'Van zo'n kutjaar leer je heel veel'; Darren van Bekkum over zijn eerste jaar buiten Visma | LaB en zijn relatie met Puck Pieterse

Na vier jaar bij Visma | Lease a Bike was 2025 voor Darren van Bekkum zijn eerste jaar niet in de gele kleuren. Bij XDS Astana werd een nieuw hoofdstuk in zijn professionele loopbaan geopend. Hoe is het eerste jaar in de WorldTour hem bevallen? Hij sprak in december met In de Leiderstrui over vallen, opstaan en lessen leren, maar ook over zijn vriendin Puck Pieterse en een toergroep vol bekenden.

Hey Darren, het was je eerste jaar op het WorldTour-niveau. Ik kan me voorstellen dat het niet volgens de verwachtingen is gegaan.

'Vooral op het einde niet. Het was niet zoals ik had gehoopt. Het off season was nodig, helaas wat eerder dan verwacht, maar je kan niet alles hebben.'

Wat is er precies gebeurd aan het einde van het seizoen? In San Sebastian, Burgos en de Ronde van Oostenrijk noteerde je veel DNF'jes.

'Ik ben gevallen in de Amstel Gold Race, waardoor ik een klaplong en een gebroken rib had. De conclusie die we getrokken hebben, is dat ik te snel heb opgebouwd. Ik heb vrij snel een hoogtestage en de Dauphiné gereden, en ik ben daar zo diep in het rood gegaan.

Daarna voelde ik me weer even prima, maar dan weer niet. Het ging op en af, en helemaal naar augustus toe merkte ik dat ik slecht herstelde en de trainingen niet goed meer oppakte en veel vermoeid was. We denken dus dat het door de periode na de crash komt.'

Dat is balen. Sowieso was die crash niet fijn denk ik, niet alleen met de blessure maar ook nog eens in eigen land.

(lacht) 'Het was best fijn dat ik in Nederland was, want ik kon gewoon naar het ziekenhuis van Amersfoort gaan. Maar een klaplong... als ik terugkijk naar die periode was dat ook gewoon mentaal best taai, omdat ik het in de maanden erna nog steeds voelde. Mijn linkerlong voelde gewoon stijf, het stak af en toe. Ook die rib voelde ik ook nog af en toe. Dat belemmerde me tijdens de training, en dat speelde mentaal op.

Ik wist niet zeker of het helemaal goed zat, of dat er nog iets verkeerd was met die long. Uiteindelijk bleek uit scans dat het wel goed zat. Maar toen zat ik er al zo ver in, dat ik mentaal echt niet meer fris was. Aan het begin van het seizoen was eigenlijk ook wel te intensief geweest: heel veel reizen, heel veel van huis weg. Ik was met de Amstel Gold pas weer in Nederland.'

En voor dit jaar zei je nog: die overstap naar de profs zal wel meevallen, omdat alles bij Visma wel professioneel was. Maar viel dat uiteindelijk dan een beetje tegen?

'Aan het begin van het seizoen ging het best goed, zeg maar tot aan de Amstel Gold ging alles volgens plan. Ik had mezelf in de Giro-selectie gereden, maar ik kon door die val daar natuurlijk niet heen. Maar als ik in die selectie kom, met zo'n ploeg met zoveel Italianen: dat geeft wel aan dat ik op het goede pad was. Maar ik heb ook de Dauphiné gereden, en helemaal daar was het niveau zo ontzettend hoog.

Alles wat ik bij de beloftes gedaan had was helemaal niks vergeleken met dat. Nou is dat ook wel het hoogste niveau mogelijk in die Dauphiné, want iedereen staat daar goed voorbereid, maar het was wel even dat ik dacht: "poah, als dit het is, dan is het wel andere koek." Maar ik heb wel het vele reizen en het veel van huis zijn onderschat. Dat is wel echt even iets anders, wat ik bij Visma niet gedaan heb.'

Is dat dan iets wat je volgend seizoen wat anders wil aanpakken, iets minder van huis? Of moet je daar gewoon meer aan wennen?

'Nee, ik ga het wel iets anders aanpakken. Ik heb voor de kerst besloten dat ik in plaats van vijf dagen gewoon twee weken in Nederland zal zijn. Ik ga starten in Australië en dan ben ik ook weer een maand weg van huis. Daarna heb ik ook gezegd dat ik gelijk naar Nederland ga om weer even te rusten en met vrienden en familie te zijn en daar te trainen. Dus dat is wel iets wat ik anders wil aanpakken: ik ga niet meer vier maanden aan een stuk door van huis zijn.'

Lees verder onder de foto!

Nou kende Astana natuurlijk een geweldig jaar, ze werden vierde op de UCI-ranglijst. Was het daardoor extra zuur dat het voor jou niet lekker liep?

'Op een manier wel ja, denk ik. Je wilt graag zoveel mogelijk onderdeel zijn van het succes van alle sterke jongens in de ploeg. Helemaal aan het einde van het seizoen is het goed mislukt, en dan is het jammer dat je thuis zit terwijl de rest van het peloton nog ruim een maand koerst. Ik moet zeggen, daar ben ik wel even ziek van geweest.

Van zo'n kutjaar leer je gewoon heel veel. Ik heb mezelf goed leren kennen. Ik moet sneller luisteren naar mijn lichaam, om er niet doorheen te pushen maar op tijd rust te nemen. Voor volgend jaar zal het makkelijker zijn om dat soort signalen te herkennen.'

