Column: Eeuwige discussie Van Aert en Van der Poel de ijskast in

Van Aert en Van der Poel werden naar verluidt al met elkaar vergeleken toen ze net geboren waren. Bij wie werd de navelstreng eerder doorgeknipt? Wie huilde er het minst? Wie zei vanuit de kinderwagen als eerst 'KOERS'? Ze zijn er nooit meer vanaf gekomen. In het veldrijden was het Van Aert voor en Van der Poel na, op en naast de fiets. Hele praatprogramma's, entertainmentshows en media werden er mee vol geluld, tot op de dag van vandaag. Ik bedoel maar: waarom nadenken over welke studie je gaat doen als je niet eens een zinnig antwoord hebt op de vraag: Van Aert of Van der Poel?

Het is allemaal wat cynisch, maar ik deed tot voor kort doodleuk mee aan de discussies. Neem alleen al de Nabeschouwing van In de Leiderstrui, waar het er vaak over ging. Denk aan de groepsapps waar er tijdens iedere veldrit of wegkoers over wordt gebabbeld en op social media ontkom je er ook niet aan. Het is door de jaren heen zelfs zo ver gegaan dat als je fan bent van de één, je toch zeker geen fan kon zijn van de ander. Of wat te denken van de nationaliteit? Van Aert is toch zeker gewoon een halve Nederlander, ofwa? En Van der Poel is gewoon een halve Belg als het onze zuiderburen zo uitkomt.

Klaar daarmee, want de vergelijking tussen Van Aert en Van der Poel is nu toch echt door het duo zelf de nek omgedraaid. Eerst was er de keuze van Van Aert om iets eerder dan Van der Poel richting de weg te gaan. Daarna kwam Van der Poel met zijn beslissing om zich ook op het mountainbiken te richten. De duels tussen de twee liepen terug, van dertig, naar twintig, naar soms maar tien per jaar. Tel er nog de blessure van Van Aert uit de Tour de France bij op en je kon concluderen dat Van der Poel vorig jaar vaker met Julian Alaphilippe duelleerde dan dat hij tegen zijn rivaal van jongs af aan koerste.

De scheiding vindt deze dagen zijn climax, de papieren zijn bijna getekend. Van Aert ontpopt zich op de weg tot een alleskunner in zijn puurste vorm. Tijdrijden, klassiekers, sprinten op het vlakke, sprinten tegen een heuvel en nu ook nog klimmen. De prestatie van Van der Poel in de Ronde van Lombardije was al knap met een tiende stek, Van Aert verbaasde de wereld door in de vierde Touretappe het hele peloton op het rooster te leggen... Hè, verdorie, nu vergelijk ik ze toch weer. Zie je nu hoe lastig dit is?

Ik wil er maar mee zeggen: Van Aert en Van der Poel vergelijken is meer dan ooit appels met peren vergelijken. Waar Van Aert de focus bij Jumbo-Visma heeft gericht op een glansrijke wegcarrière, daar blijft Van der Poel zijn oude schema met drie disciplines trouw bij Alpecin-Fenix. De verschillen zullen alleen maar groter worden, nu Van Aert meer en meer aan hoogtestages en Alpencols begint en Van der Poel zijn explosiviteit nog eens test op de MTB richting de Spelen. De discussie is voorbij en dat is een nadeel, maar we kunnen ook eindelijk afzonderlijk van de twee genieten, een groot voordeel.

Ik ben altijd al een uitgesproken fan geweest van Van Aert, zelfs toen hij Van der Poel als een junior te kijk zette op het WK veldrijden. Ik ben ook al jaren fan van Van der Poel, ook toen hij Van Aert week na week deklasseerde in de cross en vorig seizoen in het klassieke voorjaar. Ik merk dat ik steeds meer medestanders krijg, mensen die langzaam inzien dat je in deze tijden moet genieten van twee grootheden, in plaats van ze tegen elkaar af te zetten. Waarom kiezen tussen Lionel Messi en Cristiano Ronaldo, tussen Michael Jordan en LeBron James of tussen Wout van Aert en Mathieu van der Poel, als je er ook van start tot finish van kan genieten?

Voor hoe lang weten we niet, want wat gebeurt er als Van der Poel over een tijd ook louter richting de weg gaat? Voor nu kunnen we stellen dat de transformatie van Van Aert de belangrijkste discussie in het wielrennen heeft doen verstommen. Cruijff heeft er een treffende oneliner voor verzonnen. (foto: Sirotti)

Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: [email protected])