Column: Vijf redenen waarom niet Quintana of Froome, maar Valverde de Tour gaat winnen

1. Puur plezier
De piepjonge Spanjaard zit in de beste fase van zijn nog prille carrière. Als 38-jarige heeft hij het grootste gedeelte van zijn carrière nog voor zich, maar hij legt het peloton het hele jaar zijn wil al op, waar hij ook start. Hij won de Ronde van Valencia, de Abu Dhabi Tour, de Ronde van Catalonië, de Gran Premio Miguel Indurain en La Route d'Occitanie en daar fietste hij nog een stuk of twintig podiumplaatsen bij. Op het moment dat hij zijn wilde haren wat aan het verliezen is, is het altijd raak voor 'de onverslaanbare'.

Alle gekheid op een stokje; Valverde is een ervaren rot, maar tegelijk een jonkie die met een grote glimlach op de fiets zit. Hij trainde altijd al gigantisch veel, maar na zijn vreselijke crash in de Tour van 2017 lijkt hij herboren. Hij won altijd al veel, maar nu is het anders. Valverde wint niet alleen, hij vernedert. Hij rijdt renners op alle ondergronden uit het wiel als hij dat wil. Alleen in de Waalse Pijl werd hij op waarde geklopt, verder was het Alejandro's wil is wet.

Waar veel renners veel te serieus bezig zijn met hoogtestages en wattages, daar vertelde Valverde doodleuk dat hij niet op hoogte traint. Daar reageert zijn lichaam niet op, zo klonk het. Het lijkt wel alsof er bij de operatie van zijn verbrijzelde knie een stel benen van een 25-jarige onder zijn gezet. Valverde lijdt geen pijn, hij fietst cols met de mond dicht omhoog.

2. Kasseienvreter
Wat lazen we nou in april? Valverde 'verkende' even de kasseien voor de Roubaix-etappe in de Tour de France. Natuurlijk ging hij hard, want je moet jezelf natuurlijk wel even testen. Maar Valverde reed records bij elkaar op een koude voorjaarsdag. Ploeggenoten zaten puffend in zijn wiel toen hij even wilde kijken hoe hard hij kon gaan.

Zijn elfde plaats in Dwars door Vlaanderen, twee weken eerder, was geen toeval. Hij had die koers zelfs kunnen winnen als hij niet midden in de wedstrijd al tien keer had aangevallen. Hij reed met twee handjes op het stuur over de keitjes, helemaal ingepakt tegen de kou. Valverde is nog nooit zo licht geweest. Volgens Procyclingstats weegt hij 61 kilo, maar waar zijn ploegmaats opkijken tegen de kasseien, daar schuilt er in Valverde een kasseienvreter. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij er dit voorjaar pas achterkwam dat hij ooit de Ronde van Vlaanderen kan winnen.

3. In de schaduw
Valverde begint zaterdag aan zijn elfde Tour de France, maar zelden begon hij als kopman. Sinds Nairo Quintana als een komeet naar voren schoot, schikte Valverde zich in zijn rol in de schaduw. Hij reed in die positie vier keer top-10 in de laatste vier Tours die hij uitreed en werd zelfs eenmaal derde. Waarom? Omdat hij zelden hoefde te knechten. Ja, hij moest een keer in de achtervolging op Chris Froome, maar het respect voor Valverde is zo groot dat een rol als knecht hem niet staat.

Als hij hard rijdt, kan hij altijd zeggen dat hij dat deed voor een ander, maar stiekem weet iedereen wel beter. Valverde is de keizer van de ploeg, ook al wordt Quintana al jaren als kopman uitgespeeld. Van Valverde weet je dat hij wel mee hobbelt en er altijd is op het moment dat je hem nodig hebt. In de schaduw start hij aan een nieuwe Tour de France, achter Quintana en Mikel Landa. De spotlights zoekt hij later wel op.

4. Klimmersbenen
Het was niet een beetje indrukwekkend wat Valverde dit jaar liet zien, het was soms adembenemend. Met zijn lichtgewicht zou hij in moeten inleveren op bepaalde onderdelen, maar op één of andere manier is hij erin geslaagd om een klimmersgewicht te bereiken, zonder dat het ten koste gaat van zijn explosiviteit. En dat zorgt ervoor dat hij alle meerdaagse koersen die hij reed dit jaar won en op een oppermachtige manier.

Valverde heeft zijn klimmersbenen gevonden. Hij kon altijd al wel goed omhoog, maar dit jaar reed hij de allerbesten uit het wiel. Hij klopte Egan Bernal in Catalonië, terwijl de Colombiaan op papier een veel betere klimmer is. Valverde heeft een punch, hij rijdt goed over kasseien, hij heeft een eindsprint, maar meer dan ooit heeft hij dit jaar een stel indrukwekkende klimmersbenen waarmee hij voor niemand meer bang hoeft te zijn.

5. Een perfect parcours
De Fransen mogen dan een parcours hebben getekend waarmee Romain Bardet mee moet kunnen doen om het geel; onbewust hebben ze de ideale route neergelegd voor Alejandro Valverde. Hij krijgt een prima ploeg mee voor de ploegentijdrit, waardoor hij in de eerste week zeker niet heel veel tijd hoeft goed te maken. Er zijn waaier-ritten, waar hij doorgaans altijd scherp is en op de kasseien zal hij tijd kunnen pakken in plaats van verdedigen.

Na tien dagen staat Valverde zonder pech in de top-10 en daarna begint het pas echt. Daarna kan hij laten zien dat hij als klimmer is gegroeid op zijn fucking 38e. Zijn concurrenten zullen staan te kijken, want die gaan ervan uit dat ze juist in de tweede en derde week tijd kunnen pakken op de routinier. Vergeet het maar, in een paar maanden tijd heeft hij alles gewonnen, maar tevens laten zien dat hij op alle ondergronden één van de besten is. Hoezeer hij zich ook op de vlakte houdt. Valverde weet dat hij met zijn jeugdige glimlach, zijn kwaliteiten op de kasseien, zijn ideale rol in de schaduw en zijn klimmersbenen dit jaar zijn slag moet slaan op een Tour-parcours dat in alles 'Alejandro' roept.

(foto: Movistar/Bettini Phoro)

Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: [email protected])