Van Vleuten en haar WK-droom: emotie-achtbaan, de oorbellen en zwaar herstel

Het waren beangstigende momenten op de fiets voor Van Vleuten: 'Ik dacht waar ben ik aan begonnen. Ik dacht dat ik het aan het vergooien was, want ik had zulke goede benen. Je weet dat ze met zes tegen één rijden en dan denk je dat het nooit gaat lukken met nog 105 kilometer te gaan.'

De wereldkampioen bij de vrouwen was, gezien de zware omstandigheden in het Verenigd Koninkrijk, bevreesd voor een hongerklop: 'Ik werd al een beetje nerveus en ik voelde mijn maag een beetje omdraaien. Dan besef je dat je ook nog moet blijven eten.' Lachend voegt ze toe: 'Toen werd ik nog nerveuzer.'

Om meerdere redenen was het een emotioneel WK voor Van Vleuten. Tijdens de koers wees ze al naar haar oorbellen: 'Die heb ik van mijn vader gekregen, die is inmiddels overleden. Op die manier communiceer ik met mijn moeder.' Uitzinnig van vreugde sprong de Nederlandse na afloop in de armen van haar moeder: 'Ik weet dat het niet vanzelfsprekend is, dat maakt het des te mooier.'

Ook wordt er nog even teruggeblikt op het WK een jaar geleden in Innsbruck. Van Vleuten maakte een zware val en een lange revalidatie moest eraan te pas komen: 'Ik dacht dat ik nooit meer zo'n kans zou krijgen, want er was ook een mogelijkheid dat het nooit meer goed zou komen.'

Toen werd ze uitgenodigd door de mannenafdeling van haar ploeg Mitchelton-Scott voor een trainingskamp: 'Dat waren ritten van 200 kilometer per dag. Dat heeft me wel snel teruggebracht.' Dat was flink afzien voor de renster: 'Ik heb toen echt huilend met mijn moeder aan de telefoon gezeten, omdat het zo zwaar was.'

(Foto's: Sirotti)