Voorbeschouwing WK mannen | Krijgt Zoetemelk na 33 jaar eindelijk een opvolger?

We duiken de geschiedenis in naar 1927. Uiteraard niet zomaar gekozen, want het is het jaar waarin er voor het eerst een WK wielrennen voor beroepswielrenners plaatsvond. Dit gebeurde op de Nürburgring in Duitsland, een circuit bekend de autowedstrijden. Er werden acht rondes van 23 kilometer gereden, met behoorlijk wat heuvels. In die tijd hadden de fietsen natuurlijk nog geen derailleurs, wat de wedstrijd tot een ware martelgang maakte. Uiteindelijk won Alfredo Binda voor twee andere Italianen.

Binda is een van de recordhouders betreft het aantal overwinningen op het WK. Hij won driemaal, net als Rik Van Steenbergen, Eddy Merckx, Oscar Freire en Peter Sagan. Onder meer dankzij de twee Belgen is België het land met de meeste wereldtitels in deze discipline: 26 keer werd er gewonnen door een Zuiderbuur. Dit record zal nog wel even blijven, aangezien de Italianen als eerste volgen met negentien titels. Nederland staat vierde met zeven titels.

De laatste Nederlander die de WK-wegrit won was, uiteraard, Joop Zoetemelk. '38 Jaar en hij heeft hem', waren 33 jaar geleden de legendarische woorden van Mart Smeets. Zoetemelk reed weg op zijn Zoetemelks: 'Ik ging weg om tempo te rijden. Als je tempo gaat rijden, dan demarreer je niet. Misschien is dat wel mijn geluk geweest; als je demarreert, dan springen ze er meteen achteraan. Nu geloofde niemand erin, ikzelf ook niet', zei hij toen tegen de NOS.

Het wereldkampioenschap wielrennen werd twee keer eerder in Oostenrijk georganiseerd, allebei de keren na Zoetemelks gloriemoment. In 1987 zag Villach de Ier Stephen Roche als eerst de finish passeren, terwijl Salzburg in 2006 gastheer was bij de zege van Paolo Bettini. Hij klopte toen Erik Zabel en Alejandro Valverde, de enige nog actieve renner uit de top-10.

Bettini won uiteindelijk twee keer de wereldtitel, een keer minder dus dan bijvoorbeeld Peter Sagan. Hij domineerde de voorbije jaren de wereldkampioenschappen. Sagan in de regenboogtrui, is net zo'n zekerheid als dat Duitsers in de laatste minuut winnen. Tweehonderd mannen gingen 250 kilometer fietsen om te kijken wie de beste was en aan het einde won Sagan. Zo ging het in Amerika, Qatar en Noorwegen, maar de kans dat het dit jaar weer gebeurt, is kleiner.

2017 Peter Sagan
2016 Peter Sagan
2015 Peter Sagan
2014 Michal Kwiatkowski
2013 Rui Costa
2012 Philippe Gilbert
2011 Mark Cavendish
2010 Thor Hushovd
2009 Cadel Evans
2008 Alessandro Ballan

We hebben dit jaar te maken met een atypisch WK-parcours. Normaal gesproken rijden de renners na een aanloop een keer of tien hetzelfde rondje. Deze keer is dat net even anders, maar dat zal straks wel duidelijk zijn. Het begin is in ieder geval volgens goede traditie met een aanloop richting een plaatselijke omloop.

De start ligt in Kufstein, een dorpje in de buurt van de Duitse grens. Vanaf hier gaat het, net als bij de vrouwen, naar Innsbruck via de klim naar Gnadenwald. Hier zullen de renners al eens merken hoe de benen zijn. Vanaf hier zijn de renners snel bij de finish, maar dan begint het pas echt. De ‘korte ronde’ wacht en wordt zes keer verreden.

In dit rondje zit de klim naar Igls, die zeker niet te onderschatten is. Pieken van meer dan tien procent zullen voor de schifting moeten zorgen, terwijl de klim in totaal acht kilometer aan een kleine zes procent is. Hier kan je de concurrentie flink op de pijnbank leggen. Dit rondje wordt zes keer verreden, maar de klim uiteindelijk zeven keer.

