Het mysterie-Lars Boom: Einde loopbaan van een eeuwig supertalent IDL-producties

Het mysterie-Lars Boom: Einde loopbaan van een eeuwig supertalent

Door Tom van der Salm 29 december 2019 | 11:25


De proloog van de Dauphiné Liberé in 2011. Zes kilometer beuken, lekker klimmetje erin. Nummers 2 en 3, Alexandre Vinokourov en Bradley Wiggins, die beiden het jaar daarna Olympisch goud veroverden in Londen. En op 1? Lars Boom, een 25-jarige hardrijder uit Vlijmen die op de weg nog aan zijn ontdekkingstocht bezig is. Soms alles, soms niks, maar In de Leiderstrui heeft genoeg redenen voor een overzicht van de loopbaan van de man die nooit zijn volledige belofte in wist te lossen.

Het kwam gister niet eens als een verrassing: het bericht dat Boom zijn fiets aan de wilgen hing. Evenmin voor hemzelf: 'Ik had wel genoeg van de stress die het wegwielrennen met zich meebrengt. Ik had graag nog een paar jaar met Parijs-Roubaix meegedaan, maar het is niet anders. Het is een afscheid met de stille trom.'

Zo stil als de trom was bij zijn afscheid, zo luid was diezelfde trom bij de entree van Boom in het profpeloton. Van der Poeliaans, zo valt de opmars van Boom misschien nog wel het best te omschrijven. Op de weg, in het veld: het kon niet op. Vanaf 2001 tot en met 2012 werd Boom Nederlands Kampioen in het veldrijden bij zijn leeftijdsklasse. Ook bij zowel zijn eerste Nederlands kampioenschap op de weg als tegen de klok was het raak, bij de profs welteverstaan. Nederland had eindelijk weer een klassiekerspecialist, luidde de algemene opinie.

Boom de veldrijder

De man uit Vlijmen twijfelde lang openlijk of hij wel voor de weg of voor het veld zou kiezen. Op 20-jarige leeftijd wist hij  alle toppers in het veld al het nakijken te geven, van Sven Nys tot Niels Albert en van Zdenek Stybar tot Richard Groenendaal. Het resulteerde begin 2008 tot de aangekondigde kroniek van een machtsovername in het veld. De krap 21-jarige Boom snelde in Treviso voor Stybar en Nys naar de wereldtitel. Die machtsovername zou van korte duur zijn, want de Tour en de klassiekers lonkten al aan de horizon.

Het jaar daarna streek de strijd om de regenboogtrui neer in Hoogerheide, zo'n beetje bij Boom om de hoek. Ondanks zijn jonge levensjaar had Boom de Wereldbekercross in Hoogerheide al een keer gewonnen, en het parcours was geknipt voor hem. Boom wist echter geen potten te breken en passeerde de finish gedesillusioneerd pas op de twintigste plaats, zo'n twee minuten van winnaar Albert. Dit contrast staat tien jaar later misschien wel symbool voor de wisselvalligheid die Boom zijn hele loopbaan parten speelde. Soms alles, soms niks.

Zichzelf vergelijken met Van der Poel en Van Aert wil hij echter niet. 'Ik heb het wel eens tegen ze opgenomen later, maar ik was al een stuk minder geworden. En ik heb nooit zoveel gewonnen als die twee in het veld.' Een ander punt waar Boom in zijn veldritperiode last van had, was de arrogantie die de zuiderburen hem toeschreven. 'Soms heb ik wel uitspraken gedaan die niet heel handig waren', zei hij hierover tegen De Volkskrant

Een Boom van een kerel

Na de teleurstelling in Hoogerheide maakte Boom in de zomer van 2009 de definitieve overstap naar de proftak van Rabobank en dus de weg. Die switch maakte hij als regerend elite-kampioen in de tijdrit en op de weg, een tamelijk unieke prestatie voor een belofte. Ook zijn eerste rittenkoers schreef hij meteen op zijn naam, de Ronde van België, voor onder meer Thomas Dekker en Greg van Avermaet. In het najaar mocht Boom zijn opwachting maken in de Vuelta, waar hij dan ook meteen een ritje op imponerende wijze meesnoepte. Na enkele karige jaren gloeide er weer vuur in Nederland wielerland, door Boom en Robert Gesink, die die Vuelta lang leek te gaan winnen maar gestopt werd door een valpartij.

