Column: Eindelijk is het tijd voor wat Mollema verdient: een podium in de Giro

Toen hij in 2008 zijn neus aan het venster stak in het profpeloton kwam hij terecht in een, vanuit Nederlands oogpunt, periode van droogte. Robert Gesink en Thomas Dekker gingen hem voor, maar geen landgenoot kon zich op dat moment meten met de absolute wielertop. Dit legde druk op de schouders van de Groninger, want hij moest en zou die Nederlander worden die de Tour kon gaan winnen.

Dit bleek ook voor hem niet weggelegd. In de hem zo kenmerkende stijl - harkend en stoempend op de fiets - was het bijna onmogelijk om hem er bergop af te rijden. Toch pakte hij daar ook nooit echt veel tijd, en door zijn mindere tijdrit zat een podium er gewoonweg nooit in. Een paar keer was hij dichtbij, maar altijd als het binnen handbereik leek, gooiden pechgevallen roet in het eten.

In de afgelopen jaren zijn wij als Nederlanders verwend. Voornamelijk door Dumoulin, maar ook door Niki Terpstra en Mathieu van der Poel in het voorjaar, Dylan Groenewegen in de sprints en Gesink en Wout Poels als klasse-knechten in de bergen. De periode van droogte ligt al langere tijd achter ons. Hierdoor vergeten we maar al te makkelijk wat Mollema ons allemaal gebracht heeft: In de Vuelta én in de Tour een etappe, dat is niet niks. En dan heb ik het nog niet eens over zijn allermooiste overwinning tot nu toe: Super Sterk Stoempwerk in San Sebastián.

Toch reageerde ik lacherig toen ik voorafgaand aan deze Giro mijn pooltje zat in te vullen. Mollema was op hetzelfde niveau ingeschaald als Thomas De Gendt, Ion Izagirre en Rafal Majka. Onterecht, zo oordeelde ik. De Gendt haalt toch veel meer punten binnen in de heuvels, Majka zet een veel sterker klassement neer, en met al deze tijdritkilometers zal Izagirre laten zien wat hij kan. Mollema schopte het niet tot in mijn ploeg.

Na een ruime week koers kijk ik aardig op mijn neus. De Gendt heeft nog niet in succesvolle ontsnappingen gezeten, al moeten er nog wat van ‘zijn’ etappes komen. Majka staat al bijna een minuut achter op Mollema, al blijft het afwachten of dat standhoudt. Het opvallendste resultaat was natuurlijk afgelopen zondag. In de tijdrit, ooit zo gehaat door de Nederlander, zette hij een enorm knappe derde plaats neer. Izagirre, die wordt gezien als specialist in dit soort tijdritten, eindigde als twintigste, 1:39 achter Mollema.

Sinds die dag kamp ik met een schuldgevoel. Hoe kon ik die nuchtere jongen nou zo onderschatten? Ik ben met open ogen in de verwennings-val gelopen. Hij zal nooit een grote ronde winnen, maar hoe je het ook wendt of keert: Mollema is een van de beste Nederlandse klassementsrenners die ik, sinds ik het wielrennen in 2007 ben gaan volgen, heb mogen zien rijden. Nu is het tijd voor wat hij zo verdient. Op zijn eigen manier, heel hard harkend, heeft hij de mogelijkheid om op het podium van deze Giro te rijden. Mijn excuses Bauke, en ik hoop dat je me mijn pool laat verliezen! (Foto: Sirotti)