Iserbyt komt zenuwpijn eindelijk weer te boven, Ronhaar kwakkelt juist met rug: 'Uur huilend op de fiets gezeten'

Bij de afwezigheid van Mathieu van der Poel roken de andere crossers hun kans in de nieuwjaarscross van Baal. Uiteindelijk was het Eli Iserbyt die aan het langste eind trok, terwijl hij Pim Ronhaar en Emiel Verstrynge naar de overige podiumplekken verwees. De Belgisch kampioen was in het flash interview verheugd dat hij eindelijk weer kon winnen, terwijl zijn Nederlandse concurrent vertelde over zijn fysieke problemen in de afgelopen weken.

De laatste keer dat Iserbyt een cross won was alweer in Antwerpen, bijna anderhalve maand geleden. 'Het is heel lang geleden. In het begin was het wat inkomen, we wisten dat het een lange wedstrijd was. We hadden vooraf ook besproken om op het laatste half uur te focussen. Maar de eerste twee ronden voelde ik me redelijk, en kon ik wat inkomen. Op het einde kon ik met een goede tempoversnelling het verschil maken, maar ik denk dat Pim en Emiel ook een heel goede wedstrijd hebben gereden.'

De man van Pauwels Sauzen - Cibel Clementines kampt met een zenuwblessure, maar dat ging woensdag een stuk beter. 'Ik wilde weer iets meer kracht in mijn linkerbeen. Dat is leuk, dan kan je op die krachtstukken net iets meer vol gaan, en ook de stukken op het zadel gingen wel goed dus ik ben heel blij. Ook voor de ploeg en de nieuwe sponsor Cibel is het wel mooi dat we de eerste overwinning direct kunnen meenemen.'

Ronhaar leek, samen met Verstrynge, lange tijd goede papieren te hebben voor de overwinning, maar kwam in de slotfase tekort. 'Het was niet slecht, maar na het lyme-virus begint het niveau toch weer wat te zakken. Afgelopen twee weken heb ik heel veel problemen gehad met de rug, ik heb een uur lang huilend op de fiets gezeten van de pijn. Vandaag was het stukken beter, alleen op het einde deed het toch echt veel zeer. Maar een nieuwe sponsor, dan moet je toch alles uit de kast halen vind ik.'

Toen Iserbyt bij de twee koplopers kwam, wist de Nederlander dat hij een geduchte concurrent erbij had. 'Op een gegeven moment zat ik bij Eli in het wiel. Hij zette aan, maar ik had het gevoel dat ik beter was. Maar hij kon dat meerdere ronden volhouden en ik kon het maar een ronde doen.' Verstrynge dacht er hetzelfde over. 'Als je in die positie denk je toch altijd aan winnen. Maar je weet met een Eli Iserbyt bij je dat het niet makkelijk wordt. De voorlaatste ronde kon ik wel aanklampen maar het was wel iets over de limiet. In de laatste ronde was het wel vechten om Toon achter me te houden.'