Column: Het einde van spectaculaire elementen in de Tour is nog niet in zicht

Woensdag was het zover: kasseienvreten in de Tour de France. Voor de kijkers een droom, voor sommige wielrenners een nachtmerrie. Iedere keer roept het de vraag op: horen ze eigenlijk wel thuis in de Tour de France?

Kasseien in de Tour? Wie het aan de fans van de koers vraagt, zal veelal blije gezichtjes kweken. De vieze dokkersteentjes zijn voor de liefhebbers nou eenmaal een grote voorbode van spektakel in de koers. En omdat spektakel niet altijd een vanzelfsprekendheid is in de eerste Tourweek, worden dit soort etappes breed uitgemeten. Je kunt er de Tour misschien niet winnen, maar wel verliezen. Om er maar eens een verschrikkelijk cliché in te gooien.

Laat het hem daar nou ook net in zitten. Renners die op de kasseien hun klassement verliezen. In de argumenten die tegen deze ondergrond gebruikt worden, gaat het vaak om een soort ‘koersvervalsing’. Anderen pareren dat de wegen er nou eenmaal liggen en dat de kasseistroken een beproefd recept zijn in het wielrennen. Waarom zou je er dan niet ook overheen mogen rijden in een grote ronde? Goede vraag…

In feite zijn het twee argumenten waar we niet heel veel verder mee komen. Een discussie resulteert daardoor al snel in een welles-nietesverhaal en ruimte tot overeenstemming lijkt er niet echt te zijn. Je kunt immers niet wél de kasseien opnemen en zeggen dat renners er géén tijdsverlies op kunnen lopen. Dat soort middenwegen zouden pas een vorm van koersvervalsing zijn. Je gaat dan immers iets kunstmatigs toevoegen om het mogelijke effect van een kasseistrook te beperken.

Waar een tussenweg geen optie is, zal toch een harde keuze gemaakt moeten worden. Dat brengt ons naar de vraag: waaraan moet het algemeen klassement in een grote ronde voldoen? Ooit is ontstaan dat dit voor de betere klimmers en tijdrijders iets is, omdat er nou eenmaal bergen werden opgenomen in het parcours. Tegen zo’n klim bestond ook weerstand, maar dat heeft ons er niet van weerhouden om ze op te nemen. Het zou ook wat zijn als sprinters het opnemen van klimmetjes plots zouden bestempelen als koersvervalsing.

Toch moet er ergens een grens zijn van wat niet meer toelaatbaar is. Je kunt niet het peloton een rivier doorsturen en ze daar het verschil laten maken (die ligt er toch ook gewoon?). Een extreem voorbeeld, maar het geeft wel aan dat het lastig is om met een gedegen argument voor of tegen de kassei te komen. Je hebt immers nog vele ander ondergronden die in hetzelfde spectrum geplaatst kunnen worden, neem gravelstroken of de plugstreets die we kennen uit Gent-Wevelgem.

Het komt dus allemaal aan op consensus. Zolang er geen grootschalig protest vanuit het peloton komt, zal de koersorganisatie manieren zoeken om steeds spectaculairdere elementen in het parcours op te nemen. Het einde hebben we dus nog lang niet in zicht. Barre geitenpaden, grasstroken of slingerende passages door binnensteden: wie weet kijken we over twintig jaar wel naar een heel ander soort koers.

De kasseien lijken daarmee zeker thuis te horen in de koers. Wat mij betreft mag de organisatie zelfs kijken hoeveel ze er in totaal kunnen opnemen tot het niet meer toegelaten wordt. Meer stroken dan beklimmingen? Waarom ook niet! Dan kijken we drie weken naar een strijd tussen Mathieu van der Poel en Wout van Aert. Kom maar door.