Mick van Dijke zet schouders er weer onder richting voorjaar 2026: ‘Mensen keken als PlayStation naar RedBull’

Mick van Dijke begint eind deze maand in de Omloop Het Nieuwsblad aan zijn tweede jaar bij Red Bull-BORA-hansgrohe. De gemotiveerde Zeeuw maakte in 2025 hoogte- en dieptepunten mee, maar kan op beide kanten van het spectrum verder bouwen richting het aankomende voorjaar. In de Leiderstrui sprak hem richting het seizoen.

Van Dijke kwam samen met broer Tim over vanuit Visma | Lease a Bike, waar de twee indruk maakten in het voorjaar en de spurtvoorbereiding voor Olav Kooij. Bij de Duitse ploeg – waar met de komst van Red Bull flink geïnvesteerd werd – werden ze onderdeel van een sterke klassieke kern, die in 2026 voor de buitenwacht ietwat tegenviel.

1 + 1 is niet altijd direct 2, weet de koersslimme hardrijder. ‘Als je bij een ploeg zoals Red Bull fietst, kijken veel mensen ernaar als PlayStation: zoveel budget erbij, Laurence Pithie, Oier Lazkano, Jan Tratnik en de Van Dijkes erbij en dus gaat het beter. Maar er zit ook een menselijke kant aan.’

‘Er zijn een aantal jongens aangetrokken om resultaten te rijden en van tevoren was het duidelijk dat ik en Tim de rust kregen om te ontwikkelen’, legt de altijd nog pas 25-jarige Van Dijke uit. ‘Wij zijn niet de jongens die voor resultaten moesten zorgen, maar door omstandigheden zijn we dat uiteindelijk wel geworden.’

Richting 2025 was er over en weer feedback. ‘Deze ploeg is superprofessioneel, maar sommige afdelingen konden wel beter met elkaar communiceren. Als we daarop verbeteren, hopen we net wel aan de goede kant van de medaille te zitten. In Vlaanderen kunnen we niet mee met Van der Poel en Pogacar, en dat is geen schande. Maar daar vergelijken we ons niet mee, wij hebben onze eigen weg.’

‘We worden heel echt gewaardeerd en krijgen heel positieve feedback, zoals we dat zelf ook intern hebben kunnen aangeven na vorig jaar. We gaan nu met een heel andere – en bredere – ploeg naar de klassiekers, zonder echte kopman. Degene die het beste is, daar gaan we voor werken. Als Laurence beter is, zal ik voor hem werken. Dat heb ik ook gedaan in De Ronde, waar hij dan elfde werd’, aldus Van Dijke.

Pithie is ook zo’n voorbeeld. De Nieuw-Zeelander stak in 2024 zijn neus aan het venster, maar kon die lijn mede door een veelvoud aan pech niet doortrekken bij zijn nieuwe ploeg. ‘Laurence is een heel goede ploegmaat en zijn valpartijen zijn misschien een puntje wat beter kan. Ik hoop dat we er dit jaar met al die gasten zitten en op elkaar kunnen bouwen, om dan hopelijk podium te kunnen rijden in mooie koersen.’

Daarbij moet het programma van de Van Dijkes in 2025 zeker niet onderschat worden. ‘Ik heb alleen maar WorldTour gereden en dan kom je de allerbeste renners ter wereld tegen, dus dan moet je zelf ook de beste óf slimste zijn. Als je Tim zag in de Omloop… daar zat hij gewoon bij de besten. Uiteindelijk word je dan achttiende, maar het had ook podium kunnen zijn. Hoe had hij dan in die stoel gezeten? Hetzelfde geldt voor Roubaix, waar hij op een slecht moment lek reed.’

Red Bull-BORA-hansgrohe rijdt dit jaar weer wat meer semi-klassiekers en daar zouden we de hardrijders uit Zeeland ook in actie kunnen gaan zien. ‘Ik zou nog wel meer procontinentale koersen willen rijden, om die finales te kunnen rijden. Ik weet ook dat in het wielrennen heel veel valt of staat met zelfvertrouwen en dat kun je in die koersen creëren, wat dan ook een hefboom kan zijn naar de WorldTour.’

Met Gianni Vermeersch is er alvast ervaring aangetrokken, terwijl er ook in de staf bij de Duitse ploeg het nodige veranderd is. Wat merken de Van Dijkes daarvan? ‘Ik had Marc Lamberts al als trainer en dat werkt fantastisch. Wat ik fijn aan hem vind, is het menselijke. Hij vraagt niet alleen naar mijn trainingen, maar belt me ook op om te vragen hoe het gewoon met me gaat. Sven Vanthourenhout is er nu in mijn cirkel bijgekomen als coach en daar heb ik ook direct een klik mee. Marc en Sven kennen elkaar ook heel goed en dat werkt super.’

‘Rob van de Werf is mijn nieuwe diëtist, dat ook’, vervolgt Van Dijke. ‘Dat is wel grappig, want toen ik nog mountainbikete was hij mijn eerste diëtist. Ik ben er superblij mee, want ik weet hoe professioneel hij te werk gaat. Het is een Duitse ploeg, maar als ik zie hoeveel Belgen en Nederlanders er zijn… dat werkt op een bepaalde manier toch iets gemakkelijker. Met Remco heb ik ook al het nodige geouwehoerd: echt een goede kerel.’

