Lof voor veerkrachtige Kruijswijk: 'Kin omhoog, ellebogen naar buiten en schijt aan dogma'

U weet wel, die Giro waarin Kruijswijk in de sneeuwmuur belandde. De gevolgen zijn bekend. Het had een moment kunnen zijn die de carrière van Kruijswijk in volle bloei had kunnen knakken. ‘Integendeel. Nu, tweeënhalf jaar na De Sneeuwmuur, kun je niet anders concluderen dat hij sterker is dan ooit’, schrijft Zonneveld. ‘Omdat hij hogere vermogens trapt, maar vooral vanwege de manier waarop hij koerst: zonder een spoor van twijfel.’

‘Hij rijdt van voren, met de kin omhoog en de ellebogen naar buiten. Hij verstopt zich niet ,wacht niet op fouten van anderen en heeft schijt aan het dogma dat klassementsrenners moeten wachten’, vervolgt Zonneveld. ‘Weg met de rekenmachine. Tijdens de afgelopen Vuelta was hij opnieuw een feest om naar te kijken.’

‘De val in de sneeuwmuur had van hem een twijfelaar kunnen maken of een renner die bang is om zichzelf tegen te komen en voor altijd op de hoede voor tegenslag. Maar hij heeft het beste gehaald uit het slechtste moment van zijn loopbaan. Met de roze trui verloor Kruijswijk ook de angst om te verliezen’, besluit Zonneveld.