Column: Samen gaan Bernal, Groenewegen en ik een heerlijke tijd tegemoet

"Zaterdag 6 juli", gaf Google als oplossing. 28 juli de finish van de laatste etappe, dus week 28, 29 en 30. Het briefje kon in één keer ingevuld terug. Op vakantie gaan doe ik zelden, het is in Nederland tegenwoordig al veel te warm. Echt tot rust komen doe ik tijdens het kijken van de Tour. Het tikken van de helikopter. De kastelen. De kansloze ontsnappingen. Die gekke Fransen. De nog gekkere Fransen op 14 juli. 

Nog twee dagen moet ik werken, dan drie weken niks, met de stem van José De Cauwer mijmerend op de achtergrond. Ja, ik sla weleens een uurtje over. Sommige sprintetappes zijn gewoon echt niet te doen, maar de laatste dertig kilometer zijn dan wel interessant. Waar zit Groenewegen? Is Viviani er nog wel? Waarom rijdt niemand van Arkéa-Samsic bij elkaar? En is die knecht van Deceuninck-Quick-Step nu nog niet moe?

De liefde voor de Tour is mij met de paplepel ingegoten. In een fotoboek dat in de kast ligt, zit het bewijs geplakt. Tijdens de zomervakantie van 1994 ligt mijn vader op de grond tv te kijken. Ik lig op zijn buik, met een koptelefoon op om mijn moeder niet te storen. Samen zien we het peloton zich door Frankrijk verplaatsen. Voor het eerst kijk ik nu naar de uitslag van de Tour van dat jaar. Indurain won, klinkt logisch. Maar de man die tweede werd, Piotr Ugrumov, doet geen enkel belletje rinkelen. Google verwijst mij naar een stuk van de fantastische columnist Frank Heinen. Over vergeten renners. Het lag dus niet aan mij. 

Terug naar de Tour van dit jaar. Vandaag nog even werken en morgen een vrije dag. Tijd om de Tourpoules in te vullen. In de regionale krant won ik in mijn tienerjaren al een keer en werd ik een keer tweede. De druk is dus hoog. Wie gaat er vaker in de top tien van een etappe rijden; Cees Bol of Niccolo Bonifazio? Dan vrijdag nog werken en zaterdag is het feest. Ik heb, zonder echt goed na te denken, ja gezegd tegen een presentatieklus en ook nog eens op de datumprikker "ja" aangekruist voor een borrel ‘s avonds. Maar beide partijen heb ik al wel duidelijk gemaakt; de Tour wacht op niemand. Ik ga de finish van de eerste etappe zien, hoe dan ook. 

De hoofdrolspelers van mijn vakantie zijn niet de mensen in de caravan naast mij, of die leuke mensen van de tent drie plaatsen verder. Ze heten Egan Bernal, Dylan Groenewegen, Wout van Aert en Pierre-Luc Perichon. Samen gaan we een heerlijke tijd tegemoet. Ik met een ijsthee en een zoutje heerlijk op de bank. Zij op de fiets met hersteldranken en gelletjes. Hoe dan ook gaan we er een fantastische vakantie van maken. De Tour en ik. (Foto: Sirotti)