Nederlandse Tour-hoop: Terpstra in de vorm van zijn leven kan iedereen pijn doen

Wie Niki Terpstra zegt, denkt natuurlijk terug aan een fantastisch voorjaar met drie overwinningen, waarvan de Ronde van Vlaanderen natuurlijk de mooiste was. Maar wie aan Terpstra denkt, denkt ook aan strijdlust, aan stoempen en sleuren en aan oorlog in het peloton. Met het hart op de tong en de kracht op zijn pedalen kan Terpstra op meerdere fronten een cruciale rol gaan spelen in de Tour de France. Niet alleen voor zijn kopman Bob Jungels, maar misschien ook wel voor zichzelf.

Hoewel Terpstra de Tour de France al zes keer reed, omschreef hij zijn relatie met de grootste ronde van het jaar vooral als ‘haat-liefde’. Terpstra wil vooral lekker fietsen, genieten van de koers en winnen. In de Tour de France lukte dat niet altijd. Vijf van de zes keer reed hij de ronde uit, in 2010 gaf hij als Nederlands kampioen op vanwege koorts.

In de andere edities eindigde de Nederlander één keer in de top-100; in 2014 werd hij 94e. Het was meteen zijn laatste optreden, want de afgelopen drie jaar koos hij voor de Vuelta. ‘Omdat ik het een mooie ronde vond. Het was wel mega-zwaar, maar paste ook beter in mijn programma. Ik heb de ploeg in de Vuelta van twee jaar geleden gemotiveerd en ik was de wegkapitein. Het was een top-Vuelta en in de vorige wonnen we vijf ritten’, droomt hij nog even terug.

En precies om die reden keert hij nu terug, als wegkapitein. Het is een andere rol als die hij in zijn voorgaande edities had, toen hij vooral opviel als hardrijder. Hij heeft weleens finales gereden en hij werd weleens uitgeroepen tot meest strijdlustige renner van de dag. Het peloton reed weleens verzuurd achter hem aan, maar winnen deed hij er nog nooit.

Niki in de Tour:
2008: 136e
2009: 152e
2010: Opgave
2011: 134e
2013: 149e
2014: 94e

De Nederlanders gaan als een raket in 2018, maar mogen we Niki Terpstra de meest succesvolle landgenoot tot dusverre noemen? Dat lijkt ons toch wel. Na de Dubai Tour en de Ronde van Oman begon zijn jaar nog wat tegenvallend in de Omloop Het Nieuwsblad. Hij had geen goede benen, mede door de ijskoude omstandigheden en werd anoniem 52e. In Kuurne-Brussel-Kuurne werd hij 54e en na het openingsweekend kwam dat hem zelfs op kritiek te staan van zijn eigen ploeg. Het moest beter, vond Wilfried Peeters. ‘Zeg maar gerust een slecht weekend. Zowel zaterdag als zondag is hij geen seconde in koers geweest. Zijn prestaties stemmen ons niet blij, daar ben ik eerlijk in’, klonk het keihard.

Zal Peeters zich voor zijn hoofd hebben geslagen? Of was hij juist blij dat hij een wake up-call had bewerkstelligd? Zichtbaar pissig en strijdvaardig trok Terpstra naar de midweekse semi-klassieker Le Samyn. In de vrieskou trapte hij de hele dag loeihard door, om vervolgens in de finale solo te gaan. Niemand zou hem van de zege houden, dat werd al snel duidelijk. De zege in de ogenschijnlijk kleine koers bleek de aanzet voor het voorjaar waarin Terpstra spotte met alle wetten.

Na de Tirreno, waarin hij aantoonde ook bergop mee te kunnen, won hij eind maart de E3 Harelbeke. En hoe: Terpstra viel aan, vloog weg, zette een zwaar verzet erop en werd niet meer terug gezien. Een achtervolgende groep deed alles, maar kreeg de Nederlander niet terug. Na een sprint in Gent-Wevelgem en een top-10 klassering in Dwars door Vlaanderen volgde op 1 april van dit jaar het hoogtepunt van zijn jaar. In de Ronde van Vlaanderen reed hij Vincenzo Nibali bergop uit het wiel en viel hij aan, net zoals in de E3. Hij trapte keihard door en kon op een kilometer van de finish als feestvieren. De lofuitingen na afloop kwamen van alle kanten.

Als topfavoriet ging hij een week later naar Parijs-Roubaix, maar juist omdat iedereen op hem lette, kon Peter Sagan er zijn dag van maken. Terpstra toonde wederom sterke benen door in de slotfase wel weg te knallen bij zijn Belgische kemphanen, om de derde plaats op te eisen. De Amstel Gold Race reed hij later nog wel, maar de tank was daar wel leeg. Met vier voorbereidingskoersen in mei en juni (waaronder de Dauphiné) zette Terpstra afgelopen weken de beentjes weer op spanning voor zijn volgende doel: de Tour de France.

Niki in 2018:
Dubai Tour: 35e
Ronde van Oman: 38e
Omloop Het Nieuwsblad: 52e
Kuurne-Brussel-Kuurne: 54e
Le Samyn: 1e
Tirreno-Adriatico: 77e
E3 Harelbeke: 1e
Gent-Wevelgem: 39e
Dwars door Vlaanderen: 9e
Ronde van Vlaanderen: 1e
Parijs-Roubaix: 3e
Amstel Gold Race: Opgave
Tour des Fjords: 84e
Hammer Series Stavanger: 4e
Dauphiné: Opgave
Adriatica Ionica: 41e

Terpstra kwam een aantal jaar liever niet in de Tour de France, maar de editie van 2017 heeft hem getriggerd. ‘Als ik naar de Tour keek, dan hadden we een enorm succes met vijf ritten voor Kittel, maar als ik naar de ploeg van buiten keek, dan vond ik dingen niet zo mooi lopen. Ik vond bij de evaluatie dat het beter kon en toen zeiden ze lachend dat ik het maar moest doen als ik het beter wist. Ik zei: "Oké!" Ik zou dat graag willen’, klonk het vorige maand.

Terpstra gaat als wegkapitein, maar natuurlijk wil hij voor zijn kans gaan als die zich aandient. Reken maar dat hij de benen uit het voorjaar meeneemt naar Frankrijk en wie kan hem dan volgen als hij er echt zin in heeft? De kasseien uit etappe 9 lonken al, maar hij houdt een slag om de arm: ‘Zo'n etappe kun je niet vergelijken met een klassieker. In een grote ronde wordt verdedigend gereden. Iedere klassementsrenner wil overleven, terwijl je in een klassieker oorlog wil hebben. Natuurlijk hoop ik er een mini-Roubaix van te maken, maar hoe staan we ervoor met de ploeg? We gaan heen met Bob Jungels als klassementsrenner, dus ik zal hem ook moeten gidsen.’ (foto: Quick-Step Floors/Getty Images)

Julian Alaphilippe
Tim Declercq
Fernando Gaviria
Philippe Gilbert
Bob Jungels
Yves Lampaert
Maximiliano Richeze
Niki Terpstra

Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: [email protected])

Lees meer 'Nederlandse Tour-hoop:
Deel 1: Bauke Mollema
Deel 2: Steven Kruijswijk