Wat er volgens Mathieu van der Poel aan basis ligt van zijn 2026-vorm: 'Zie dat bij de 20-jarigen van nu niet gebeuren'

Veni, vidi, vici. En voor de rest: veni, vidi, foetsie. Mathieu van der Poel won zondag bij zijn eerste deelname direct in de Omloop Het Nieuwsblad en dat zorgde uiteraard voor tevredenheid bij de Nederlander van Alpecin-Premier Tech Op de persconferentie na afloop deed hij tegenover onder meer In de Leiderstrui zijn verhaal.

Het wedstrijdverhaal is bekend. Van der Poel wipte op de Molenberg met kunst- en vliegwerk over de voor hem gevallen Rick Pluimers heen naar Florian Vermeersch toe en liet op de Muur vervolgens iedereen achter zich. Zo makkelijk als het er uitzag, ging het volgens de hoofdpersoon in kwestie evenwel niet.

Mathieu, vond je je eerste Omloop leuk?
'Ja, eigenlijk wel. Alleen het weer zat niet helemaal mee, dat had ik beter verwacht. Ik had er misschien zelfs voordeel bij. We hadden een goede kledingkeuze en uiteindelijk werd het zwaarder. Of ik terugkom, weet ik evenwel nog niet. Alles ging perfect nu.

Het was geen gemakkelijke wedstrijd, want het was toch serieus koud en zwaar. En er was veel stress, dat hakt er toch ook in. Maar het gevoel was goed en ik ben dus tevreden.'

Wat ligt er aan de basis van deze zege?
'We trainen hard, maar dat doet iedereen. Ik geniet inmiddels heel erg van dat proces en naarmate ik ouder ben geworden, merk ik dat ik meer aankan. Ik kan meer én harder trainen en dat vind ik ook heel leuk om te doen.'

Je bent nu 31, ben je nu maximaal belastbaar?
'Ik denk het wel, maar het is ook gegroeid met de jaren. Als ik nu zie hoeveel renners van 19 of 20 trainen, is dat totaal anders dan dat ik dat deed. Die groei die ik heb gekend, zie ik bij hen niet zo snel voorkomen. Als je als junior al 30 uur per week traint, kun je moeilijk blijven groeien. Maar ze zijn ook al indrukwekkend goed. Het is ook niet slecht, maar gewoon anders.'

Vertel ons eens wat er gebeurde op de Molenberg.
'Eerlijk, ik heb geen idee. Misschien dat mijn veldritachtergrond toch nog van pas kwam. Ik zag iets gebeuren en reageerde er gewoon op. Het was niet het plan om daar al te gaan, maar door hoe de situatie zich voordeed ging ik er toch voor.'

Pluimers had er geluk mee dat jij achter hem zat.
'Ik deed er alleszins alles aan om niet over zijn hoofd heen te rijden. We wisten wel dat het daar nat lag en je houdt er ergens wel rekening mee dat zoiets kan gebeuren.'

Je was dan op pad met Florian Vermeersch en Tim van Dijke, twee mannen die je kent. Hoe was dat?
'Ik train vaker met Tim, dus die ken ik goed. Florian ben ik al meermaals tegengekomen in koers: hij klopte me in die natte Roubaix in de sprint en op het WK gravel waren we ook samen op pad. Ik weet hoe sterk hij is en ik hield dus ook rekening met hem. Zonder hem waren we niet tot de finish geraakt, dus ik heb veel respect voor zijn prestatie.

Hij staat ook op het podium, en dat willen mensen nog wel eens vergeten. Hij wordt met een podium in de Omloop beloond voor zijn prestatie en dat is echt wel wat waard. Als je niet mee wil koersen, blijf je helemaal met lege handen achter.'

Ging het zoals je had verwacht?
'Niet direct, want ik had niet gedacht dat ik al op de Molenberg weg zou zijn. We mikten op een aanval op de Muur, omdat er daarvoor nog over brede wegen gekoerst werd. Maar door de omstandigheden ging het eerder.'

Niemand wist ooit de Omloop én Ronde van Vlaanderen in hetzelfde jaar te winnen. Hoe vaak heb je daar aan gedacht?
'Geen enkel moment.'