Vanmarcke na incidentje met Lampaert: 'Ik besefte al: hier ben ik te ver gegaan'

Tijdens een doorsnee voorjaarsklassieker wordt er een hoop gewrongen in het peloton. Het is strijden voor elke meter en na iedere bocht moet er haast opnieuw gesprint worden. Daarbij kunnen renners wel eens met elkaar in de clinch komen. Sep Vanmarcke doet daarover een klein boekje open.

In een uitgebreid gesprek met Het Nieuwsblad blikt de renner van Israel Start-Up Nation terug op zijn klassiekerseizoen, waarin hij opnieuw de nodige pech kende. De Belg geeft aan dat veel lekke banden uit het verleden het gevolg waren van 'dwangmatig' willen opschuiven in het peloton. Hij vindt dat hij daarin een hoop verbeterd is, maar dat soort momenten blijft hij houden. 'Dan probeer ik ten koste van alles op te schuiven in het peloton en daarin ga ik soms te ver', legt hij schuldbewust uit. 'Ik heb een paar keer beseft: hier ben ik weinig vrienden aan het maken.'

Vanmarcke vindt zijn positioneringsdrang een sterkte en zwakte tegelijk. Aan de ene kant maakt het hem goed in dit onderdeel van de sport, maar hij krijgt het ook wel eens aan de stok met andere renners in het peloton. Zo ontstond er bijvoorbeeld een incidentje met Yves Lampaert. 'Ik ging vol voor een plaats, creëerde gevaar en had ervoor kunnen zorgen dat we allebei zouden vallen', vertelt hij. 'Ik besefte op het moment zelf al: hier ben ik te ver gegaan. Dan ben ik fair genoeg om sorry te zeggen en Yves opnieuw voor te laten. Na de koers ben ik ook bij hem langsgegaan om nog eens mijn excuses aan te bieden.'

Michael Matthews betoogde eerder deze week dat het respect in het peloton voor de oudere garde verdwenen is. Vanmarcke snapt echter wel dat jonge renners vechten om hun plaats: 'Ik ben zelf renner geweest bij Topsport Vlaanderen. Ik weet hoe weinig respect je dan krijgt van de grote mannen. Ik ga nooit een jonge gast uitkafferen omdat die vecht voor zijn plaats. Ze móéten die afdwingen, want cadeaus krijgen ze van niemand.'

Volgens de renner waren het vooral de knechten van grote kopmannen die voor die sfeer zorgden: 'Die konden echt op je neerkijken, terwijl iemand als Tom Boonen het omgekeerde deed. Hij vond het allemaal niet erg en maakte tijdens koersen als Turkije een babbeltje met de renners van kleine ploegen.'