Voorbeschouwing WK wegwedstrijd vrouwen | Kans op revanche voor Nederland

Sinds 1958 staat er voor de vrouwen een wedstrijd op het programma op het WK wielrennen. De Luxemburgse Elsy Jacobs was dat jaar de sterkste vrouw op het, met alle respect, bescheiden feestje: er stond slechts een klein aantal vrouwen aan de start en het deelnemersveld was destijds nog voornamelijk Europees georiënteerd.

Tijden zijn veranderd en inmiddels is de wegwedstrijd bij de vrouwen niet meer weg te denken van de wereldkampioenschappen. Zeker in Nederland wordt met veel plezier gekeken naar de prestaties van de landgenoten, want sinds 1958 werden ‘we’ maar liefst elf keer wereldkampioen in deze categorie.

De namen van Keetie Hage en Tineke Fopma zullen de lezers van nu wellicht niet al te veel meer zeggen, maar prestaties van Leontien van Moorsel en later Marianne Vos staan nog in ons verse wielergeheugen. Vos was in 2006 al de beste renster ter wereld en staat, dertien jaar na dato, opnieuw aan de start als één van de topfavorieten.

De afgelopen twee jaar waren de Nederlandse vrouwen ongenaakbaar op het WK. in 2017 profiteerde Chantal Blaak van de overtalsituatie in de kopgroep en reed solo naar de winst. Een jaar later reed Anna van der Breggen alles op een hoopje in de wegrit. Met een voorsprong van maar liefst drie en een halve minuut op de nummer twee bekroonde zij haar toch al zo imposante erelijst met de regenboogtrui.

2018 Anna van der Breggen
2017 Chantal Blaak
2016 Amalie Diederiksen
2015 Elizabeth Deignan
2014 Pauline Ferrand-Prévot
2013 Marianne Vos
2012 Marianne Vos
2011 Giorgia Bronzini
2010 Giorgia Bronzini
2009 Tatiana Guderzo

Het vrouwenpeloton start in Bradford aan hun 149,5 kilometer durende zoektocht naar de wereldtitel. Vanuit de stad die bekend staat om haar wolverwerking reist de kudde richting het noorden van Yorkshire, voordat zij aankomen op het lokale circuit rondom Harrogate.

De grote lus telt twee beklimmingen voor de rensters. De eerste klim, Norwood Edge, zal weinig gevreesd worden zo vroeg in het begin, maar de Lofthouse-klim daarna is wel andere koek. Met stukken tot 19 procent mogen de vrouwen daar al even flink de benen voelen. Nee, met dit klimmetje en het regenachtige weer wordt het zeker geen makkelijke aanloop richting Harrogate.

Na 105 kilometer komt het peloton aan op het lokale circuit dat drie keer zal moeten worden afgelegd. Het rondje is veertien kilometer lang en ook hier staan er een aantal lastige stroken gepland. Eerst komt men op Otley Road terecht. Dit stukje weg is 1,6 kilometer lang en gaat omhoog met een gemiddelde van 3,4 procent.

De echte scherprechter op het parcours is echter de Harlow Moor Road. Deze weg gaat met 5,6 procent omhoog aan een lengte van iets meer dan een kilometer. Hier kunnen de explosieve rensters het verschil maken om vervolgens op de smalle kronkelwegen van Harrogate naar de finish te snellen. Belangrijk is om nog genoeg in de tank te hebben, want de laatste 600 meters lopen nog venijnig op aan zo’n 2 à 3 procent.

Zonder twijfel staat het Nederlandse team met het sterkste blok aan de start in Bradford. Het lijstje aan kampioenen in de oranje equipe is imposant te noemen, wat inhoudt dat ze in theorie bijna allemaal zouden kunnen winnen hier. Marianne Vos passeerde al even de revue bij de historie, maar kan zeker niet louter tot geschiedenis gerekend worden. Integendeel, de oudgediende is bezig aan haar tweede jeugd en rijgt de afgelopen maanden de zeges aaneen. In de Ardèche was ze met vijf ritzeges, plus de eindzege, onnavolgbaar en dan moet haar vormpiek in Yorkshire dus nog komen.

De grootste concurrenten van Vos lijken dus, gek genoeg, uit de eigen gelederen te komen. Als er één iemand genoemd moest worden wie deze race graag zou winnen, dan is het Annemiek van Vleuten wel. De renster van Mitchelton-Scott kreeg afgelopen week in de tijdrit wel een gevoelige tik te verduren van Chloe Dygert. De imponerende Amerikaanse ontpopte zich als grote onbekende direct als één van de favorieten voor de wegrace.

Deze voorbeschouwing zou te lang worden als het palmares van de hele Nederlandse ploeg genoemd moest worden. Daar is Anna van der Breggen medeverantwoordelijk voor. Met haar huidige status van olympisch én wereldkampioen hoeft er eigenlijk weinig meer gezegd te worden over haar kwaliteiten en winstkansen. Ook ex-wereldkampioen Chantal Blaak en Europees kampioen Amy Pieters krijgen een eervolle vermelding in de voorbeschouwing. Zij kunnen toeslaan als de andere landen te veel naar hun teamgenoten kijken.

Wordt het dan een piece of cake voor de Nederlanders in het Verenigd Koninkrijk? Hoeft niet, genoeg landen hebben kapers op de kust. De Italiaanse dames zijn altijd gevaarlijk op kampioenschappen. Met Marta Bastianelli en Elisa Longo Borghini hebben zij twee kanshebbers in huis. Voor het thuispubliek zal de hoop gevestigd zijn op Lizzie Deignan. De Britse was laatst al oppermachtig in de vrouwenversie van de Tour of Britain (waar herkennen we dat ook alweer nog meer van?) en geldt dus als favoriet. Australië komt met Amanda Spratt als uitgespeelde kaart.

Vaak laat de wegwedstrijd bij de vrouwen zich herkennen door een verrassend koersverloop. Grote kans dus dat we nog meer outsiders vooraan gaan zien. Daarbij moet er gedacht worden aan de Poolse Katarzyna Niewiadoma, het Duitse duo Lisa Klein en Lisa Brennauer of Christine Majerus uit Luxemburg.

Om 12:40 uur (Nederlandse tijd) starten de elite vrouwen aan hun race. Eurosport zal er live vanaf de start bij zijn, terwijl de Belgen op Één een uur later zullen inschakelen. Op NPO 1 zullen er vanaf 14:15 uur livebeelden zijn. De finish van de wedstrijd zal plaatsvinden tussen 16:30 uur en 17:00 uur (wederom Nederlandse tijd). (Foto: ProShots)