Teunissen over gele trui: ‘Waren allerlei als-dan-constructies voor nodig’

Het was dan wel Teunissen die in Brussel won, maar in eerste instantie was Dylan Groenewegen de aangewezen man om voor de overwinning te sprinten, met Teunissen als sprintaantrekker. Een valpartij in de laatste kilometers gooide echter roet in het eten, waarna Teunissen snel moest schakelen. ‘Ik dacht: ik zit hier toch. En ik heb nog goede benen. Het minste dat ik kon doen was zelf sprinten. Misschien, als ik er een beetje tussendoor kon schieten, was top 10 wel mogelijk’, aldus de Limburger.

De laatste kilometer was vervolgens een chaotische puzzel van keuzes. ‘Van wiel naar wiel ben ik naar voren gegleden, aan de linkerkant van het peloton. Ik kwam uit bij Wout (van Aert, red), heb nog naar hem geroepen, maar hij had al op kop gereden en het beste was er bij hem al vanaf. Op dat moment kwam Colbrelli voorbij, ik kon met hem mee. Hij ging aan, maar ik voelde dat ik harder kon. Ik passeerde hem, keek naast me en zag alleen Sagan. Daarna heb ik mijn ogen dichtgedaan. Het was ontploffen naar de streep, op euforie en adrenaline. Van de laatste tien seconden heb ik niks meer gevoeld’, beschrijft Teunissen de zenuwslopende finale.

Waar het voor Teunissen een prachtige dag werd, eindigde de dag voor kamergenoot Groenewegen in mineur. Uiteraard was de Nederlandse spurtbom blij voor zijn loyale lead-out man, maar de sfeer na afloop was toch een van gemengde gevoelens. ‘Stiekem was dat nog best lastig. Hij gunt het me, na hemzelf, waarschijnlijk het meest van het hele peloton. Maar ik weet hoe lang hij naar die ene sprint heeft toegewerkt. Je weet niet of hij die kans ooit nog krijgt. Zo weinig als ik over geel had nagedacht, zoveel had hij eraan gedacht. Dan is het wel dubbel dat ik win. We hebben er, ’s avonds op de kamer, wel over gepraat. Maar heel veel viel er niet te zeggen. We weten van elkaar hoe hard we ervoor gewerkt hebben en hoe het is afgelopen.’ (Foto: Sirotti)