IDL Retro | 'Klavertjevier' veroverd, maar vooral herinnerd om horrorcrash

In juni was hij plots gestopt. Matthew Brammeier had twaalf jaar rond gereden tussen de profs en vond het mooi geweest. Hij kon direct aan de slag als ‘academy coach’ voor de Britse wielerbond. Het nieuws kwam uit het niets, maar nergens klonk een snik van verdriet. Brammeier was geen groot renner geweest. Als er in de komende jaren tijdens een verloren commentaarmoment nog eens over de Ier gerept wordt, zal het gaan over zijn akelige imitatie van een menselijke kanonskogel tegen een ploegleidersauto aan, in de Tour of Utah van 2015.

Het was wat apart zo halverwege het seizoen, doch kleine renners stoppen nou eenmaal makkelijker. Grote coureurs hebben te stellen met nimmer aflatende dromen en verwachtingen. Van zichzelf en vooral die van het publiek. Geen mens raakte in België voor maanden een fiets aan nadat Eddy Merckx gestopt was. Vrouwen gingen een jaar met zwarte sluiers over straat. Met alle opgevangen tranen kon een openluchtbad gevuld worden. Tom Boonen kreeg er zwemles. Als er een toekomstig Iers wielertalent in het met tranen voor Brammeiers afzwaaien gevulde bad springt, heeft hij een dwarslaesie.

Kampioenschapsrenner
Dat Brammeier afdoende koersmoe was zou kunnen blijken uit zijn uitslagen in het laatste half jaar. De eindstreep zag hij zelden. Zijn beste positie was 59e: in de Handzame Classic bolde hij met o.a. Ahmed Gebremedhin en Polychronis Tzortzakis over de meet. Het vloekte echter nauwelijks met de rest van zijn loopbaan vol afstappen en posities aan de achterkant van het gelijk. Een ware knecht. Opvallender was dat hij zijn afscheid wereldkundig maakte eind juni, een paar dagen voor het Iers kampioenschap op de weg. Het kampioenschap dat laagvlieger Brammeier vier keer wist te winnen. Op rij.

Brammeier is geboren in Liverpool en koerste de eerste helft van zijn wielerleven rond als Brit. Hij zag betere uitzichten als Ier en op de achtergrond van zijn grootouders veranderde hij eind 2009 van nationaliteit. De neven Daniel Martin en Nicholas Roche waren net opgestaan als nieuwe vaandeldragers van het Ierse wielrennen en hadden het NK respectievelijk in 2008 en 2009 gewonnen. Samen zouden ze nog vele kampioenschappen gaan verdelen. Totdat Brammeier Ier werd.

In 2010 kreeg Roche hem niet gelost en werd gevloerd in de sprint. Martin en Roche bestookten de Liverpudlian wederom in 2011. Ditmaal kwam Martin samen met hem voorop, maar werd in een fotofinish naar de tweede plek gewezen. Een jaar later was het weer Roche die op het tweede treetje mocht klimmen. In 2013 durfden de neven niet meer aan de start te verschijnen. Moedeloos gereden door een doorgaans onzichtbare, maar op het kampioenschap onverslaanbare renner. Brammeier won opnieuw.

2015
Een geboren Engelsman werd vier keer achter elkaar Iers kampioen op de weg en dat was dat. Na de titel in 2013 leek zijn carrière een afloper te worden, maar Matthew had vooral publicitair nog een flinke opleving in 2015. Hij haalde het nieuws in de Ronde van Vlaanderen. Na 34 kilometer lag een tussensprint in Sint-Eloois-Winkel. Premie: liters bier in het gewicht van de renner die als eerste door zou komen. Brammeier had het kilometeraantal op zijn stuur geplakt. Ondanks dat Groenewegen mee in het kopgroepje zat won Brammeier 73 liter bier.

Wat maanden later won Brammeier zijn enige profkoers buiten Ierland. In de Ster ZLM Tour pakte hij de laatste etappe. Vanuit gesloten meute sprong hij tien kilometer voor de lijn weg en bleef pardoes vooruit. Zijn échte ‘15 minutes of fame’ volgden snel. De Tour of Utah. In een afdaling sjeest Brammeier op volle snelheid tegen een haaks in een haarspeldbocht staande ploegleidersauto aan. Door een toeschouwer wordt het angstaanjagend goed in beeld gebracht. Een van zijn wielen schiet weg en onthoofdt bijna een toeschouwer. De Ier druipt als een tegen het raam gevlogen vogel van de auto af. Op de achtergrond in het filmpje stelt iemand eufemistisch: ‘That guy is hurt.’

Brammeier hield er geen blijvende schade aan over, al doet het wellicht voor altijd pijn dat hij aan deze val herinnerd zal worden en niet aan zijn ‘klavertjevier’, de vier Ierse titels.

Mathijs Stel (email: [email protected])