Roerige winter Tolhoek door ernstig oogvirus: 'Drie dagen lang kon ik niets zien'

Wat begon met irritatie in het vliegtuig, op de terugweg vanuit Thailand, eindigde in serieus ziekenhuisbezoekjes. 'De eerste vijf dagen moest ik om het uur twee verschillende oogdruppels krijgen. Ook ’s nachts. Maar ik kon niets zien en dus moest mijn moeder het doen. Zij heeft die week net als ik niet veel geslapen. Het was echt noodzakelijk dat mijn ogen om het uur werden gedruppeld. Het virus dat er zat, moest worden gedood en mocht niet meer kunnen terugkomen', zo legt Tolhoek uit in het magazine Fiets.

'Drie dagen lang kon ik niets zien. Ook moest ik elke dag voor controle naar Goes, Vlissingen of Zierikzee om te laten onderzoeken of er verbetering was', vervolgt Tolhoek, die schrok toen bleek dat één oog achterbleef in het herstel. 'Ik dacht dat het na twee weekjes wel over zou zijn, maar na anderhalve week bleef mijn mindere rechteroog op 55 procent zicht steken. Ik ging me afvragen: kan ik ooit nog wel fietsen? Als je niet goed kunt zien, houdt het op, hè. Toen ik zei dat ik het niet vond opschieten, werd me pas echt duidelijk hoe ernstig het was geweest. In het ziekenhuis dachten ze in eerste instantie zelfs dat één oog voor altijd minder zou blijven. Daar had ik tot dan nooit bij stilgestaan.'

Herstel is er nog niet volledig. Tolhoek mag nog geen lenzen dragen. Dat is vooral op de fiets vervelend, aangezien hij daar vaak zonder bril koerst. De jongeling wacht af, gerustgesteld door het feit dat het goed gaat. 'Je gaat pas beseffen hoe vanzelfsprekend het is dat je kunt zien, totdat er iets met je gebeurt. Vorige week liep ik op het vliegveld en zag ik iemand met een glazen oog. De rillingen liepen over mijn lijf. Ik dacht: shit, dat had ik ook kunnen hebben. Achteraf gezien heb ik dus echt geluk gehad. Maar vanaf nu wil ik er niet meer te veel aan denken. Allebei mijn ogen zijn in orde. Het fietsen gaat goed. Ik kan letterlijk weer vooruitkijken.'

Lees hier het volledige magazine Fiets!

(foto: Giovanni Vandenberghe)