2025 was sowieso een bijzonder jaar voor Van Dijke, die zijn grote ronde-debuut maakte en dat direct deed in de Tour de France. En daar zag hij ook beide kanten van de medaille. ‘‘Ik zat op dag vijf huilend op de fiets, want ik dacht echt: ik moet eruit. Die gedachte deed heel veel pijn, nog meer dan mijn stuitje op dat moment. Maar die dag dat het 56 per uur gemiddeld ging naar de Mur de Bretagne, piekte ik 800 watt. Ik zat iedere bocht op 30 meter en dan voel je je wel alleen, zelfs in zo’n Tour de France. Maar ik moest naar Parijs, want dat had ik mijzelf gezworen.’

En als de harde kop van Van Dijke wat wil, dan lukt dat doorgaans ook. ‘Ik had een heel goede laatste week, met die kopbeurt op de Mont Ventoux, en daardoor had ik het gevoel dat ik echt heb kunnen bijdragen aan die derde plek. Vanuit de ploeg heb ik daar ook de credits voor gekregen.’

Veel renners laten weten dat je na de Tour een betere basis hebt, voelt Van Dijke daar richting 2026 al wat van? ‘Ik heb de Tour gecombineerd met twee hoogtestages en de Dauphiné, wat bizar zwaar is. ‘Al die dingen hebben de motor wel weer wat getuned, om het zo te zeggen. Ik blijf stapjes maken en mijn fatigue resistance, om het in het Engels te zeggen, is beter geworden. En dat geeft me moraal en motivatie naar dit seizoen. Ik hoop dat ik dat mee kan nemen, maar vraag me dit nog maar eens na Roubaix, haha.’

Jammer genoeg ging het anderhalve maand na de Tour mis voor Van Dijke, die tijdens een trainingsrit hard ten val kwam. Hij neemt ons mee terug naar die dag. ‘‘Ja… ik was wat vermoeid en had niet zo’n zin om te trainen. Ik fietste naar een lunch met mijn moeder om de dag wat te breken. Op mijn eigen trainingswegen, wind in de rug en de nodige vaart raakte ik een wortel toen ik wat aan het drinken was en ik verloor hem direct.’

‘Ik heb nog nooit iets gebroken in mijn leven, maar voelde direct dat het sleutelbeen was’, aldus Van Dijke. ‘Het deed heel veel pijn en die breuk bleek dan doorgelopen tot mijn schouderblad. Ik was flink de sigaar, joh. Het was een gecompliceerde breuk, met een stuk verbrijzeld, en dan weet je dat het tijd kost. Ze hebben er wat moois van gemaakt met schroeven en staaldraad in Herentals, dus ik mag niet klagen.’

‘Met zo’n schouder moet je geen grappen maken, dus ik wist direct dat het seizoen voorbij was. Ik had er wel moeite mee om naar de koersen te kijken die ik zou gaan rijden, want ik zag mijn eigen werk erin. Aan de andere kant voelde ik ook wel dat ik mentaal vermoeid was na de Tour, waar ik heel diep ben moeten gaan na die valpartij. Gelukkig herstelde ik daar wel van, maar dat heeft veel krachten gekost.’

Van Dijke zat twee maanden stil na die val. Waar geblesseerde renners er nog wel eens voor willen kiezen om het seizoen daarop eerder te beginnen, kiest Van Dijke daar niet voor. ‘Ik wilde die schouder goed laten herstellen en kies voor een normale opbouw, met een goede winter. Anders krijg ik die rekening alleen maar vroeger.’

En dus was er in de winterstop ruimte voor sportief vertier, in plaats van een opgejaagde revalidatie. ‘We zijn door een heel leuke organisatie op Curacao ontvangen en hebben er gemountainbiked. Ik was zelf natuurlijk hard gevallen op mijn schouder, waardoor het wat tricky was en ik ook geen wedstrijd heb gereden. Als ik daar nu op gevallen was, dan was mijn hele winter om zeep geweest.’

‘We hebben daar met de jeugd gemountainbiket, naar de trails gekeken en dat is met onze achtergrond in het mountainbiken natuurlijk perfect. De familie was mee en het was gewoon superleuk. Ik werd vervangen door Hannah van Boven, de vriendin van Tim die zelf ook altijd gefietst heeft, en samen hebben ze de 50 kilometer gewonnen’, zegt Van Dijke, die zijn broer in het rijtje van Fabio Jakobsen en zijn Delore en Dylan van Baarle en Pauline Ferrand-Prévot zag komen.

Na het lezen van dit stuk is het wel duidelijk; de Van Dijkes zijn op en top gemotiveerd voor wat er komen gaat in 2026. ‘We zijn nog altijd stappen aan het maken en volgens ons pad. De dingen die vorig jaar mis zijn gegaan, gaan we nu beter doen. Dat weet ik zeker. De droom om ooit Roubaix te komen, bestaat nog altijd.’ En we zien totaal geen redenen dat die ooit verdwenen zou moeten zijn!