Van Aert schiet wakker na doek-incident: 'Moest mentaal mijn weg vinden'

Wout van Aert boekte zondag in de Wereldbeker van Dublin zijn eerste zege van zijn nog prille crossseizoen. Ondanks een incident met een poetsdoek rekende de renner van Jumbo-Visma in de slotrondes overtuigend af met de concurrentie.

‘Het was een heel lastige wedstrijd voor mij, zeker mentaal moest ik mijn weg in de cross vinden’ begint Van Aert het flashinterview. Vanaf de start liep het al niet. ‘Ik liep meteen achter de feiten aan, en op het moment dat het begon te lopen kreeg ik materiaalpech. Dus het was een lange wedstrijd, maar door de zwaarte van de wedstrijd kon ik uiteindelijk nog het verschil maken.’

Het meest opmerkelijke moment tijdens de cross was toen Van Aert langs de materiaalzone reed en er een doek in zijn achterwiel bleef vastzitten. ‘Ik had letterlijk een doek in mijn wiel; blijkbaar proberen ze mij op allerlei manieren af te stoppen’, lacht Van Aert. ‘Maar het is toch niet gelukt.’ Van Aert had het euvel vlug door en kon zodoende tijdig omkeren en van fiets wisselen. ‘Na vijf meter had ik het door, gelukkig.’

Voor de op dat moment wat worstelende Van Aert kwam het doek-incident niet eens zo slecht uit. ‘Het gebeurde op een moment dat ik me wat beter begon te voelen. In het begin was het zoeken en reed ik technisch ook slecht. Na dat moment was ik echter wakker geschud en kon ik de koers nog winnen’, aldus Van Aert, die te spreken was over de cross in Dublin. ‘Als ervaring staat die vrij hoog. Het was een genoegen om de Ierse fans te ontmoeten. Het parcours was ook uitdagend en veranderde door de dag. Het was échte cross, en er was veel publiek. Ik ben trots, ik heb namelijk nog nooit een koers verloren in Ierland’, grapt Van Aert.

Tijdens het flashinterview ontving Van Aert van verslaggever Renaat Schotte de doek die voor vijf meter in het wiel van Van Aert hing. ‘Het is altijd mooi om zoiets later nog terug te vertellen. Zeker als het positief eindigt, want anders zeggen ze: je bent helemaal naar Ierland afgereisd om afgeremd te worden door zoiets stom, maar gelukkig was dat niet het geval’, besluit Van Aert.