Astana was natuurlijk een soort half-Nederlandse ploeg, met alle jongens die daar zaten. Nu zijn jij en Mike Teunissen de enigen. Is dat vervelend, om de rest zien te vertrekken?

'Nou, het is natuurlijk jammer dat er drie Nederlandse mannen vertrekken, want je maakt sneller contact in je eigen taal. We hebben er gelukkig wel een Belg voor terug gekregen (Arjen Livyns, red.), dus dat is dan wel weer leuk. Maar je hebt wel sneller een klik met de Nederlanders dan met een stel Russen of Kazakken (lacht).'

Dat kan ik me goed voorstellen. Goed, over volgend jaar: je gaat starten in Down Under, weet je al meer over je programma?

'Ja, na Down Under heb ik wel even rust om goed te herstellen. Daarna zal ik toewerken naar Catalonië, om daar echt goed te zijn. Daarna zou ik ook de Amstel Gold rijden. Maar ik weet van vorig jaar nog dat het programma zoveel verandert nog. Het is ook zoveel gebaseerd op de vorm die je hebt. Dus ik ga gewoon naar Down Under en ik hoop dat ik daar de benen heb en dat ik gewoon met een lekker gevoel kan rijden, zowel fysiek en mentaal.'

En er stonden twee grote rondes op je programma van 2025, die heb je allebei moeten afzeggen. Zijn daar nu afspraken over gemaakt, dat je dit jaar ook in principe op de lijst komt te staan?

'Ja, normaal gezien zal ik gewoon naar de Vuelta gaan, dat is nu het idee. En ik sta nu op de reserve voor de Tour de France. Maar dat stond ik vorig jaar ook (lacht). Maar wat ik zeg: ze maken nu voorlopige selecties, maar er wordt zoveel in geschoven. Ik sta nu op de Vuelta, maar ik had gisteren een meeting voor de Tour, daar is ook de ploeg voor bekend.

Maar ze zeiden ook: "Houd er maar rekening mee dat als er iemand beter is, dat die gaat." Ik denk dat dat bij elke ploeg zo is. Maar het voelt allemaal zo ver weg. Dat is ook voor volgend jaar is: dat ik het een beetje dichterbij houd qua doelen, dat ik niet te ver vooruit kijk.'

Lees verder onder de foto!

Maar als ik naar de klimmersploeg van Astana kijk, dan zie ik wel veel mogelijkheden voor eigen kansen: het zijn vooral vrijbuiters, weinig echte kopmannen.

'In veel koersen wel, ik heb vorig jaar ook gezien dat er genoeg kansen zijn. In de echt grote koersen zijn er wel mannen die gewoon beter zijn dan ik ben. Maar in Australië zijn we er met een jonge ploeg. Dat biedt weer kansen. Helemaal in de kleinere wedstrijden zal ik toch wel snel voor mijn eigen kansen kunnen rijden. Dat is wel mooi.'

En het wordt je laatste contractjaar. Hoe werkt dat voor jou: geeft dat extra druk, of werkt het motiverend?

'Dat geeft niet per se extra druk, ik heb bij Jumbo vaak al in een contractjaar gezeten. Al helemaal in het laatste jaar bij de beloften wist ik: als ik geen prof wordt, kan ik beter wat anders gaan doen. Maar dat heeft me toen niet echt druk gegeven, dus ik heb nu ook niet van: "nu moet ik echt presteren."

Ik weet gewoon dat, als ik een goed en constant seizoen kan rijden, dat het hier bij de ploeg wel goed zit. Als ik de grotere jongens kan ondersteunen waar nodig, maak ik me niet heel veel zorgen. Uiteindelijk moet ik gewoon er alles aan doen. Meer kan ik ook niet doen, dan zien we wel wat het geworden is.'

Lees verder onder de foto's!

Dan wilde ik het nog even hebben over Puck, je vriendin. Die heeft natuurlijk een geweldig wegseizoen achter de rug. Hoe was het om dat vanaf de eerste rij te kunnen volgen?

'Mooi natuurlijk! Ik weet hoe hard ze ervoor traint, dan is het mooi om te zien dat al het harde werk zich uitbetaalt.'

En is er sprake van een soort jaloezie, dat je denk: "had ik ook maar zo'n seizoen?"

'Ik droom natuurlijk van het hoogste treetje, maar ik zou niet zeggen dat het jaloezie is. Ik kan alleen maar een heel groot voorbeeld aan haar nemen als ik zie hoe hard ze voor een doel werkt. Het is eerder inspirerend, zou ik zeggen.'

Mooi. Jullie zitten ook samen in de toergroep 'Toeren voor gevorderden', met Puck maar ook een Mischa Bredewold en Nienke Vinke. Is het belangrijk om zo'n groepje te hebben, zeker dicht bij huis?

'Ik denk het wel. Als je ziet hoe veel er van ons nog aan het fietsen zijn, en het groepje bestaat al zes jaar. We houden elkaar aan het fietsen, en als ik weer in Nederland ben, voelt het als thuiskomen om dan weer met de fietsgroep op pad te gaan en weer lol te hebben. Het houdt het weer onprofessioneler, laat ik het zo zeggen. Het houdt je van het serieuze wereldje af, dat is wel goed denk ik.'