Nederlanders in Strade Bianche: wat is het verhaal van Poels (beste), Mollema (allerlaatste) en aanvallende Del Grosso?

Vanuit Nederlands perspectief was het - in alle eerlijkheid - geen Strade Bianche om tot in de eeuwigheid te onthouden. Tibor Del Grosso wist vanuit de kopgroep nog wel even het beeld te halen, maar verder was het niet direct een koers voor onze landgenoten. In de Leiderstrui ving Del Grosso en oudgedienden Wout Poels en Bauke Mollema op in Siena.

Eerst maar eens Del Grosso, die bij zijn seizoensdebuut in Strade Bianche dus de vroege vlucht die niet zo vroeg vertrok haalde. 'Dat ik daar mee wist te zitten, was wel goed. Het viel ook wel mee hoeveel pijlen ik moest verschieten om in die positie te geraken.'

'Ik voelde mij op zich ook prima, maar we kregen nooit veel ruimte. 'Op zich ging het wel oké, maar we moesten ook flink doorrijden om voor het peloton uit te blijven', aldus de Nederlander van Alpecin-Premier Tech.

Vrij snel na het aanvangen van de Monte Sante Marie werden Del Grosso en co overlopen door het peloton. 'We hadden dan dus al hard moeten rijden om ervoor te blijven, dus op dat moment was het tankje ook al wel aardig leeg bij mij.'

'Helaas loste ik net uit die tweede groep, dus daarna heb ik lang in die derde groep in koers gereden. De laatste twintig kilometer tot aan de finish heb ik het dan wat rustiger aan gedaan', aldus Del Grosso, die uiteindelijk 76e werd.

Beste Nederlander in de uitslag was Wout Poels, net als twaalf jaar geleden. Toen werd hij negende, nu 44e. 'Het is altijd een speciale koers. En het ging niet zo heel slecht, ondanks de materiaalpech die ik had', stelt de man van Unibet Rose Rockets.

'Ik moest van fiets wisselen', duidt hij. 'Ik heb dus niet bewust meegemaakt dat Tadej Pogacar is weggereden, maar dat is wel wat ik had verwacht. Voor onze ploeg was het een zware, maar speciale dag.'

'Voor sommige jongens was het de eerste WorldTour-koers, maar ze hebben allemaal gevochten voor wat ze waard waren en tot het einde gereden', concludeert Poels. Ook Owen Geleijn (99e) en Jelle Johannink (111e) reden uit namens de Rockets.

Voor Poels en ook Bauke Mollema was het de laatste Strade Bianche in de loopbaan. 'Het is een prachtige wedstrijd, maar leuker om te doen als je goede benen hebt en iets kan betekenen in de koers. En dat kon ik niet echt, maar ik heb er toch proberen van te genieten.'

'Onderweg lukte dat al en hier in Siena ook wel bij de finish', aldus de Groninger, die op plek 117 allerlaatste werd. 'Maar het is ook heel erg afzien en gewoon een linke koers. Je moet continu gefocust zijn en vooral die eerste honderd kilometer is er veel stress en valpartijen. Daarna was het vechten tot de finish, om op tijd binnen te komen.'

'Het valt ook nooit meer stil', vervolgt hij. 'De gemiddelde vermogens gaan enorm omhoog en je moet de hele dag duwen. Zeker op mijn leeftijd heb ik daar wat meer moeite mee, dus het was afzien', puft hij uit in het Middeleeuwse stadscentrum.

Pepijn Reinderink (Soudal Quick-Step) eindigde daar als 84e, Tijmen Graat (Visma | Lease a Bike) 94e en Milan Vader (Pinarello-Q36.5) haalde de finish niet.