Tadej Pogacar is kritisch na Strade Bianche-zege en blikt vooruit op volgend groot project

Voor de vierde keer in zijn loopbaan slaagde Tadej Pogacar er zaterdag in om Strade Bianche naar zijn hand te zetten. De Sloveen van UAE Emirares-XRG was na afloop uiteraard content met zijn zege, maar herhaalde ook zijn woorden van de dag voordien richting organisator RCS in de persconferentie te Siena.

Hoe zat het ook alweer? Pogacar toonde zich bij de teampresentatie op vrijdag - net zoals veel collega's al kritisch op het hertekende parcours van Strade Bianche. 'Het is zoals ik twee jaar geleden al zei: die tweede finalelus, met Pinzuto en Le Tolfe, is iets waar ik altijd tegen ben geweest. Nu halen ze gravel aan het begin weg... maar goed, het hoort bij de koers en dat moeten wij accepteren.'

Op dat parcours was het andermaal Pogacar die de angel er uit wist te halen op de zwaarste strook van de dag, de Monte Sante Marie. Paul Seixas (Decathlon CMA CGM) leek er nog heel even een koers van te maken, maar moest uiteindelijk het hoofd buigen. En dus was het - weer - Pogacar die aan mocht schuiven voor de winnaar-persco.

Tadej, proficiat. Wat vind je leuk aan die lange solo's?
'Ik houd er niet van, maar het is de manier waarop ze het parcours ontwerpen. Ze voegen er dertig nutteloze kilometers aan toe.

Het zwaarste gedeelte van de koers ligt daarvoor, dus het is logisch dat ik daar het verschil wil maken. Om dan een extra lus te doen... dat is nutteloos, want nu doe ik 80 kilometer solo en anders 50 kilometer.'

Hoop, of vooral, denk je dat er naar jullie als renners geluisterd gaat worden?
'Ik weet het niet. We kunnen zoveel klagen als ze willen, maar uiteindelijk is het niet aan ons om het parcours neer te leggen. Het is nog altijd een heel mooie wedstrijd.

Willen ze op tachtig kilometer van het einde kleine groepjes en uiteindelijk dat iedereen één voor één binnenkomt in Siena? Dan doen ze het goed. En ik mag als winnaar niet al teveel klagen.'

Je hebt al een aantal keer gezegd dat Milaan-Sanremo de moeilijkste is om te winnen voor je. Is dat een kwestie van het parcours?
'Dat is totaal anders dan Strade Bianche, de Omloop, Vlaanderen of alle andere wedstrijden. Tot we bij de kust zijn, is het een heel makkelijke wedstrijd. Maar dan wordt het ook direct extreem nerveus vanaf dat punt.

Het is constant links, rechts, door dorpjes heen aan hoge snelheid. Met name de run-in naar Cipressa is heel gevaarlijk, ook doordat alle sterke mannen - klassieke types, sprinters en renners zoals ik - voorin willen zitten. Dat maakt het zelfs wat scary.'

Als je dan eenmaal bij de Cipressa bent, heb je aan 100 procent niet genoeg. Je moet er 110 procent voor gaan om verschil te maken. En dat geldt ook voor de Poggio, waar je nog beter moet gaan. We gaan op die beklimmingen aan 40 kilometer per uur omhoog en daardoor heb je er voordeel aan om in het wiel te zitten.

En dan moet je nog omlaag naar Sanremo. Al bij al is het een heel ongewone wedstrijd, maar dat maakt het heel mooi en interessant.'

Je wint nu je eerste koers van het jaar. Is dat anders dan wanneer je al wedstrijden achter de rug hebt?
'Er is wel degelijk wat verschil. Je bent toch wat onwetend na een lange winter, dat is altijd zo bij je eerste wedstrijd. Maar het was een heel fijn gevoel om weer te mogen beginnen.'

Had je het gevoel dat Paul Seixas je partij kon bieden?
'Ja, eigenlijk wel. Na de eerste steile strook keek ik achter me en toen zag ik dat hij niet ver zat. Heel dichtbij, eigenlijk. Dus toen wist ik dat ik alles moest geven tot de top, want met een beetje extra kracht zou hij me kunnen volgen en moesten we samen verder.'

Nu moest je twee uur alleen verder. Wat gaat er dan door je gedachten?
'Op het begin dacht ik: the new kid is really good. En ik moet serieus doortrappen om een gat te slaan. Dus ik vroeg me ook af waar mijn ploeggenoten, zoals Isaac del Toro, zaten, maar toen de auto bij me kwam wist ik genoeg. Vanaf dat moment was het eten, drinken en de effort tot aan Siena. En dan verzink je soms ook in je persoonlijk gedachtes.'