Voorbeschouwing Tour Down Under | Weer een BMC-feestje?

De Tour Down Under staat sinds 1999 op de wielerkalender. In twaalf van de negentien edities ging de eindwinst naar een Australiër. Eén keer was een Nederlander de beste: Tom-Jelte Slagter in 2013. Hij zette toen in de derde etappe een overwinning op de blanco erelijst van Blanco Pro Cycling. In de edities van 2014 en 2015 werd het spannend in het algemeen klassement. Het verschil tussen de nummer één en twee bedroeg na de zes etappes respectievelijk één en twee seconden. Simon Gerrans was de beste in 2014, voor Cadel Evans. En Rohan Dennis een jaar later ten opzichte van Richie Porte. In 2016 had Gerrans, recordkampioen met vier eindzeges, een marge van negen seconden op Porte. Vorig jaar sloeg Porte dan eindelijk toe. De renner van BMC Racing Team kwam in twee etappes als eerste over de meet.

De wedstrijd maakt deel uit van de UCI World Tour. De achttien ploegen van de hoogste afdeling zijn verzekerd van deelname. De organisatie deelt geen wildcards uit. Wel mag het Australische Team UniSA-Australia een nationale selectie afvaardigen. Dat ging niet zonder slag of stoot. Twee renners die de ploeg wilde inschrijven, mochten niet mee doen. Het is voor veel renners het debuut voor hun nieuwe ploeg. Daarnaast duiken jonge renners voor het eerst op in een koers op het hoogste niveau.

Het kan bijna niet anders of een renner van BMC Racing Team wint deze ronde. Het team van Jim Ochowicz heeft een doel van de koers gemaakt. Met thuisrijders Richie Porte, Simon Gerrans en Rohan Dennis heeft het de drie laatste winnaars van de Tour Down Under in de selectie. Porte wil zegevieren in zijn favoriete wedstrijd. ‘Nadat ik het grootste gedeelte van 2017 gemist heb, zou dat een goede manier zijn om aan 2018 te beginnen’, aldus Porte op de website van BMC. Ook zijn landgenoten zouden zomaar mee kunnen rijden voor de eindoverwinning. Gerrans: ‘Ik heb altijd geprobeerd om mijn seizoenen in goede vorm te beginnen. Gedurende mijn hele carrière stond deze race op mijn schema. Het bevalt me erg goed dat ik me op een wedstrijd in Australië kan richten.’ Dennis voegt toe: ‘De hoeveelheid publiek suggereert zelfs dat we in Europa zijn.’

Ook oud-winnaar Tom-Jelte Slagter staat aan het vertrek; hij doet dat namens zijn nieuwe Zuid-Afrikaanse werkgever Dimension Data. Op de website van zijn ploeg vertelt de Nederlander dat de training erg goed gaat. ‘Het is bovendien heel leuk om het seizoen hier, in het mooie weer, te beginnen. We zijn hier om te winnen of tenminste om het beste resultaat te behalen.’

Er zijn nog een aantal oud-winnaars van plan te starten. Luis Leon Sanchez won de wedstrijd al in 2005. De ervaren Spanjaard is de kopman van Astana. Voor oud-winnaars André Greipel en Cameron Meyer lijkt het parcours van deze editie te lastig. Thomas De Gendt nam vorig jaar de bergtrui mee naar huis. Als de Belg van Lotto Soudal zich niet enkel richt op de sprints tussendoor, dan zou hij ook een mogelijke eindwinnaar zijn. Diego Ulissi eindigde in 2014 op de derde plaats en won die editie ook een etappe. De Italiaan kende vorig seizoen een sterk slot. Hij won zowel de GP van Montreal als een etappe en het eindklassement in de Ronde van Turkije.

Outsiders voor het eindklassement

* Peter Kennaugh (GB, BOH)

* Daniel Moreno (Spa, EFD)

* Domenico Pozzovivo (Ita, TBM)

* Ion Izagirre (Spa, TBM)

* Pierre Latour (Fra, ALM)

* Robert Gesink (Ned, TLJ)

* Egan Bernal (Col, SKY)

* Sam Oomen (Ned, SUN)

* Rui Costa (Por, UAE)

* Alexander Edmondsson (Aus, MIS - Australisch kampioen)

De potentiële winnaars van het eindklassement, zijn ook te verwachten in etappe 4 en 5. De andere ritten zijn meer geschikt voor sprinters. En daar zijn er een boel van afgereisd naar Australië.

