Quinn Simmons is weer op Europese bodem, met mooie herinneringen aan Nederland als drijfveer

Hij heeft de vliegreis van de Verenigde Staten naar Europa er weer opzitten: Quinn Simmons begint dit weekeinde in Frankrijk aan zijn seizoen 2026. De nog altijd pas 24-jarige drager van de stars & stripes hoopt namens Lidl-Trek andermaal een stap te kunnen zetten, nadat hij in 2025 al zoveel mooie dingen liet zien. In de Leiderstrui sprak hem in aanloop naar het jaar op de mediadag van zijn ploeg.

De man uit Colorado pendelt ondertussen al de nodige jaartjes over de Atlantische Oceaan. De gemiddelde wielerliefhebber maakte in 2019 voor de eerste keer kennis met Simmons, toen hij in Yorkshire wereldkampioen bij de junioren werd na een topseizoen te hebben gedraaid in die leeftijdscategorie.

Tegenwoordig zien we het steeds vaker, maar de bebaarde Amerikaan was in dat jaar één van de eersten die direct overstapte van de junioren naar de profs. Dat ging met horten en stoten: in zijn eerste jaar werd hij weliswaar tweede in de Ronde van Hongarije en zesde in de Bretagne Classic, om het jaar nadien de Ronde van Wallonië te winnen, maar zijn eerste WorldTour-zeges behaalde Simmons pas in 2025.

De Amerikaan won een rit in zowel de Ronde van Catalonië als Zwitserland, wat een hele bevrijding was. Met name die tweede was bijzonder, nadat Simmons twee jaar eerder in die ronde eerste getuige was bij de val van de helaas overleden Gino Mäder. Dat hij - net zoals in 2023 - als Amerikaans kampioen naar de Tour mocht en dit keer wel gezond kon uitrijden, was ook nog eens een goede voedingsbodem voor een mooi najaar.

Simmons wist in de Tour al de nodige harten te stelen met zijn (aanvals)werk, maar in de GP Montreal en vooral de Ronde van Lombardije zette hij dat voort én om in goede resultaten. 'Ik denk dat ik inderdaad een mooie stap heb gezet in 2025. Dat niveau wil ik bevestigen, of beter gezegd verbeteren, komend jaar.'

'Aan het einde van afgelopen seizoen was ik al een stuk beter dan in het begin', stelt Simmons, die nog altijd de enige coureur is bij zijn ploeg die wordt getraind door Steven de Jongh. 'Die zege in Catalonië was wat vreemd, maar die overwinning in Zwitserland voelde écht. En dan bleef ik maar beter worden in de Tour.'

'Het niveau dat ik aan het einde van het seizoen haalde, heb ik tot dusver niet bereikt', concludeert de Amerikaan. 'Ik wist dat ik goed was, maar Montreal was eigenlijk meer als training richting het WK bedoeld. Ik was nog nooit gefinisht in die race... maar ik zag dat ik niet verslechterde, terwijl dat bij anderen wel het geval was. En plots deed ik met mijn gewicht mee om de zege in een race met 4000 hoogtemeters.'

'Dat vertrouwen raakte ik dan weer kwijt bij het WK, waar het niet liep, om in Lombardije weer terug te vinden', lacht Simmons. 'En dat is heel belangrijk voor me, want het jaar goed eindigen is een onderschat gegeven. Ik ben al eens gefinisht met COVID, een val in Roubaix, ziekte en zo verder. Nu is er geen stress geweest.'

'Als ik daar nog wat procentjes bij op kan doen, kan het een heel mooi jaar worden. Ik heb dus ook grote ambities, zowel in het eendaagse werk als de rondes. Als ik één doel zou moeten noemen, is het toch een ritzege in de Tour. Maar net zo'n jaar draaien zou ook al een succes zijn', vervolgt de Amerikaan, die zijn jaar begint in Frankrijk met de Classic Var.

Eerste grote afspraak voor Simmons is Strade Bianche, een race waar hij zich al enkele keren kon tonen. 'De opbouw naar die wedstrijd is min of meer hetzelfde als de afgelopen jaren, maar ik heb het erop staan.' Daarna gaat de focus op onder meer de Amstel Gold Race, waar hij een speciale band mee heeft.

'Omdat het dicht bij Sittard is, waar ik als junior verbleef met de nationale ploeg. Een deel van mijn mooiste herinneringen als jongen van 16 of 17 hebben zich daar afgespeeld, toen ik voor het eerst in Europa was.'

Afgelopen jaar zag hij ploeggenoot Mattias Skjelmose winnen. 'Terwijl ik de koers zelf ook aangekruist had. Na twee uur voelde ik al: dit gaat een wedstrijd voor klimmers worden. Het ging zó rap. Op die manier zal het altijd moeilijk voor me zijn, maar je moet het toch blijven proberen', concludeert het trainingsbeest van de andere kant van de grote plas.