Het voorjaar daarna was het dan eindelijk zo ver: zijn debuut in de Klassiekers. Na een onemanshow op te hebben gevoerd in de eerste ritten van Parijs-Nice, onder meer in een prachtige waaierrit waarin hij in zijn eentje van echelon naar echelon reed, mocht Boom zich ook meteen achter Fabian Cancellara en Tom Boonen scharen als één van de subfavorieten. Dit bleek dat voorjaar nog te hoog gegrepen, maar de wielerkenners waren het er wel over eens: met deze man moesten ze rekening gaan houden in Vlaanderen.

De jaren daarna moesten de oogstjaren worden, maar ondanks het vertrouwen van Rabobank lukte het Boom -behalve de Eneco Tour- niet om aan die ene zege die alles zou veranderen te komen. Ereplaatsen waren er wel genoeg, maar dat is voor een winnaar pur sang als Boom van ondergeschikt belang. Het zou uiteindelijk wachten zijn tot 8 juli 2014. 

Boom, Fuglsang, Nibali, Sagan, Cancellara

Vier van deze vijf behoren tot de beste renners en grootste winnaars van het afgelopen decennium, maar de vijfde won. De vijfde rit van de Tour van 2014 is een van de meest memorabele ritten die de Franse ronde kent in haar historie. De route van deze etappe voerde over een deel van het parcours van Parijs-Roubaix en de hemelsluizen stonden wagenwijd open. Als u een halfuur tijd hebt, kijk deze video!

De laatste 'natte hel' werd alweer in 2002 verreden, maar de weergoden besloten die bewuste dag in juli wel wat plenswater over het peloton heen te strooien. Regerend winnaar Chris Froome trok met een van pijn vertrokken gezicht al huiswaarts voordat de eerste strook aangevat werd. Maar de natte stenen waren spek naar de bek van Boom, die op de kasseistroken als een volleerd crosser over en tussen de keien doordenderde. Boom pakte dan eindelijk die grote zege, en hóé. 

Boom zal zijn leven lang herinnerd worden aan die zege en verdiende per abuis ook een dik contract bij Astana voor de komende twee jaar. Daar was veel kritiek op, onder meer van Thijs Zonneveld van het AD: 'Je had voor verschillende ploegen kunnen tekenen. Maar Astana? Echt waar, Lars? Jij? Weet je nog dat je na het terugtrekken van Rabobank binnen je ploeg het hoogste woord voerde over geloofwaardigheid? Weet je nog dat je Michael Boogerd de hand weigerde te schudden en Thomas Dekker op zijn bek wilde timmeren omdat ze jouw sport hadden bezoedeld? Weet je nog dat je Luis Leon Sanchez - alias Huerto op de lijst van dopingarts Fuentes - er bij Blanco het liefst persoonlijk uit wilde flikkeren?'

De laatste jaren

Een deel van de critici wist Boom echter de mond te snoeren, want het jaar daarop finishte hij als zesde in de Ronde van Vlaanderen en als vierde in Parijs-Roubaix. Zijn beste prestaties in de klassiekers, maar nét geen podium. 'Het is geen smet, maar het grote doel is altijd een van deze twee geweest. Het heeft ook vaak niet meegezeten, door pech of valpartijen.' Op de kritiek die hij kreeg bij zijn keuze voor Astana antwoordde hij niet alleen met zijn benen, maar ook met zijn mond. 'Ik ben er zelfs minder gaan verdienen dan bij Belkin.'

Waar hij in 2015 nog als vierde eindigde in de door hem geliefde stenenkoers Parijs-Roubaix, daar besloot hij op de tweede zondag van april in 2016 dat hij weer wou vertrekken bij Astana. Ploegleider Gorazd Stangelj noemde Boom (die de nacht ervoor griep kreeg) de 'exponent van de mislukking'. Een terugkeer naar het inmiddels veranderde LottoNL-Jumbo was het gevolg, maar hartritmestoornissen zaten hem gruwelijk in de weg. Een opmerkelijk juichgebaar in de BinckBanck Tour was zijn belangrijkste wapenfeit.

Desondanks hoopte Boom afgelopen wielerjaar nog één keer te laten zien waartoe hij in staat was bij Roompot, maar het bleek er niet meer in te zitten. Boom gaat zich nu richten op onder meer het strandracen: 'Ik ga meer het plezier opzoeken, want van al dat gestres op de weg heb ik ook wel genoeg.' (foto's: Sirotti)

Het ga je goed Lars, wij als Nederlandse wielerliefhebbers hebben bijna vijftien jaar van je genoten!

Tom van der Salm


Tags:

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst, wees de eerste!

Reageren


Meer nieuws