Column: De grootsheid van de magnifieke sprint van Dylan Groenewegen

woensdag, 13 februari 2019 om 15:10

doorAljan Wassens

Geen trein, een grote valpartij en als zevende de laatste bocht door. Hij passeert Gazzoli alsof hij stilstaat, vliegt voorbij Bouhanni en houdt direct de deur dicht. Hij ziet de streep. Mezgec op tien meter voor de meet, Trentin op drie, Kristoff op twee met een ultieme jump en twintig meter na de finish kan de rechterarm de lucht in. De eerste van het seizoen is binnen.

Net als vorig jaar is het al snel raak voor Dylan Groenewegen. Toen won hij de eerste etappe in de Ronde van Dubai. Hij mocht toen overigens nog niet aanschuiven bij de persconferentie van de sprinterstop. Het geeft aan hoe hard het is gegaan in een jaar tijd. Groenewegen won twee ritten in de Tour de France en liet daarmee zien dat de winst op de Champs-Élysées uit 2017 geen toeval was.

Daarnaast won de Amsterdammer bijna overal waar hij aan de start stond. In de Algarve, in Kuurne, Parijs-Nice, Noorwegen, Slovenië, China, Veenendaal en Vlaanderen. Hij hoort na een jaar waarin hij bevestigde, bij de absolute wereldtop. Winnen begint bijna logisch te worden.

Natuurlijk is er nog ruimte voor progressie. Lead-out Timo Roosen liet in de voorbeschouwing op dit jaar al weten dat de trein nog beter kan. Met Tony Martin is er een sterke locomotief voor de trein toegevoegd aan de selectie, met Teunissen een begaafde wagon die wordt ingepast en natuurlijk is Groenewegen weer een jaartje ouder en daarmee waarschijnlijk ook sterker.

De sprint in Valencia, daar scoorde hij zijn eerste zege van het seizoen, toont aan dat we ons geen zorgen hoeven te maken over Groenewegen. Dat doet hij immers zelf ook niet in de sprint. Een ploeg die vertrouwen heeft in zijn sprinter en dat ook uitspreekt en dat ook onderstreept door de verantwoordelijkheid te nemen in de achtervolging. Op een kilometer van de meet heeft hij nog één mannetje voor zich en zit hij in tiende positie. Hij wordt snel naar voren gereden en ontloopt daardoor de crash waardoor er nog maar twintig mannen strijden voor de dagzege.

In de eerste herhaling blijkt hoe dicht het bij elkaar zat, als de beelden worden stilgezet op het moment van het passeren van de streep. Daarna komt misschien wel het mooiste. De laatste zeshonderd meter van boven. De rust, de keuzes en de snelheid. Het is bijna hypnotiserend. Het verschil ten opzichte van de concurrentie immens. De magnifieke schoonheid van de massasprint in het wielrennen. En de bevestiging dat we ook in 2019 op Groenewegen kunnen rekenen. (foto: screenshot Eurosport)