Ontketende O'Connor wint Tourrit met vijf (!) minuten voorsprong, Pogacar soeverein

Ben O'Connor heeft in een (alweer) slopende etappe in de Tour de France weten te zegevieren. De Australiër was de sterkste van een zeer omvangrijke kopgroep en kon solo aankomen. Tadej Pogacar verstevigde zijn leiding in het algemeen klassement.

Na een spectaculaire etappe zaterdag zou je het de renners niet kwalijk nemen dat ze het een dagje wat rustiger zouden doen. Gelukkig voor de televisiekijkers was dit allerminst het geval in het tweede deel van het Alpenluik: net als een dag eerder besloten verschillende renners er vanaf de allereerste kilometer in te vliegen. Geholpen door wat heuvelachtige openingskilometers kregen we een flitsende start te zien. Dit keer echter zonder Mathieu van der Poel. De Nederlander was net als Primoz Roglic niet van start gegaan in deze rit.

Na vele schermutselingen ontstond er een grote kopgroep van zo’n veertig renners. Wout Poels was een van de meest bedrijvige renners. De Nederlander zag kansen om zijn bolletjestrui iets te verstevigen en vloog er daarom in. Hij kreeg te maken met Michael Woods en Nairo Quintana, die op hun beurt ook wel oren hadden naar de puntjes op de beklimmingen. Het leverde een boeiende strijd om, met Poels in eerste instantie nog als winnaar.

Het regende vrijwel de gehele dag en dat ging de renners niet in de koude kleren zitten. Poels moest de inspanningen van een dag eerder bekopen en de rest van de koplopers laten gaan. Voorin hielden Woods en Quintana stand. Zij kregen Sergio Higuita en Ben O’Connor met zich mee. Samen grepen ze een aanzienlijke voorsprong op de rest van de oorspronkelijke kopgroep.

Uiteindelijk was het ook voor Woods teveel van het goede. Dat was een ideaal scenario voor Quintana, die op deze manier redelijk eenvoudig de volgende bergpunten in de wacht kon slepen. De Colombiaan verzekerde zich op deze manier van de bergtrui op de rustdag. Samen met zijn medevluchters O’Connor en Higuita reed hij richting de voet van de slotklim naar Montée de Tignes.

Inmiddels was de voorsprong van de koplopers dusdanig groot geworden dat O’Connor plots virtueel in de gele trui reed. UAE Team Emirates achtte het niet nodig om te hard te achtervolgen en bleef daardoor op gepaste afstand. Concurrentie zou voor Pogacar ook niet meer komen van Wout van Aert. Na enkele dagen in de aanval liet de nummer twee van het klassement al ruim voor het eind van de rit los uit het peloton. Hij zou uiteindelijk op ruime achterstand binnenkomen.

Het werd pijnlijk duidelijk hoe zwaar de afgelopen dagen geweest waren, toen de kopgroep aan de slotklim begon. Vrijwel direct moest Quintana het tweetal O’Connor-Higuita laten gaan. Hij leek vrijwel stil te staan en zou dus niet meer in aanmerking komen voor de dagzege. Sterker nog, ook Higuita kwam niet meer in aanmerking. Op zeventien kilometer van het einde besloot de Australiër ook de tweede Colombiaan af te schudden en solo zijn weg te vervolgen.

Ontketend ging O’Connor verder. Hij bouwde zijn voorsprong op de achtervolger gestaag op en reed daarmee zo naar de ritzege toe. Als een ware strijder kwam hij als eerste over de finishlijn. Het was de tweede rit in een grote ronde die hij in zijn carrière wist te winnen, nadat hij vorig jaar ook al een keer de beste was in een bergetappe van de Giro d’Italia.

De voorsprong van O'Connor op het peloton bleef lange tijd gelijk, waardoor het erop leek dat de AG2R-renner naast de ritzege óók nog de gele trui binnen zou kunnen halen. Dat was buiten INEOS Grenadiers gerekend. De ploeg van Richard Carapaz had zich op kop van het peloton genesteld en snoepte de seconden van zijn voorsprong af.

De gele droom van O’Connor knapte definitief uit elkaar toen het Pogacar himself was die ten aanval trok. Het was een reactie op een aanval van Carapaz, die deze niet door kon trekken. Net als een dag eerder was er niemand van de groep der favorieten in staat om de Sloveen te volgen. Op deze manier kon de geletruidrager zijn voorsprong in het algemeen klassement alleen nog maar uitbouwen, zo een dag voor de rustdag.

Jonas Vingegaard, Rigoberto Urán en Enric Mas waren de enigen die nog bij Carapaz wisten te blijven. Wilco Kelderman verloor nog wat extra seconden, net als de overige klassementsrenners. Het podium van de etappe werd vervolledigd door Mattia Cattaneo en Sonny Colbrelli. Zij eindigden uiteindelijk op meer dan vijf minuten van O'Connor.

Niet alleen voor de renners voorin was het behoorlijk afzien. In de achterhoede moesten behoorlijk wat renners nog strijden voor de tijdslimiet. Ruim een half uur nadat O'Connor al gefinisht was, druppelden de coureurs nog binnen. Soms alleen, soms in hele pakketten. Mark Cavendish, die er bijna als eerste af lag in deze rit, kwam met veel emoties over de streep. Hij had het dankzij twee ploeggenoten nét gehaald.

Een minder gelukkige etappe werd het voor de Franse sprinters Arnaud Démare en Bryan Coquard. Zij en nog vijf andere coureurs moesten lijdzaam toezien hoe het bord boven de finish aangaf dat zij buiten de tijd waren gefinisht. De jury toonde geen genade...