Van Twingo met Van der Breggen naar eendjes veroveren met Team Nys: Brand blikt terug

'Tijd om terug te blikken...', schreef Lucinda Brand enkele dagen geleden op Instagram. Want dat is wat je doet aan de eindejaarsperiode, maar zeker ook in een reeks waarin de Nederlandse zich bevind. Ze reed al bijna zestig crossen naeen op het podium en won er inmiddels al twaalf op rij. In de Leiderstrui vroeg er na haar laatste veldrit van het jaar, in Loenhout, op door.

'Cyclocross was nooit het grote plan. Het begon als een manier om fit te blijven in de winter', begint Brand haar relaas. 'De kleine Lucinda reed maar een paar crosswedstrijden per seizoen. Eén fiets, dat was het. De fiets op de schouder dragen, trappen oprennen? Ik had geen idee.'

'Mijn broer moest alles uitleggen en ik was er vreselijk slecht in. Maar wauw… ik had zoveel plezier. Een paar jaar later tekende ik bij Rabobank. Het team van de GOAT, Marianne Vos', weet ze nog. 'Haar door het peloton zien rijden was gewoon onwerkelijk. Toen Anna van der Breggen bij het team kwam, gingen we samen cyclocrossen.'

Van der Breggen, uiteindelijk olympisch kampioene, meervoudig wereldkampioene en winnares van zo'n beetje alle grote koersen, deed inderdaad ook aan veldrijden. Zo won ze in 2016 nog de cross in Surhuisterveen en deed ze ook meermaals mee aan het Nederlands kampioenschap.

'Aankomen in een piepkleine Renault Twingo, geparkeerd tussen de grote campers van de cyclocross-helden', weet Brand nog. Met een lach, in Loenhout: 'Wij gingen hier met onze eigen auto heen en reden dan een beetje op en neer op de baan te keuvelen en dan starten vanaf de laatste rij. Het was vooral lol hebben.

Lees verder onder de video!

Brand wilde na Rabobank meer met crossen doen

'Ik weet nog dat ik Thijs Al tegenkwam voor de start. Hij keek naar mijn clincherbanden, lachte en zei:"Ga je daar echt mee racen?"', vervolgt ze. 'De races die volgden? Pure chaos. Ik ben wel honderd keer per race gevallen. Waarschijnlijk genoeg voor een goede YouTube-compilatie met mislukkingen. Maar elke keer stond ik weer op.'

'Op de krachtsecties kon ik het verschil maken, m het vervolgens in de afdalingen weer helemaal kwijt te raken', duidt de inmiddels zo succesvolle crosser. 'Na mijn tijd bij Rabobank wilde ik me echt verder ontwikkelen als veldrijder. Helaas was veldrijden bij mijn nieuwe team geen topprioriteit. En zonder die focus kon ik me niet ontwikkelen zoals ik had gehoopt.'

'Het duurde eerlijk gezegd niet lang meer voordat ik bijna afscheid nam van zowel mijn racefiets als mijn veldrijfiets. En toen… belde Sven Nys. Hij zag potentie en een project. En het belangrijkste: hij geloofde erin.'

Lees verder onder de foto!

Brand werd dankzij Nys weer verliefd op de cross

'Ik reed natuurlijk al in de cross en Sven wist ook wel dat ik een nieuw contract moest hebben. We hebben toen bij mij thuis een gesprek gehad en het balletje is daar dan langzaam gaan rollen. Hij wist dat ik op de weg wilde blijven rijden, dus dan moest hij met een goed plan komen', lacht Brand. Hoe dat eruit zag? 'Samen gingen we terug het bos in, werken aan elk detail. En stap voor stap werd ik weer verliefd op veldrijden.'

En dat leidde tot de recordreeksen van 2025/2026 en tal van andere zeges, die Brand in de X2O Trofee ook heel wat eendjes hebben opgeleverd. ''Soms houd ik ze bij, maar mijn ruimte beperkt zich ook. We hebben een heel mooi goed doel en voor de stichting gaan ze best goed de deur uit. Ook veel naar het buitenland, dus de postbode zal er af en toe gek van worden.'

Bezoek via deze link de website van de Stichting Lucinda Brand.