Like ons!
IDL Retro | Vierhouten op geleend verzet tijdens zegetocht Jiménez op Angliru

IDL-producties

IDL Retro | Vierhouten op geleend verzet tijdens zegetocht Jiménez op Angliru

Met La Vuelta staat de laatste grote ronde van het jaar alweer voor de deur. In een zoektocht naar meer publiciteit begon La Vuelta als eerste van de drie grote rondes met het zoeken naar extremen. In 1999 vonden ze wat ze wat ze zochten met de speciaal voor hun geasfalteerde Alto de El Angliru. In deze Retro keren we terug naar de flanken van de Agliru in het wiel van Aart Vierhouten.

Het peloton reed rustig in de Ronde van Spanje haar etappes. Marcel Würst won drie massasprints en een eerste plooi kwam in de vijfde etappe gewonnen door Jan Ullrich. In de tijdrit, die een dag later volgde, vergrootte Abraham Olano zijn grip op het klassement door de tijdrit met bijna een minuut verschil op Der Jan te winnen. Toch waren er renners al bezig met de achtste etappe van deze editie van de Ronde van Spanje. De etappe die voor het eerst naar de top van de Alto de El Angliru leidde. Onder hen was José María Jiménez.

Het fenomeen Jiménez

Jiménez was een renner van het niveau klasse apart. De man had een uitstraling die de meest volwassen wielerfan nog in vervoering bracht. Eén pedaalslag was genoeg om de fanatieke Spaanse supporters op te doen veren. Als hij zijn billen van zijn zadel lichtte, dan was het niet de vraag of, maar met hoeveel voorsprong hij zou winnen. Zijn bijnaam ‘Chava’ werd haast als een mantra geuit door de fans langs de kant. Het was een renner wiens potentieel altijd in alles er vanaf droop, maar ook een renner met makken. Het verhaal gaat dat hij ooit voor de koers kwijt was. Nog voor de start van de koers keerde hij terug in een gloed nieuwe sportauto. Zomaar even gekocht, omdat hij er zin in had. Die Jiménez had de Angliru al verkend. Met een te zwaar verzet kwam hij de klim amper boven. Een geleend wiel van een wielertoerist bood uitkomst. Het was duidelijk: de Angliru zou niet zomaar bedwongen worden.

De ongewone weg van Vierhouten

De Spaanse media en ploegen kenden de grillen van de Angliru dus al. Voor de ploegen uit de lage landen actief in deze Vuelta was niet meer bekend dan dat er een klim was met steile stroken. Voor één van die ploegen uit de lage landen reed Aart Vierhouten. Het werd zijn derde grote ronde voor de Rabobank-ploeg, maar het was een wonder dat hij überhaupt aan de start was verschenen in Murcia. Vierhouten had een zwaar ongeluk gehad op trainingskamp in januari van dat jaar. Met een aflopend contract in zijn bezit zeiden artsen tegen hem dat hij nooit meer zou wielrennen. Een grote onzekerheid dreigde. Toch was er één arts met een rotsvast vertrouwen in de mogelijkheden van topsporters en die wilde het nog wel eens zien met de carrière van Vierhouten.

De carrière van Vierhouten was sowieso gebaseerd op hard werken. Als kleine jongen met jampotglazen moest hij op school knokken voor zijn plekje. Door diezelfde bril zag hij als tienjarige Joop Zoetemelk de Tour winnen. De eerste vonk van het heilige wielervuur sloeg over. In de jaren erna zag hij renners als Jan Raas en Gerrie Knetemann successen behalen. Niet alleen behaalden zijn tot de verbeeldingsprekende resultaten, zij droegen beiden ook nog eens een bril. Het besef dat je ook met een bril ook een held kan zijn, daalde neer in de jonge Vierhouten. Vanaf dat moment wist hij het zeker: hij zou prof worden!

De weg naar het profbestaan werd een lange. Vierhouten had het geluk dat in 1996 met Rabobank er een nieuwe Nederlandse ploeg werd opgericht. Onderdeel van het Rabo-plan was, naast het investeren in het ontwikkelen en opleiden van jonge wielrenners, dat er ieder jaar vier amateurs de kans zouden krijgen bij de profs. Op dat moment was Vierhouten al 25 jaar oud, bijna te oud om als wielrenner nog prof te worden. In een generatie met Leon van Bon, Maarten den Bakker, Michael Boogerd, Danny Nelissen en Bart Voskamp was er nooit een plek voor Vierhouten in de nationale selecties. ’s Winters moest Vierhouten tachtig uur per week werken om in de zomer als amateur zijn profdroom te kunnen volgen. Toen de Rabobank-ploeg vier amateur renners aan hun ploeg toevoegde, waren dat Koos Moerenhout, Jan Boven, Marcel Luppes en Vierhouten. Op het moment dat hij dacht nooit meer prof te worden, werd hij door de Rabobank opgenomen in de ploeg voor 1996.

