Wielerwereld had Afrikaanse revelatie op haar na nooit gekend: 'Had 10% kans op overleven'

De invloed van Kimberley Le Court in het vrouwenwielrennen was afgelopen jaar enorm. De renster uit Mauritius won zeer verrassend Luik-Bastenaken-Luik en zette zo het Afrikaanse wielrennen op de kaart. Later dat jaar won ze ook nog een etappe (en was er de gele trui) in de Tour, iets wat met iets meer pech nooit mogelijk was geweest. Le Court deelt bij Radio Peloton haar heftige verhaal.

Le Court werd op 23 maart in 1996 geboren in Curepipe, een plaats in Zuid-Afrika. In haar eerste levensjaren verhuisde ze naar Madagaskar. 'Voor één of twee jaar', weet ze zich nog te herinneren. Op dat eiland ging het al snel mis. 'Toen heb ik malaria opgelopen', begint Le Court over de heftige periode.

Het zou een periode worden met flinke impact voor de familie. 'Het is een gebeurtenis waar ze het niet echt over hebben. Toen ik jong was, hadden we een camera waarmee alles gefilmd werd. Mijn ouders filmden me dan als ik over straat liep en zo... en ze hebben ook het moment gefilmd dat ik ziek werd.'

In het ziekenhuis werd er niet gefilmd. 'Maar mijn vader filmde bijvoorbeeld wel mijn broer die buiten het ziekenhuis stond te wachten. Toch is het een verhaal waar ik de details niet helemaal van ken. Als mijn ouders het erover willen hebben... dat kunnen ze gewoon niet. Daar worden ze te emotioneel van.'

De kansen van Le Court waren namelijk alles behalve gunstig. 'Ik had maar 10 procent kans op overleven', slikt de renster zichtbaar de emoties weg. Vanuit Madagaskar verplaatste de familie zich vervolgens naar Frankrijk. 'Daar werd ik naar de dokter gebracht, maar in Frankrijk kenden ze geen malaria. Daar zeiden ze dat het gewoon de griep was. Toen ben ik terug naar huis gestuurd.'

Eenmaal thuis werd ze alleen maar zieker. Een bezoek bij een andere dokter leverde helaas hetzelfde resultaat op, waarna het nóg erger werd. 'Toen bij de derde keer kon ik niet meer lopen. Toen is de ambulance mij komen ophalen, want ik was in coma geraakt. Pas toen wisten ze dat ik in Madagaskar was geweest, want ik woonde daar één of twee jaar, maar ik ben daarna naar Frankrijk gegaan.'

Dat veranderde dan eindelijk het inzicht van de dokteren. 'Toen klikte het en dachten ze: misschien moeten we de dokters in Madagaskar eens bellen, om meer te weten. Ze zijn er dus pas heel laat achtergekomen dat ik malaria had, want ik had toen nog maar 10 procent kans om te overleven.'

Vanuit Madagaskar kwam er een risicovol medicijn, waarvoor de vader voor Le Court een verklaring moest tekenen waarin stond dat hij verantwoordelijk was voor de consequenties. 'Dat middel werkt bij sommigen, maar bij sommigen ook niet. We wisten dus niet of het aan zou slaan. Mijn broer is toen in ieder geval gebeld om te zeggen dat hij afscheid van me moest komen nemen.'

Gelukkig voor alles en iedereen sloeg het medicijn aan. 'De volgende ochtend werd ik wakker op de fiets, in de gang van het ziekenhuis. Wat ik me nog herinner is dat ik een infuus in me arm had, maar ik mijn arm gestrekt moest houden op de fiets. Een dag daarvoor was ik bijna dood', lijkt dit verhaal toch inderdaad voorbestemd voor een schitterende fietscarrière.

Eind goed, al goed dus voor Le Court, die ziet dat het wel een enorme impact heeft gehad op haar familie. 'Het was een moeilijke periode voor mijn ouders en mijn broer. Zij herinneren zich alles, ik was nog jong.' Een soortgelijk verhaal lijkt gelukkig heel ver weg. 'Inmiddels word ik nooit meer gestoken door een mug', sluit de renster uit Mauritius lachend af.