Optimistisch, doch realistisch: Roglic lacht tandprobleem weg, Aldag is 'nog niet zeker' na blessure Sloveen

Dinsdag staat de eerste écht grote test van deze Vuelta a Espana op de rol, met aankomst op de Pico Villuercas. Voor de van een rugwervelbreuk terugkerende Primoz Roglic is dit een eerste meetmoment, nadat hij na een race tegen de klok de Gran Salida in Lissabon haalde. In de Leiderstrui legde het oor te luister bij de Sloveen en sportief directeur Rolf Aldag.

Het valt te billijken dat de Sloveen op zaterdag al zijn eerste proef doorstond, met de twaalf kilometer lange tijdrit tussen Lissabon en Oeiras. Roglic eindigde daar als achtste bij zijn rentree, maar had na afloop niet direct zin om te reageren. Vermoedelijk om de aanstormende kudde supporters voor te zijn verdween hij met de woorden 'thanks guys' als een dief in de nacht.

Daags nadien had de kopman van Red Bull-BORA-hansgrohe, die voor aanvang van de ronde aangaf dat hij nog altijd pijn aan zijn rug had, wel tijd om zijn gevoel te verwoorden. 'Ik was blij met mijn resultaat. Het was een snelle tijdrit, dus ik ben blij dat ik ook de speed had. Nu kijk ik uit naar de belangrijke ritten die komen. Ik heb er wel motivatie doorgekregen. Het is natuurlijk pas de eerste rit en het was maar tien kilometer, maar toch: ik ben er heel blij mee. Nu moeten we kijken hoe het gaat op de normale fiets, maar uiteindelijk wordt de Vuelta bergop beslist.’

In de Tour kwam hij in de tussenritten ten val, wat hem ook in het Critérium du Dauphiné overkwam. Hoe gaan Roglic en Red Bull-BORA-hansgrohe dat probleem aanpakken in deze Ronde van Spanje? ‘Het einde van de wedstrijd is natuurlijk meer gemaakt voor de klassementsmannen, maar we moeten nu al scherp zijn en voorin meekoersen.’

Daags voor de Vuelta zette Roglic plots een foto vanuit de tandartsstoel online, waar hij ook nog - op zijn Roglic' - wat context bij gaf. ‘Mijn tand viel uit, maar ze hebben hem terug weten te zetten. Marginal gains, huh? Het is één gram minder, maar voor de vlakke ritten besloten we hem toch maar terug te zetten. Het is meer aero. Thanks guys', lachte de vrolijke Sloveen.

Niet alleen voor de Sloveen zelf was het spannend de afgelopen weken. Ook de sportieve tak bij Red Bull-BORA-hansgrohe, bestaande uit onder meer Rolf Aldag, Dan Lorang, Marc Lamberts en CEO Ralph Denk, hield zich dagelijks bezig met het Roglic-vraagstuk. Om de stemming bij hen te peilen, trokken we naar de altijd oprechte Aldag.

‘Het is goed, maar we moeten ook eerlijk zijn: we mikken hoog, maar de omstandigheden zijn niet perfect. Het zou dom zijn om te stellen dat we van iemand met een breuk in zijn rug en iemand met een enkelbreuk verwachten dat ze binnen vier weken perfect aan een grote ronde te beginnen. Maar het is beter om hen erbij te hebben dan niet.’

‘Je kunt nooit zeker zijn na dergelijke blessures. Allebei hebben ze er alles aan gedaan om hier aan de start te staan, maar het kon zomaar zijn dat de rugpijn bij Primoz in de laatste training terug zou komen. En dan zouden we hem alsnog moeten stoppen. Het doel was om hem te laten starten, maar je weet dat er veel hobbels op de weg zijn.

Dat gaat stap. Je begint met het doel, maar weet dat hij eerst moet herstellen. Als dat herstel goed gaat, kun je aan trainen denken. Als hij daar positief op reageert, dan kun je aan vorm opbouwen denken. En je gaat ook niet met een drievoudig winnaar hier starten, om maar te kunnen starten. Als we geen realistische kans hadden gezien, dat hadden we niet gedaan. En zo blijven we er instaan.'

‘Zo plannen we dat niet, maar nogmaals: iemand als Primoz is hier niet om louter te tekenen voor de start. Voor nu hebben we natuurlijk het doel om met Primoz en Aleks tot in Madrid te gaan.’

‘Dat geldt voor veel atleten. Hoe zij herstellen… dat is dollemanswerk. Vanuit de ploegleidersauto zie je ze bij wijze van spreken in één miljoen stukken uiteen liggen. Dan denk je: die zien we dit jaar niet meer terug.

Maar ze weten zich bijeen te rapen. Ze worden terug op een fiets gezet en gaan zo weer verder. Dat is moeilijk om te begrijpen voor mensen buiten de sport, maar dat geloof ik ook. Aan hen zie je hoe geweldig een goedgetraind lichaam is.’

‘Toen ik hoorden dat we met Aleks naar de Vuelta gingen, dacht ik: niet waar? Maar we hebben prima dokters en als zij dat zeggen, dan geloof ik dat. Maar het komt ook door de motivatie van de atleten. Lang geleden had ik dat ook. Ik brak mijn been en een andere man bij die fysio ook. We hadden exact dezelfde blessure, maar hij werd zó boos op mij: hij geloofde niet dat ik zo snel alweer kon fietsen. Hij geloofde er niets van.

Er zit ook een fundamenteel verschil in. Een atleet bijt op zijn tanden en gaat door, waar een ‘normaal’ mens allang stopt. Logisch ook, want de loopbaan van een renner is maar beperkt. Ze weten dat ze maar een bepaalde tijdspanne hebben. Daarom zijn het misschien ook verantwoorde risico's.'