Philipsen á la Van der Poel de hellingen op, maar was het te veel? 'Het beste was er wel wat af'

Het was alsof we naar Mathieu van der Poel zaten te kijken, zo hard vloog Jasper Philipsen de heuvels op in Kuurne-Brussel-Kuurne. De Belg van Alpecin-Premier Tech had geen zin om afwachtend te koersen en pakte de stier bij de hoorns, maar kon vervolgens in de sprint het niet afmaken. Een achttiende plek is een teleurstelling voor de titelverdediger, die ook al in de Omloop Het Nieuwsblad geen resultaat kon rijden.

Philipsen besloot niet in het wiel te zitten van de aanvallers, maar zelf het ruime sop te kiezen. Zijn eerste versnelling was op de Mont Saint-Laurent, waar hij zich losreed van zijn achtervolgers en bovendien rivalen als Jonathan Milan en Arnaud De Lie loste. Hij werd wel weer ingerekend, maar op de Kruisberg was het hetzelfde verhaal: de titelverdediger trok keihard door en wist weer een schifting te forceren. Maar ook deze bleef niet plakken.

Het was wachten op de spurt, maar in het waaiergeweld van de vlakke finale reed Philipsen lek. Hij wist terug te keren, waarna hij weer van fiets wisselde. In de sprint had hij niet genoeg kracht - en manschappen - om het vervolgens af te maken. De Belgische spurter kwam er tegen winnaar Matthew Brennan niet aan te pas. 'Het beste was er wel wat af bij mij', zo vertelde hij eerlijk aan Sporza.

Met alleen Edward Planckaert nog in de voorste groep had de man van Alpecin-Premier Tech bovendien geen sprinttrein om hem naar een goede positie te loodsen. 'De koers was zwaar en een lekke band hielp niet mee', ging hij verder tegenover Het Laatste Nieuws. 'In de finale met tegenwind kwam het er gewoon niet uit. Geen verwijten. Mijn sprint komt er niet helemaal uit, maar het is nu eenmaal zo.'

Philipsen noemt het mechanisch malheur 'een beetje pech.' 'Maar ik had wel een goed gevoel. Ik was zelfs nog teruggekomen na die fietswissel en wist dat het in het slot wind tegen was. Alleen zat ik dan iets te ver en is de sprint niet ideaal verlopen.' Brennan wist uiteindelijk met twee vingers in de neus de spurt in Kuurne te winnen.

Philipsen koos het wiel van Jordi Meeus, die wel nog een flinke trein had. 'Ik dacht dat dat het goeie wiel was. Ze hadden nog een sterke ploeg en waren doorheen de dag ook heel goed. Ik ging er dus vanuit dat ze het wel uitgelijnd gingen krijgen. Helaas gebeurde alles op de rechterkant en zaten wij iets te ver. Ik was ook gewoon leeg op het einde. Het was een zware koers en mijn sprint kwam er niet helemaal uit.'