Column: Nog meer respect voor 'gekken' als Van der Poel na glibbertocht in sneeuw IDL-producties

Column: Nog meer respect voor 'gekken' als Van der Poel na glibbertocht in sneeuw

Door Bram van der Ploeg 24 januari 2019 | 08:00


Als ik op mijn fiets stap richting de redactie van In de Leiderstrui merk ik het meteen: Dit wordt een uitdaging. De gemeente is niet erg gortig geweest met het strooien van zout, dus ligt Amersfoort voor even bedolven onder een dik pak sneeuw. Ik had de bus kunnen pakken, maar zet mijn schouders eronder. Het wordt een enerverende rit.

Het begint al op het plein, dat plots is bedekt met vijf centimeter hoge sneeuwval. Ik besluit er het beste van te maken. Als Mathieu van der Poel dit kan in het mulle zand, dan moet een laagje sneeuw toch ook lukken? Staan op de trappers, balans houden en richting de uitgang van het plein. Het achterwiel glibbert al een keer flink, maar ik blijf overeind. Ik kijk even om of iemand me gezien heeft; helaas, geen scouts langs het parcours.

Na het (in mijn ogen) mulle gedeelte volgt niet de gebruikelijke brug naar beneden, waar ik normaal lekker veel snelheid maak. Het steile weggetje naar beneden van zo'n twintig meter is veranderd in een technische afdaling met her en der wat stenen, maar bovenal rijsporen en sneeuw. Ogen dicht, stuur recht en gaan met die banaan, het gaat goed. De controle is echter foetsie als mijn stadsfiets weer op vlakke wegen is beland. Het eerste voetje gaat aan de grond, en ik ben nog geen honderd meter onderweg.

De weg naar het station is er één vol hindernissen. Bij de winkelstraat loopt de weg wat omhoog en met de sneeuw is de moeilijkheidsgraad een stuk hoger. Rechtdoor langs het kanaal vind ik gelukkig een gestrooid stukje, om even uit te bollen, al is het slalommen geblazen door de mensen die de gestrooide weg verkiezen boven de gladde stoep.

Voor de weg naar het station volgt na zo'n twee kilometer fietsen alleen nog een oplopend fietspad richting de fietsenstallingen. Ik heb de smaak echter te pakken en besluit rechtsaf te slaan, voor de fietsenstalling aan de achterkant van het station. Sneeuw is niet meer de vijand, het is leuk om er doorheen te banjeren. Het vertrouwen neemt toe, maar krijgt nog een flinke knauw als ik voor het laatste stoplicht nog moet remmen. De remweg is een stukje langer, maar ik kan opgelucht ademhalen. Eén voetje aan de grond, dat was het.

Het korte en nietszeggende tochtje door de sneeuw bezorgde mij wat plezier, maar bovenal heb ik daardoor nog meer respect gekregen voor veldrijders. Mensen en fietsen zijn niet gemaakt om op glibberige, mulle of natte wegen te rijden, maar zij knallen wekelijks met dik 25 of 26 kilometer per uur gemiddeld over een technisch parcours vol hindernissen. Van der Poel en consorten zijn gek dat ze het doen, maar tegelijkertijd begrijp ik zo goed waarom ze het doen. Het is leuk om jezelf en je fiets uit te dagen op de gekste plekken. En dan baseer ik me niet alleen op mijn ene sneeuwtochtje, maar ook op verschillende mountainbike-avonturen.

Veldrijden is een vak apart, niet voor niets reden Zdenek Stybar en Lars Boom als beginnelingen rond omdat ze nog even een keertje mee wilden doen. Het is ook meteen de reden waarom veldrijden in tegenstelling tot veel andere sporten in mijn ogen niet altijd strijd nodig heeft. Het kijken naar de technische vaardigheden, inhoud en doorzettingsvermogen van iedere renner individueel is al fantastisch. De recente sneeuwval heeft alleen maar gezorgd voor nog meer respect voor al die mannen en vrouwen, die twee of drie keer per week de strijd aangaan met hun eigen limiet.

Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: redactie@indeleiderstrui.nl

Altijd als eerste op de hoogte van het belangrijkste en leukste wielernieuws? Meld je aan en ontvang jouw wielernieuws via Whatsapp!


Tags:

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst, wees de eerste!

Reageren


Meer nieuws