Niemand kan om Caleb Ewan heen. De renner van Mitchelton-Scott, zoals de ploeg heet die de meeste mensen nog kennen als Orica-Scott, won vorig jaar het puntenklassement. Dat kwam natuurlijk door de vier ritzeges. Hij bewees zijn kracht niet alleen op eigen bodem. In Abu Dhabi, Groot-Brittannië, Italië en Polen wist de jonge spurter ook etappes op zijn naam te schrijven.

Wereldkampioen Peter Sagan heeft een uitstekende ploeg ter beschikking: met trouwe helper Maciej Bodnar, de van BMC overgekomen Daniel Oss, voormalig ritwinnaar Jay McCarthy en de rappe Duitser Rüdiger Selig. Sagan wist het voorafgaande criterium, de People’s Choice Classic op zijn naam te schrijven. Mocht de Slowaak geen kracht hebben voor een sprint, dan schuift zijn ploeg BORA-hansgrohe gewoon Sam Bennett naar voren. De Ier schoot in oktober vier keer raak tijdens de Ronde van Turkije. Echter, Bennett was de laatste weken ziek.

Elf etappes in de Tour, zeven in de Giro en vier in de Vuelta. André Greipel is de meest ervaren sprinter in koers. Tegen de toppers was de Duitser in de vorige Ronde van Frankrijk niet opgewassen. Toch wist hij in 2017 vijf wedstrijden te winnen. Greipel mag met een luxe sprinttrein hopen op nieuw succes. Bovendien mag Elia Viviani eindelijk weer eens aan sprinten denken. De Italiaan was niet gelukkig bij zijn vorige werkgever Sky, omdat hij voor die ploeg geen grote ronde mocht rijden in 2017. De nieuwe uitdaging gaat hij aan bij Quick-Step, waar hij meteen kopman is.

Outsiders voor de massasprints

* Riccardo Minali (Ita, AST)

* Danilo Wyss (Zwi, BMC)

* Ramunas Navardauskas (Lit, TBM)

* Davide Cimolai (Ita, FDJ)

* Jasha Sütterlin (Dui, MOV)

* Chris Lawless (GB, SKY)

* Nikias Arndt (Dui, SUN)

* Simone Consonni (Ita, UAE)

17 januari: Port Adelaide-Lyndoch (145 km)

De eerste etappe kent een korte beklimming van 4% aan het begin. Na veertig kilometer is het al gedaan. Sprinters moeten moeiteloos kunnen terugkeren in het peloton. Het einde van de rit bestaat uit drie lokale rondes, met twee tussensprints in Cockatoo Valley. Vorig jaar wist Ewan in dezelfde finishplaats te winnen. Ook dit jaar is hij hier een van de favorieten.

18 januari: Unley-Stirling (148 km)

In Unley moet het peloton zich meteen schrap zetten voor een klim van 6,3%. Vanaf daar is het op en af, zonder bergsprints. Ook vandaag worden er drie lokale rondes gereden. Ook dit keer is een massasprint de verwachting, maar omdat de laatste kilometers licht omhoog lopen is er misschien ook kans voor een stiekeme vluchter. In 2016 won Jay McCarthy de etappe, die toen 132 km lang was, in een massasprint.

19 januari: Glenelg-Victor Harbor (146 km)

Een beetje hetzelfde scenario als etappe 1. Een klim in het begin met de top na veertig kilometer, wel een iets zwaardere (7,5 %), en daarna bergafwaarts naar het lokale parcours rond Victor Harbor. Ook deze rit was vorig jaar prooi voor Ewan.

20 januari: Norwood-Uraidla (128 km)

Etappe 4 is waarschijnlijk niet geschikt voor sprinters. Zo’n tien kilometer voor de finish komt het peloton namelijk boven op een vijf kilometer lange klim van gemiddeld 5%. Deze rit is in de geschiedenis van de Tour Down Under nog niet verreden. Na verwachting komt er een sprint van een wat kleinere groep renners.

21 januari: McLaren Vale-Willunga Hill (151 km)

De vijfde etappe is de koninginnenrit met aankomst bergop Willunga Hill. In de slotfase rijden de renners deze beklimming maar liefst twee keer. Meestal is de winnaar op Willunga Hill ook de eindoverwinnaar van de ronde, zo ook vorig jaar met de winst van Porte.

22 januari: Adelaide-Adelaide (90 km)

De laatste dag volgt het korte criterium door Adelaide. Twintig rondes van 4,5 kilometer hoeven de renners nog maar te rijden. Sprinters die nog niet hebben gewonnen, maken zich klaar om alsnog de handen in de lucht te kunnen steken. Of wint er een naam die al de hele ronde wint, net als vorig jaar met Ewan?

(Foto: Flickr)