Er wordt namelijk afgesloten met een ‘grote ronde’ van 31 kilometer. Deze begint identiek aan de eerdere ronde, met dus weer de beklimming naar Igls. Na de afdaling en de passage door de Altstadt wordt het parcours anders. De renners gaan linksaf en bedwingen de Gramartboden. Met een maximale stijging van meer dan 25 procent de uitgelezen kans om het verschil te maken. Verdere gegevens: een kleine drie kilometer aan 11,5 procent gemiddeld en een top op acht kilometer van de streep. Echt iets voor de springveren dus.

De afdaling die wacht is link, met veel bochten. We hebben op de Spelen van Rio gezien hoe belangrijk zo’n afdaling is. Hopen dat iedereen overeind blijft en er een spannend slotstuk zal zijn op de finish aan de Rennweg voor het paleis Hofburg.

Dit wordt een lang onderdeel, want er zijn enorm veel favorieten en outsiders voor een topresultaat. We beginnen met de absolute topfavorieten. De eerste naam daarbij is die van Alejandro Valverde, de Spanjaard won nog nooit een WK, maar sinds 2003 heeft hij zes medailles behaald. Hij vindt een parcours dat hem perfect moet liggen. Ook voor Julian Alaphilippe is dit een droomparcours. De Fransman won twee bergritten in de Tour en niet onbelangrijk: hij daalt als een speer.

Belangrijk dit kampioenschap zou het ploegenspel kunnen zijn, aangezien er een aantal sterke blokken aanwezig is. In de eerste plaats kijken wij dan naar onze eigen Nederlandse selectie met Tom Dumoulin, Wout Poels, Bauke Mollema, Wilco Kelderman en Steven Kruijswijk. Dat is een goed stel. Datzelfde kan gezegd worden van de Colombianen met Nairo Quintana, Miguel Angel Lopez, Rigoberto Uran en Sergio Luis Henao.

De vraag daarbij is natuurlijk in hoeverre de ploegen daadwerkelijk als een team rijden. Ook de Fransen hebben die vraag met naast Alaphilippe ook nog Romain Bardet, Thibaut Pinot, Warren Barguil en Tony Gallopin. Bij de Spaanse ploeg is het ook nog rekening houden met Enric Mas.

Een hele waslijst aan namen dus al, en dan zijn er nog veel meer klimmers aanwezig. Simon Yates is meer dan een outsider en krijgt zijn broer Adam Yates mee in steun. Beiden reden de Vuelta, net als Michal Kwiatkowski en Rafal Majka. Zij zijn de spitsen van de Poolse formatie. Ook Vincenzo Nibali reed in Spanje en leek steeds wat beter te worden. Is hij op tijd in vorm? Gianni Moscon is de stand-in als Nibali geen wonderbenen heeft.

Dan zijn er ook nog renners die goed klimmen, maar niet echt sterk omringd zijn. Michael Woods krijgt als Canadees weinig steun mee. Datzelfde geldt min of meer voor Jakob Fuglsang, Daniel Martin, Ilnur Zakarin en Primoz Roglic. In de voorbeschouwing is nog geen enkele Belg genoemd, zij hebben een mindere klimmersgeneratie. Toch houden we zeker rekening met Greg Van Avermaet die in Rio op een soortgelijk parcours won. Daarnaast kijken de Belgen uit naar Tim Wellens, Tiesj Benoot en Dylan Teuns.

Tenslotte nog een aantal outsiders meegeven: Emanuel Buchmann, Maximilian Schachmann, Luik-Bastenaken-Luik-winnaar Bob Jungels en voormalig wereldkampioen Rui Costa. Een verrassing is mogelijk op dit parcours, dus wie een gokje wil wagen kan zijn geld ook nog inzetten op Peter Sagan, hoewel dit parcours waarschijnlijk te zwaar is.

Het WK is voor sommige wielerfans zo'n dag om een hele dag naar de koers te kijken: Sporza voldoet aan die behoefte en is er vanaf 9.00 bij. Michel Wuyts en José De Cauwer beginnen en eindigen op Één, maar zijn tussen 10.00 en 13.30 op Canvas te beluisteren. Eurosport is er vanaf 11.45 bij en ook door Studio Sport wordt er vanaf 13.10 aandacht aan de koers besteedt op NPO1. De renners beginnen zelf om 9.51 aan hun onderneming en rond 16.50 weten we wie het komend jaar in de mooiste wielertrui mag rijden. In de Leiderstrui is er uiteraard van begin tot eind bij met het bekende liveblog. (foto: Cor Vos/Team Sunweb)