en Ceylin logischerwijs niet zouden wachten. Jammer genoeg. (lacht)

Ik moest van fiets wisselen en zo kwam die achtervolgende groep bij me. Dan weet je wel dat je een gat van dertig seconden niet meer gaat kunnen dichten.'

Hoe was die strijd in de groep, want het zag er bij momenten hard tegen hard uit?
'Het was best een groot groepje, met allemaal verschillende nationaliteiten. En dat was cool. Maar het was wel constant vechten voor je plekje. Toen ik terugkwam, werd ik direct naar achteren geduwd. En dan reed ik plots op de achtste of negende plek. Er werd heel hard gereden en the fight was on, maar uiteindelijk splitste het dan toch. En toen ben ik volle bak naar de meet gereden.'

Heb je nog wel tijd gehad om wat te genieten van de sfeer?
'Normaal gesproken zie je pas op het podium hoeveel mensen er wel niet zijn, maar vandaag was het ietsjes anders. In de laatste ronde had ik vijf niet-Nederlandse rensters (Kristyna Zemanova, Marion Norbert-Riberolle, Blanka Vas, Amandine Fouquenet en Zoe Backstedt, red.) in mijn wiel en toen kreeg ik alle aanmoedigingen wel mee. Ik realiseerde me: al deze mensen steunen mij! En dat heeft geholpen.'

Wat kun je zeggen over de winnares van vandaag, Lucinda?
'Wat ze doet, is zo ongelofelijk. Ze heeft het echt verdiend, nadat ze bijna alle wedstrijden al won dit jaar. Net voordat we het podium opstapten, zei ik het al: het was in Dübendorf, zes jaar geleden al zo. Dat toont aan hoe hoog het niveau is dat ze hebben, want er zijn zoveel jonge talenten bijgekomen.'

Hoe kijk je terug op de afgelopen maanden?
'De zomer begon heel goed, na mijn goede voorjaar en de eerste wedstrijden op de mountainbike. Aan het einde van het MTB-seizoen voelde ik me niet meer op mijn best, wat het mentaal ook niet altijd gemakkelijk maakte. Je moet trainen, maar je lichaam wil niet weg. Op het WK deed ik niet eens mee om de medailles, maar gedurende het veldritseizoen vond ik het vertrouwen weer wat terug. Dat heeft me goed gedaan.'

Wat staat er nu op het programma?
'Ik ga vrij snel weer naar Spanje en zal mij dan richten op de voorjaarsklassiekers, te beginnen met Strade Bianche.'