Terug naar 1999 waar Vierhouten na het ongeluk op trainingskamp twee maanden in het ziekenhuis ligt. Zijn herstel begint al in het ziekenhuis als hij de door de behandeld arts met brancard en al in het zwembad wordt gezet. Op deze manier kan Vierhouten eerder beginnen met bewegen en eerder beginnen met zijn herstel. De behandeling heeft effect, want amper drie maanden nadat Vierhouten uit het ziekenhuis wordt ontslagen, rijdt hij weer zijn eerste koers. In de Ronde van Wallonië stapt hij na tachtig kilometer af. De weg naar volledig herstel duurt nog lang, zoveel is zeker, maar hij is weer wielrenner. In september verschijnt Vierhouten aan de start van La Vuelta in Murcia. Hij staat voor drie weken afzien, maar vooral voor weer volledig wielrenner worden. Hij heeft het te bewijzen aan zichzelf, aan de buitenwereld en aan de ploegleiding, want dat nieuwe contract moet er komen.

Geschrokken zoektocht naar een lichter verzet

De dag voor de Angliru merkt Vierhouten wat eigenaardigs op bij de Spaanse renners. De renners rijden een beetje onwennig rond met hun afstellingen. Als Vierhouten nader onderzoek doet, schrik hij zich te pletter. Ploegen als Kelme en Banesto rijden met een triple! Vandaag de dag wordt iedere zichzelf respecterende prof nog steeds uitgelachen als hij met een derde kleiner en dus lichter trappend voorblad rijdt, maar in die tijd was het helemaal ongezien. Als hij aan Leonardo Piepoli vraagt waar het goed voor is, krijgt hij de wedervraag of hij niet weet dat ze de volgende dag de Angliru oprijden?

Geschrokken van de afstellingen en de reactie van begenadigd klimmer als Piepoli bespreekt Vierhouten de situatie met Rolf Sorensen. De veteraan van de ploeg onderkend het probleem, maar weet even goed dat de mecaniekers van de Rabobank geen kleinere verzetten bij zich hebben. Een lange speurtocht langs de ploegen begint en eindelijk heeft Sorensen bij het Saeco beet! Zij kunnen wel een 28 en 27 tanden tellend achter tandwiel missen. Sorensen geeft de tandwielen aan de mecanieker van de ploeg, bang dat als Vierhouten het zou doen, de mecanieker niet zou luisteren en naar een renner met de statuur van Sorensen wordt zeker wel geluisterd.

De Angliru: Chava vliegt, ongewoon gezelschap voor Vierhouten

De dag dat renners voor het eerst de gevreesde Angliru op moeten regent het ook nog eens. Op stukken van 23% dreigt doorslipgevaar, als je op de pedalen gaat staan met een te grote versnelling. Het deert Chava niet. Hij kondigde vooraf al dat hij zou aanvallen en zou winnen en zo geschiedde. Zeggen dat je wint, kan iedereen, maar het daadwerkelijk doen, zegt veel over de renner Jiménez. Hij rijdt op het steilste stuk weg bij Roberto Heras. Hij zet zijn grote rivaal Olano op minuten en haalt de arme vroege ontsnapper, Pavel Tonkov, op de streep in. De fans worden uitzinnig van vreugde en dat slaat over op de renners die nog bezig waren aan de beklimming.

Onder deze renners bevindt zich Vierhouten. Hij is samen met zijn ploeggenoot Koos Moerenhout aan de beklimming begonnen. Normaal gesproken zouden ze niet in de buurt van elkaar rijden, maar na een zware val van Fernando Escartin heeft de schrik toegeslagen bij Moerenhout en heeft hij besloten om het voorzichtiger aan te doen. Vierhouten bevindt zich juist in een groepje voor de gebruikelijk bus uit, toen hij Moerenhout oppikte. Vierhouten is expres voor de bus uit gaan rijden om de ruimte te hebben op de flanken van de Angliru en misschien zo nu en dan net een helpende hand te kunnen krijgen.

Twee tanden lichter maakt een kwartier verschil

De betere klimmer Moerenhout moet het doen met de afstelling zoals de ploeg ze hadden meegenomen naar Spanje, terwijl Vierhouten dankzij een avond vragen bij andere ploegen met een comfortabeler verzet naar boven kan rijden. Aan het begin van de klim wensen de twee elkaar succes en ze zullen elkaar boven wel weer zien. De volgorde van bovenkomst en het verschil tussen beiden, doet zowel Vierhouten als Moerenhout fronsen. Vierhouten rijdt Moerenhout op een kwartier. Wat de Angliru en twee tandjes lichter met eens mens doen...

Vierhouten zou de Vuelta uitrijden en nieuw contract tekenen. Na zijn periode bij de Rabobank-ploeg zou hij Robbie McEwen weer tegen komen bij Lotto. Als piloot en leadout-man helpt hij McEwen aan zeven etappes in de Tour de France en acht etappes in de Giro d’Italia. Na zijn ongeluk in januari 1999 had hij dit niet meer verwacht. Net zoals hij in 1996 niet meer verwachtte prof te worden. (Foto: Screenshot YouTube)

Arnout Tamerus (Twitter: @ArnoutTam

Bekijk hier de beelden van de legendarische eerste keer Angliru:



0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!
Naar boven