Renner van de Maand september: Te veel keuze, dus de verhalen winnen het

Van Aert is misschien wel de grootste afwezige deze maand. Twee etappes in de Tour, beulswerk in de bergen en twee zilveren medailles. Het was schitterend, maar niet zo mooi als die andere verhalen. Vooral als je bedenkt dat ook Sam Bennett, Diego Ulissi, Mathieu van der Poel en Primoz Roglic zonder pardon op de reservebank zijn geposteerd.

De bronzen plak gaat deze maand niet naar één renner, maar naar een hele ploeg, Team Sunweb. De ploeg werd beschimpt en eigenlijk was het een schande dat zij zonder Michael Matthews mee mochten doen aan de Tour, zo luidde het van verschillende kanten. De rest is eigenlijk geschiedenis. De ploegleiding hield vertrouwen, ze lieten pardoes Joris Nieuwenhuis debuteren en gingen naar de Tour.

Marc Hirschi won de superstrijdlust, en dat was zeer verdiend. Hij werd tweede in de tweede etappe, derde in de negende en hij won de twaalfde. Maar daarbuiten was hij ook superactief, hij wilde zowat elke dag van voren rijden. Dat deed hij ook op het WK, waar hij dat bekroonde met een derde plek. Pardoes won hij woensdag ook nog de Waalse Pijl.

Søren Kragh Andersen dan, de Deen die maar liefst twéé etappes won. Ook hij was zo strijdlustig als een leeuw. Het mooiste voorbeeld deed zich voor in de veertiende etappe, die hij won. Terwijl zijn ploegmaat Tiesj Benoot vooruit was, viel hij al even aan, zo erg stond hij te popelen om de koers ook nog interessant te maken voor de tv-kijker. Kragh Andersen mag de bronzen medaille in de 'Renner van de Maand'-verkiezing wel vasthouden, al is het maar omdat Hirschi zijn handen vol heeft!

Jaren en jaren heeft Klaas Vaak elke nacht hard gewerkt om iedereen zand in de ogen te strooien. Geen makkelijke baan. In de ochtend begaf hij zich naar de rivierbedding om zijn tassen vol te scheppen, in de middag kon hij een kort dutje doen en in de avond moest hij zich alweer klaarmaken voor een nachtdienst. Maar nu is dat over. Één Fransman heeft deze maand bewezen veel beter te zijn in het werk van Klaas Vaak.

Die Fransman heet Julian Alaphilippe. Ja, hij won de tweede etappe van de Tour (Die overigens in augustus viel). Ja, hij droeg de gele trui. Tóch hadden de meeste mensen het over zijn mislukte aanvallen en de vermoeide indruk die hij maakte. Alaphilippe was Alaphilippe niet meer. Niets bleek minder waar. Als een ware Klaas Vaak strooide hij iedereen zand in de ogen, terwijl hij zich rustig voorbereidde op het WK. Na je gouden plak krijg je er nog een zilveren bij, Julian!

Vaak gebeurt het niet meer. David won lang geleden van Goliath en in het wielrennen hebben we die verhalen ook wel eens gezien. Ian Stannard deed het in de Omloop tegen Deceuninck-Quick-Step bijvoorbeeld. In de Tour was het de laatste jaren echter vooral Goliath Sky/INEOS dat de klok sloeg. Nu die rol werd overgenomen door Team Jumbo-Visma was dat even spannend, maar de krachtsverhoudingen werden alleen maar schever.

Toch was er één kleine Sloveen die dapper weerstand bleef bieden aan de overheersing van de Killer Wasps. Tadej Pogacar verloor in de waaiers, maar was daarna ongenaakbaar. Hij bleek vrijwel niet te lossen, pakte bonificaties en boezemde angst in bij zijn tegenstanders. En toen kwam die tijdrit. De tijdrit waarin hij korte metten maakte met Jumbo-Visma en al het machtsvertoon dat de Nederlandse ploeg had laten zien. Wat hij toen nog niet wist, was dat de titel 'Renner van de Maand september' op het spel stond. Anders had hij misschien nog wel een paar seconden harder gereden...