Manager over uitblijven 'intens geluk': 'Soms vergeet ik Mathieu bijna te feliciteren'

Roodhooft geniet naar eigen zeggen te weinig van alle overwinningen. 'Mathieu steekt erbovenuit. Maar hoe vaker hij wint, hoe dichter we de dag naderen dat hij verliest. Gek genoeg hangt die gedachte toch in je achterhoofd. Ze drukt de euforie weg. Niemand blijft winnen, ook Mathieu van der Poel niet. Winnen is een gewoonte geworden: bij een zege is er geen intens geluk. Soms vergeet ik Mathieu bijna te feliciteren. Dat mag niet, ik besef het, want Mathieu moet het wel elke keer dóén.'

'De kloof tussen Van der Poel en de tegenstand is de grootste in de geschiedenis van het cyclocross', vervolgt Roodhooft. 'In elke sport staan er twee of drie atleten aan de top van de piramide. In het veldrijden is dat Mathieu, en de voorbije seizoenen stond Wout van Aert op zijn hoogte. We missen renners die één trapje lager staan. Daar komt nog bij dat Mathieu van der Poel een straffere atleet is dan Nys. De kloof wordt daardoor nóg groter. Onoverbrugbaar groot. Niels Albert, Lars Boom en Zdenek Stybar zouden vandaag de mannen van 'één trapje lager' geweest zijn: de besten na Mathieu en Wout. Zij hebben de sport verlaten, en voor de spankracht blijft dat een drama. Ik zeg dit nu als sportliefhebber. Zie er alsjeblieft geen sneer in naar Sweeck en consorten, want dat verdienen die jongens niet.'

Het talent had Van der Poel volgens Roodhooft altijd al. 'Mathieu had iets speciaals, dat zag je snel. Ik herinner me een trainingskamp met Niels Albert, toen op de top van zijn kunnen. Bij een strandtraining kon Niels de zeventienjarige Mathieu maar niet losrijden. Puur op talent, want trainen deed Mathieu in die jaren amper. Zijn techniek benaderde toen al de perfectie.' (foto: printscreen VRT)